tag:blogger.com,1999:blog-27678830503529440302011-09-17T20:42:45.440-07:00ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.comBlogger1701100tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-7614121982216174752010-04-03T15:14:00.000-07:002010-04-03T15:54:01.849-07:00အဲဒီေဆးမဆိုးထားတဲ့ လက္သည္းခၽြန္ခၽြန္ေလးေတြေပါ့<br />ငါ့အေတြးေတြထဲအထိ<br />ဝင္ေရာက္ ကုတ္ျခစ္ပစ္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္…<br /><br />ဟိုဘုရင္က လက္နဲ႔ထိရင္ေရႊျဖစ္သတဲ့<br />အဲဒီလက္သည္းခၽြန္ခၽြန္ေလးေတြနဲ႔ ထိရင္<br />အၾကင္နာအတိ…ငါ့ရင္မီးေတြ<br />တဟုန္းဟုန္းၿငိမ္းခဲ့ရေပါ့….<br /><br />ေနာက္ၿပီး အဲဒီ လက္သည္းခၽြန္ခၽြန္ေတြရဲ႕<br />ဆြဲငင္မႈမွာ<br />ေနဝင္မီးၿငိမ္း<br />တိမ္ေတြတဖ်ပ္ဖ်ပ္ခတ္ ခဲ့ရေပါ့<br /><br />အဲဒီ လက္သည္းခၽြန္ခၽြန္ေတြပိုင္ရွင္က<br />ၾကယ္ေတြကို ဇယ္ေတာက္ရင္း<br />လမင္းကို ပြတ္သပ္ၾကည့္ခ်င္ေသးသတဲ့ေလ<br /><br />ကလီယိုပက္ထရာရဲ႕လက္တြင္း<br />ေရာမအင္ပါယာအရွင္ <br />ဆီဇာဘုရင္ သက္ဆင္းရသလိုမ်ိဳး<br />ဧကရီဘုရင္မရဲ႕ လက္သည္းခၽြန္ခၽြန္ေတြေပၚမွာ<br />ငါ့ေနမဝင္အင္ပါယာတစ္ခုလုံး<br />မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္း<br />အတုံးအရုံးက်ဆုံးလို႔ေပါ့<br />ရုန္းထြက္ခြင့္ေတာင္ မရလိုက္မိဘူး…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-761412198221617475?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-42200211385956101782010-04-01T08:35:00.000-07:002010-04-01T08:37:48.213-07:00ေႏြတန္ခူးမို႔<br />ေလရူးတို႔<br />ေသြစို႔ျပန္သေနာ္<br /><br />ေျဖေလွ်ာ့ကာပူ<br />ေနေတာ့မူ<br />ႀကံယူေသာ္လည္း<br /><br />ခါသႀကၤန္မာန္<br />လာျပန္ဟန္<br />တစ္ဖန္ႏႊဲရပါ့<br /><br />ေျမသင္းနံ႔ေတး<br />ပိေတာက္ေမႊး<br />ခုိင္ေလးညွာတံငယ္ကို<br /><br />မေလးေကသာ<br />ပိတုန္းျဖာ<br />ဆံဗ်ာစမွာပ<br />ပန္လိုက္ကဲ့ေလး…<br /><br />(ျမန္မာသံေပါက္ကဗ်ာပါ...ကာရန္ကဗ်ာ စပ္ရတာေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-4220021138595610178?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-33605837525255453702010-03-29T06:41:00.000-07:002010-03-29T06:44:23.163-07:00ေန႔နဲ႔ညေတြ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />အိပ္မက္ေတြ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />သေကၤတေတြ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />ေတြးေခၚ၊ေခ်ာင္းဆိုး၊ သလိပ္ခတ္သံ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />ေဆးလိပ္ျပာေတြ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />အခ်စ္၊ အမုန္းေတြ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />နာရီ၊ရာသီဥတု၊ အဟာရ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />ဆံပင္ေတြ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />ေရသံ မီးသံ တြန္သံ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />ရစ္သမ္မမွန္ေသာ ဂီတသံ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />မိုးဦးေလသံ၊ ေျမသင္းနံ႔ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းစုတ္ခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ အထိအေတြ႕ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />ပါးျပင္ေပၚျပဳတ္က်က်န္ခဲ့ေသာ အနမ္းတပြင့္ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />စကားလုံးေတြ က စဥ့္ က လ်ား<br /><br />ဒီကဗ်ာလည္း က စဥ့္ က လ်ား….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-3360583752525545370?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-262132881382635262010-03-07T09:25:00.001-08:002010-03-07T09:25:41.751-08:00ေကာင္းကင္တြင္ တိမ္သားမည္းမည္းမ်ားက တရိပ္ရိပ္ တက္လာေသာအခါ ေလကတျဖည္းျဖည္းထန္လာသည္။ ရြက္ထဲသို႔ ေလအျပည့္တိုးဝင္လာေသာေၾကာင့္ သူ႔ေလွကလည္း အရွိန္တျဖည္းျဖည္းျမင့္တက္လာသည္။ သူ႔အာရုံတြင္ လက္ထဲက တက္ကို ၿမဲၿမံစြာကိုင္၍ ေလွကို ေလအားႏွင့္အတူ ပန္းတိုင္သို႔ ျမန္သထက္ျမန္ေအာင္ ေရာက္္ရန္သာ အေရးႀကီးေနသည္။ ၿပိဳင္ပြဲတြင္ ဗိုလ္စြဲအႏိုင္ရရန္ အေရးႀကီးသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ သူ႔ကဲ့သို႔ ပင္ တစ္ျခားႏိုင္ငံမွ ၿပိဳင္ဘက္မ်ားကလည္း သူ႔အား ေက်ာ္တက္ႏိုင္ေစရန္အတြက္ အေနာက္မွ တေဝါေဝါျဖင့္ ကပ္လိုက္လွ်က္ရွိသည္။ ဒီႏိုင္ငံကာၿပိဳင္ပြဲတြင္ အႏိုင္ရ ဗုိလ္စြဲမွ သူေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ ဆုဖလားကို ရယူသိမ္းပိုက္ႏိုင္သလို တိုင္းျပည္အတြက္လည္း တာဝန္တစ္ခုေက်ပြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္လိမ့္မည္ဟု သူဆုံးျဖတ္ထားၿပီးျဖစ္သည္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္တြင္ ရွိသမွ် ႀကြက္သားမ်ားကို ဖ်စ္ညွစ္၍ ေလွမတိမ္းေစာင္းေစရန္ အရွိန္အေကာင္ဆုံးရေစရန္ ႀကိဳးစားလွ်က္ရွိသည္။ <br /><br />သူေနာက္ထပ္ ဘြိဳင္(buoy) တစ္ခုကို ပတ္ၿပီးလွ်င္ ပန္းဝင္ရန္သာရွိေတာ့သည္။ ေလကလည္း ျပင္းသထက္ျပင္းလာကာ ေလွတစ္ခ်ိဳ႕မထိန္းႏိုင္သျဖင့္ ေမွာက္ကုန္ေလေတာ့သည္။ သူကေတာ့ သဘာဝကို အန္တုကာ ပန္းတိုင္သို႔သာ အေစာဆုံးဝင္ရန္ အားခဲလွ်က္။ ထိုအခိုက္တြင္ မေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ အရာတစ္ခု ရုတ္တရက္ျဖစ္ေပၚလာသည္။ သူတို႔ ႏိုင္ငံမွ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ သူပတ္ခဲ့ေသာ ဘြိဳင္သို႔မေရာက္ခင္ ေလျပင္းလြန္း၍ ေလွေမွာက္ေနသည္။ သူ႔ေလွက ထိုေကာင္မေလးေလွအနားမွအျဖတ္တြင္ လွိဳင္းႀကီး ေလႀကီးလြန္းသျဖင့္ သူမဘာသာ ေလွျပန္မေထာင္နိင္။ ေမွာက္ေနေသာ ေလွကို ကိုင္ကာ အားကိုးရာမဲ့ ေအာ္ငိုေနသည္။ ေနာက္ၿပီး သူမ အသက္ က အခု မွ ၁၀ ႏွစ္ပင္မရွိေသး။ ၿပိဳင္ပြဲအတြက္ တာဝန္ယူထားေသာ အသက္ကယ္အဖြဲ႕မွာလည္း ေမွာက္ေသာ ေလွမ်ားမ်ားလြန္းသည့္အတြက္ သူမဆီသို႔ေရာက္မလာႏိုင္။ ေရကလည္း ေရခဲမွတ္နားကပ္ေနသည့္ အေျခအေန ေအးစက္လြန္းေနသည္။ သူ႔ Wetsuit (အေအးဒဏ္ကို ကာကြယ္ရန္ဝတ္ေသာ လည္ပင္းမွ ေျခေထာက္အထိလုံၿခံဳေစသာ အက်ၤီ) အတြင္းမွပင္ သူအေအးဓာတ္ကို ခံစားသိရွိေနရသည္။ ေရခဲတမွ်ေအးေသာ ေရထဲတြင္ အားကိုးရာမဲ့ ေအာ္ငိုေနေသာ မ်က္ႏွာ။ အေရးႀကီးေသာ ေနာက္ဆုံးၿပိဳင္ပြဲ။ ရုတ္တရက္ သူ႔ေခါင္းထဲသုိ႔ လွ်ပ္စီးမိုးႀကိဳးလက္သလို အေတြးတစ္ခု ဝင္ေရာက္လာသည္။<br /><br />စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာပင္ သူ႔ေလွမွႀကိဳးကို ေျခေထာက္တြင္ခ်ည္္၍ ေရထဲသို႔ ဒိုင္ဗင္ထိုးခ်လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုေကာင္မေလးရွိရာသို႔ ကူးခတ္သြား၍ ေလွကို ကၽြမ္းက်င္စြာျပန္ေထာင္မတ္ေပးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူက ေရထဲမွာေန၍ သူမကို ေလွေပၚသို႔ျပန္တြန္းတင္ေပးလိုက္ကာ ေလွထဲတြင္ရွိေသာေရမ်ားကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ခပ္ထုတ္ေပးလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အသက္ကယ္ေလွအဖြဲ႕ ေရာက္လာကာ သူမကို ကမ္းစပ္သို႔ ျပန္လည္ေခၚေဆာင္သြားေတာ့သည္။ သူမကေတာ့ ငိုေနတုန္းပင္။ <br /><br />ထို႔ေနာက္ သူ႔ေလွေပၚသို႕ ျပန္တက္လိုက္ကာ ၿပိဳင္ပြဲကို ဆက္ၿပိဳင္ေလသည္။ ခရာ မႈတ္သံႏွင့္အတူ ပန္းဝင္ေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ သူအလိုခ်င္ဆုံးေသာ ပထမေနရာေတာ့ မဟုတ္ေတာ့။ ဆုေပးပြဲတြင္လည္း သူအလိုခ်င္ဆုံးေသာ ဆုဖလားကို တစ္ျခားႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ ရယူသြားေသာအခါတြင္လည္း သူအားရပါးရၿပဳံးလိုက္မိေတာ့သည္။ သူ႔ရင္ထဲတြင္ျဖစ္ေပၚမိေသာ ပီတိမွာကား ထိုပြဲတြင္ အႏိုင္ရဗိုလ္စြဲရျခင္းထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာသာလြန္ေၾကာင္း သူ႔ကိုယ္တိုယ္သိရွိေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-26213288138263526?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-48232462818216267862010-02-17T08:28:00.000-08:002010-02-21T01:56:09.504-08:00ေမႊးပ်ံ႕ေသာ ပန္းခင္းမွ ပန္းျခင္းတစ္ခုစာ အျပာေရာင္ပန္းမ်ား ခူးယူခဲ့ၿပီးေနာက္ ဘယ္သူ႕ထံေမွာက္ အေရာက္ခစား၍ ပန္းမ်ားကို ေပးအပ္ရပါမည္နည္း။ ေဆာင္းဦးေပါက္ တစ္ေန႔တာအတြက္ ကဗ်ာမ်ား ဖူလုံစြာ စပ္ၿပီးၿပီလား။<br /><br /> မေန႔က ကဗ်ာမ်ားသည္ သည္ကေန႔ ကဗ်ာမ်ားကို ေဖ်ာ့ေတာ့စြာ ျငင္းဆိုေနၾကေၾကာင္း ၾကားသိလိုက္ရေသာေၾကာင့္ စိတ္မသက္သာ။ ကဗ်ာက ျငင္းသည္လား၊ လူကျငင္းသည္လား။ ေရာင္ဝါမထြန္းခ်မ္းရွာလြန္း၍၊ တည့္မြန္းခ်ိန္ေန၊ ေရာက္လြယ္ေစဟု…။ေနက ခ်မ္းသည္လား၊ လူကခ်မ္းသည္လား။<br /><br /> ၿမိဳ႕မၿငိမ္း၏ ေရခ်ိဳးဆိပ္အနားက သစ္ေဖာင္ေပၚမွာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ရွိ၏ ထိုေၾကာင္ကို ဘယ္သူပင္ပန္းႀကီးစြာ ေရခ်ိဳးေပးေနသည္လဲ။<br /><br /> ပန္းေတြေဝေနေအာင္ ပြင့္ေနသည္။ ပန္းေတြႏွင့္ေဝ၊ ပန္းကေလးေတြႏွင့္ေဝ၊ ေတြႏွင့္ေဝ။ ေဒၚစိန္ငုံ သီခ်င္းဆိုေနသည္။ ေမာင္ဝဏၰ ရုပ္ရွင္ရုိက္ေနသည္။ ပန္းကေလးေတြႏွင့္ေဝ၊ ပန္းေတြႏွင့္ေဝ၊ ကတၱီပါပန္းခင္းထဲမွာ က်က္သေရ ကင္းမဲ့စြာ ရာဘာဖိနပ္ သဲႀကိဳးျပတ္တစ္ဖက္။ ေက်းဇူးျပဳ၍ မေနတတ္သူမ်ား ထိုဖိနပ္ကို ကာသိကရာဇ္တိုင္း ျဖစ္ ပိုးသားစစ္စစ္ ပုဆိုးတစ္ထည္ျဖင့္ ထုပ္၍ စၾကဝဠာ အျပင္ဘက္သို႔ သြားေရာက္ပစ္ခ်ခဲ့ပါ။ <br /><br /> ရြာထဲသို႔ အရူးဝင္ေသာအခါ ကေလးေတြဆူ၏။ အႀကီးအက်ယ္ဆုံး ဟာသ တစ္ပုဒ္ကို ေရခဲတုံးျဖင့္ ပန္းပုရုပ္ ထုလုပ္ေနၾကသည္လား။ <br /><br /> ေနေရာင္ခ်ည္ ျဖန္႔က်က္ေသာ နံနက္ခင္း၏ ႏွင္းျမဴဇာမွာ ေရႊေရာင္ ေငြေရာင္ အကြက္ဆင္မ်ား သံစဥ္ညွိ၍ ဖူးပြင့္လာပါေစ။ ‘ထိုအခါ ေနျခည္ႏွင္းျမဴဇာကို ထက္ေအာက္ဆင္တူ ဝတ္စုံခ်ဳပ္၍ ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္း၏ သမီးကေလးကို ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ၾကပါ။ သူသီခ်င္းဆိုေနပါေစ’။ သီခ်င္းသံပဲ ၾကားပါရေစ။ ေအးေအးေဆးေဆး နားေထာင္စမ္းပါရေစ။ သူတို႔မရွိဘဲ သူတို႔မပါဘဲ ဘဝသည္ အလိုလိုေမာေန၏။ ေမ်ာေန၏။ မြန္းေန၏။ အေမာသမား၊ အေမ်ာသမား၊ အမြန္းသမားမ်ား သံသရာေရးျပင္မွာ ေရနစ္၍ မေသ၊ အခုတေလာ နားေၾကာျပတ္၍ ေသၾကရလွ်င္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ေတာ့ ဝမ္းသာေပလိမ့္မည္။ <br /><br /> မိုက္မလင္းႏိုင္ဘု၊ ၿမိဳက္ခင္းညာဆီမ်ာ ခါေတာ္မီ သီမေဝ့ႏိုင္ဘု၊ သည္ေကြ႕မွာ၊ ခါေတာ္မီ သီသီေလးေတာင္ မေဝ့ႏုိင္ဘု၊ မိုက္မလင္းႏိုင္ဘု၊ သည္ေကြ႕မွာ၊ ေနကုန္ေမ်ာရွာၾက၊ ခါေတာ္မီ၊ ခါေတာ္မီ၊ သည္ေကြ႕့မွာ၊ တစ္ေနကုန္ေအာင္ေမ်ာ၍၊ ခါေတာ္မီ၍ သည္ေကြ႕မွာ… ေဟမာေနဝင္း သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ ထပ္ဆိုပါ။ ‘မင္းအေဖကို တို႔ သတိရသည္’။ ပါးစပ္အလွဆုံး၊ သြားအလွဆုံး၊ ေမးရိုးအလွဆုံး သမီးေလးကို ေမြးမွေမြးတတ္ပေလ။ <br /><br /> အရူးေတြမလာႏွင့္။ မိမဆုံးမ ဖမဆုံးမ ကေလးေတြ၊ မလာႏွင့္ ပန္းခင္းထဲမွာ ပန္းေတြ ညိွဳးေလ်ာ္ေနသည္ေလာ။ ေရေလာင္းပါ၊ ေပါင္းသင္ပါ။ ေျမကို ဆြပါ။ ႏွင္းမိုးမ်ား ရြာသြန္းၿဖိဳးေအာင္ သိပၸံပညာကို အကူအညီေတာင္းပါ။ <br /><br /> အဝါေရာင္တိမ္တိုက္မ်ား၏ ဖြားရာဇာတိသည္ ပိေတာက္ပန္းျဖစ္၏ မအူမလည္ ႏုိင္ငံေရး စကားလုံးမ်ား၏ ဖြားရာဇာတိသည္ ညစ္ေထးေသာ သမိုင္းသဲေျမပြေပၚမွ ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာ တံေတြးကြက္မ်ားျဖစ္၏။ အေကာင္းဆုံးကေတာ့ မသိဘဲႏွင့္ ဝင္ဝင္မေျပာႏွင့္။ ဟိုမွာ သီခ်င္းသံမ်ား ဝဲပ်ံလာေနသည္။ ျမက္ခင္းေပၚက သစ္ရြက္ေျခာက္ကို ေကာက္၍ပစ္။ ေကာ္ေဇာအသစ္ကို ဖုန္ေကာင္းစြာ ခါ၊ ထိုေနရာမွာ ျဖန္႔ခင္း၊ သီခ်င္းသံကို ေနရာေပးပါ။ <br /><br /> ရင္ထဲမွာ မီးပုံ။ အဂၢဘုံမွာ ကဗ်ာဆရာမ်ား ေန၏။ သူ၏မွတ္ပုံတင္ ကတ္ျပားႏွင့္ အိမ္ေထာင္စုစာရင္းသည္ သူ႕ကဗ်ာမ်ားျဖစ္၏။ သူသည္ ထမင္းကို စားသူမဟုတ္၊ ကဗ်ာကို စားသူျဖစ္၏။ ကဗ်ာႏွင့္ ေနသည္။ ကဗ်ာကို ေနသည္။ ကဗ်ာတြင္ ေနသည္။ ကဗ်ာအား ေနသည္။ ကဗ်ာေၾကာင့္ ေနသည္။ ကဗ်ာက ေနသည္။ ကဗ်ာမွ ေနသည္။ ေက်ာက္စီျခယ္ ေရႊကလာပ္မွာ လိမ္းကပ္သည့္ ျမဴမႈန္ဖယ္၍ ကဗ်ာကိုထားပါ။ ကဗ်ာကို ဆရာလိုထားပါ။ ကမၻာေပၚမွာ အႀကီးျမတ္ဆုံးဟု ကမၺည္းထိုးပါ။ ေဆာ့ခရိတိၱေခတ္မွာ လူသြား၍ ျဖစ္သူကို ေစာင္အျဖဴတစ္ထည္ ကိုယ္မွာပတ္၍ ေက်ာင္းသားေလွကားထစ္မ်ားေပၚမွာ မတ္တတ္ရပ္ေစ၍ မိန္႕ခြန္းေျခြခိုင္းပါ။ ေခါမေခတ္၊ ေရာမေခတ္၊ ေဘာမေခတ္၊ ေသာမေခတ္ေတြ၏ ေရွ႕အေဝးႀကီးမွာ ကဗ်ာေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ သူေကာင္းစြာ သိဖို႕လိုမည္ မထင္ပါ။ ကဗ်ာဆရာသည္ စပါးစိုက္သူမဟုတ္။ ကားေဘာ္ဒီထုသူမဟုတ္၊ မိုက္ကရုိခ်စ္(ပ) ထုတ္လုပ္သူမဟုတ္။ ရက္ကန္း ရက္သူမဟုတ္။ လက္သမားမဟုတ္။ သိပၸံပညာရွင္ မဟုတ္။ သုေတသီ မဟုတ္။ က်မ္းသုံးေထာင္ ကုန္ေအာင္ဖတ္ေသာ ပါေမာကၡမဟုတ္။ ဆရာဝန္မဟုတ္။ ကေခ်သည္မဟုတ္။ တပ္မွဴးမဟုတ္။ ေဂၚဖီထုပ္ေရာင္းသူမဟုတ္။ ဒႆနိကေဗဒ ပညာရွင္မဟုတ္။ ဖန္ခြက္ဆိုင္ထဲ ဝင္သည့္ကြ်ဲလို မည္းမည္းျမင္တိုင္း ဝင္ခတ္သူမဟုတ္။ ေဝဖန္ေရးဆရာ မဟုတ္။ ထိုသူအားလုံး ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မည္။ <br /><br /> ကဗ်ာဆရာသည္ ကဗ်ာဆရာျဖစ္၏။ ေဟမာေနဝင္း ဘာေျပာခ်င္သလဲ။ သီခ်င္းကေလးထဲက အရဲစြန္႔ၿပီး ေျပာစရာမလို။ ရဲရဲဝံ့ဝံ့သာ ေျပာလိုက္ပါ။ ကဗ်ာဆရာသည္ ကဗ်ာဆရာျဖစ္သည္ဟု ရဲရဲဝ့ံဝံ့သာ ေျပာလိုက္ပါ။ မဆိုင္ေသာအရာေတြ ေလေၾကာရွည္ ေနသူမ်ားကိုလည္း မင္း၏ပ်ားရည္အသံကေလးျဖင့္ ေျခေထာက္လွလွကေလး တစ္ခ်က္ ေဆာင့္၍ သြားၾကစမ္း…တိတ္ၾကစမ္းဟု ေငါက္လိုက္ပါ။ ကမၻာေလာက၏ ေကာင္းခ်ီးေပးသံတို႔ျဖင့္ သူတို႔ကို ႏွစ္ျမွုပ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္။ <br /><br /> အနာဂတ္အတြက္ ေနျခည္အသစ္တို႕ ဖြင့္လွစ္ေပးေသာ မိုးေကာင္းကင္မွာ ကဗ်ာရွိေနမည္မွာ ေသခ်ာပါ၏။ ဆာေလာင္ျခင္း၊ မြတ္သိပ္ျခင္း၊ မျပည့္စုံျခင္း၊ အထိတ္တလန္႔ျဖစ္ရျခင္း၊ ေျဖရွင္းမရျခင္း၊ အႏွစ္သာရကင္းမဲ့ျခင္း၊ ရဲဝံ့စြာ မရယ္ေမာႏိုင္ျခင္း ထိုအရာအားလုံးကင္းေသာေနရာႏွင့္ အခ်ိန္က ကဗ်ာကို ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စား၏။ <br /><br /> တဖြဲဖြဲေၾကြ၍ ေျမျပင္မွာ အဝါေရာင္ပန္းေကာ္ေဇာခင္းသည့္ ပိေတာက္ပင္ေျခရင္းမွာ ပလႅင္ေဆာက္၍ ကဗ်ာကို ေလာက၏ ဘုရင္ အျဖစ္ ေျမွာက္ၾကမည္။ တညင္းသီး၊ ၾကြက္စုတ္ႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒ မရွိေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ ထီးအက်ားေအာက္မွာ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ကဗ်ာကို ေစာင့္ၾကမည္။ အေကာင္းဆုံး အၾကံ ေပးလိုက္မည္။ ခပ္ေဝးေဝးသြားၾက။ ဆာေလာင္သည္၊ မြတ္သိပ္သည္၊ မျပည့္စုံ၊ ထိတ္လန္႔သည္၊ ေျဖရွင္းမရ၊ အႏွစ္သာရ၊ ဗလာ၊ ရဲဝံ့စြာ ရယ္ေမာ။ ငါတို႔ သီခ်င္းနားေထာင္ေနသည္။ ငါတို႔ ကဗ်ာဖတ္ခ်င္သည္။ ကဗ်ာေသာင္စပ္မွာ ကဗ်ာဟု စာလုံးေရးလိုက္ၿပီးသည္ႏွင့္ လိႈင္းေခါင္းျဖဴ အျမွဳပ္ေဖြးတို႔က ေရေဆး၍ ခ်လိုက္၏။ သဲျပင္ေပၚမွာ ကဗ်ာ၏ ေျခရာ၊ ကဗ်ာ။ ေက်ာက္သားေပၚမွာ၊ ပန္းပြင့္ေပၚမွာ၊ လြယ္အိတ္ထဲမွာ၊ ေလွကားေပၚမွာ၊ ပန္းကန္ျပားေပၚမွာ၊ လေရာင္ျခည္ထဲမွာ၊ ႏွင္းမႈန္ထဲမွာ၊ ဝါးရြက္ၾကားမွာ၊ ယုဇနပင္ေအာက္မွာ၊ သရက္ပင္ထိပ္ဖ်ားမွာ၊ ပင္လယ္ထဲမွာ၊ ဘဏ္တိုက္ထဲမွာ၊ အက္ဖ္ ၁၆ ေလယာဥ္ပ်ံေပၚမွာ၊ ပင္လယ္ထဲမွာ၊ ဧဝရတ္ေတာင္ထပ္မွာ၊ ျမစ္ႀကီးနားမွာ၊ ပုဂံယြန္းေက်ာင္းမွာ၊ စိန္ေဗဒါႀကီး၏ ေက်ာက္ရုပ္မွာ၊ တစ္ေန႕ေန႕လူသန္႔သြားေသာ ကမၻာႀကီးမွာ…ကဗ်ာေတြ။ တစ္ေန႕ေန႕လူသန္႔သြားေသာ ကမၻာႀကီးမွာ…ကဗ်ာေတြ။ ညင္သာစြာ တီးမႈတ္၍ မႏၱေလးက်ဳံးေတာ္တြင္းက ေရကင္းသံျဖင့္ လူသန္႔သြားေသာအခါ၊ တစ္ေန႔ေန႔၊ မႏၱေလးက်ဳံးေတာ္တြင္းက ေရကင္းသံျဖင့္ ကဗ်ာကို ႀကိဳဆိုၾကပါမည္။ မႏၱေလးမွာ လူသန္႔သြားေသာအခါ။ တညင္းသီးဆားရည္စိမ္ရယ္၊ ၾကြက္စုတ္ရယ္၊ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒရယ္ မရွိေသာ ေသာင္စပ္က ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာ။ ေရခဲစိမ္ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္ကို ကဗ်ာမ်ားမ်ားထည့္၍ ပါးစပ္အားေနလွ်င္ ေခ်ာင္းဆိုးပါ။ ဝင္ဝင္မေျပာပါႏွင့္။ လက္အားေနလွ်င္ တေယာထိုးပါ။ တေယာထိုးပါ။ ေခ်ာင္းဆိုးပါ။ သို႔မဟုတ္ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္လိုက္ပါ။ အိပ္မက္ထဲမွာ နီရိုးဘုရင္ ကိုေတြ႕လွ်င္ ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ေအာင္ဆက္ပါ။ သူ႕ကို ကဗ်ာအေၾကာင္း သြားမစပါႏွင့္။ မိုးဦးေစာမည္။ ျမစ္ေရႀကီးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း မိုးေလဝသႏွင့္ ဇလေဗဒပညာရွင္မ်ား ႀကိဳတင္ေျပာၾကေကာင္းပါရဲ႕။ ကဗ်ာျမစ္သည္ ေကာင္းကင္မွာ စီးဆင္းေန၏။ အမႈိက္ပုံထဲမွာ လူတစ္ေယာက္၏ ေက်ာရုိးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ လူတစ္ေယာက္၏ ဦးေႏွာက္တစ္ျခမ္းပဲ့။ တူးေကာ္…ကဗ်ာမ်ား…သၾကားခ်ိဳခ်ိဳ။ <br /><br /> လူသန္႔လွ်င္ ကဗ်ာသန္႔မည္။ သီခ်င္းေတြခ်ိဳမည္။ စိတ္ထားေတြခ်ိဳမည္။ နားလည္လာ၍ ခ်ိဳမည္။ ယုံၾကည္လာ၍ ပိုခ်ိဳမည္။ ျပည့္စုံလာ၍ ခ်ိဳမည္။ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားျဖင့္ ခ်ိဳမည္။ တကယ္ျပည့္စုံလာမည့္ ကတိစကားမ်ားျဖင့္ ခ်ိဳမည္။ အခ်စ္မ်ားျဖင့္ ခ်ိဳမည္။ မိုက္မလင္းႏုိင္ဘု၊ ေက်ာက္စီျခယ္ေရႊကလာပ္မွာ ကဗ်ာသည္ ဘုရင္ျဖစ္၏။ ကဗ်ာျမစ္ေကာင္းကင္မွာ စီး၏။ ခါေတာ္မီ သီမေဝ့ႏိုင္ဘု၊ သည္ေကြ႕မွာ ကဗ်ာသည္ အႀကီးအက်ယ္ အျမင့္ျမတ္ဆုံး ျဖစ္၏။ ကတီၱပါပန္းခင္းထဲက တမ္းခ်င္းအသစ္ေရႊကဗ်ာ။ သံစဥ္သြင္း၍ သီခ်င္းဆိုေသာအခါ ေဟမာေနဝင္းဆိုပါေစ။ အေဝးဆုံးတစ္ေနရာ ျမစ္ညွာအရပ္ဆီမွ သစ္ရြက္စိမ္းမ်ား ေညွာ္နံ႔ရသည္။ ေျပာင္းျပန္ ျမင္ရေသာ ခပ္ေဝးေဝးက ေရတံခြန္တစ္ခုပမာ၊ မီးခိုးမ်ား ေခြလိပ္ တြန္႕တက္ေနသည္။ သီခ်င္းမ်ား၊ ကဗ်ာမ်ား လြတ္ရာကို ေရႊ႕၍ထားပါ။ အုတ္ခဲႏွင့္ ေက်ာက္တုံးမ်ား လူအုပ္ထဲေရာက္ေနသည္။ <br /><br /> ရြာလယ္မွာ ကေလးေတြဘာေၾကာင့္ ဆူေနၾကသလဲ၊ ေမႊးပ်ံ႕ေသာ ပန္းခင္းထဲမွ ပန္းျခင္းတစ္ခုစာ ပန္းအျပာေရာင္မ်ား ခူးၿပီးေနာက္ ကဗ်ာဆရာကို ကမၻာေလာက၏ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးအပ္ၾကမည္။ ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္းသမီးကေလး သေဘာတူပါရဲ႕လား။ သူတို႔ကို ေငါက္ငမ္းပစ္လိုက္စမ္း။ လူသန္႔သြားသည္အထိ ေက်းဇူးျပဳ၍ သီခ်င္းဆက္ဆိုပါဦး ကေလးမ။ <br /><br />ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္<br />စာေပါင္းသိုက္အက္ေဆးမ်ား<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-4823246281821626786?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-58552582351747569592010-01-03T21:15:00.000-08:002010-01-03T21:16:11.243-08:00Out of the night that covers me,<br />Black as the pit from pole to pole,<br />I thank whatever gods may be<br />For my unconquerable soul.<br /><br />In the fell clutch of circumstance<br />I have not winced nor cried aloud.<br />Under the bludgeonings of chance<br />My head is bloody, but unbowed.<br /><br />Beyond this place of wrath and tears<br />Looms but the Horror of the shade,<br />And yet the menace of the years<br />Finds and shall find me unafraid.<br /><br />It matters not how strait the gate,<br />How charged with punishments the scroll,<br /><span style="font-weight:bold;">I am the master of my fate:<br />I am the captain of my soul</span>.<br /><br /><span style="font-style:italic;">William Ernest Henley (1849–1903)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-5855258235174756959?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-25106691855150635682010-01-01T11:59:00.001-08:002010-01-01T12:02:08.862-08:00ဒီႏွစ္ကို လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့<br />အပ္ခ်ည္ႀကိဳးပါးပါးနဲ႔<br />ဘဲဥတစ္လုံးကို လွီးျဖတ္္လိုက္သလိုမ်ိဳး<br />သံေယာဇဥ္ နန္းႀကိဳးမွ်င္လွပ္လွပ္က<br />ငါ့ႏွလုံးသားကို “ဟက္ကနဲ” <br /><br />ေျခတစ္လွမ္းစာေလာက္<br />ဒါေပမယ့္ <br />ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္က ကမၻာ့ေျမပုံေပၚမွာ<br />တစ္ေယာက္တစ္ျခမ္းစီ<br /><br />ေဆာင္းႏွင္းစက္ေတြၿပိဳးျပက္<br />ဓားမိုးေတြတလက္လက္သည္းတဲ့ ႏွစ္သစ္ကူးည<br />ဟက္ပီးနယူးယီးယား ေအာ္သံေတြ...<br />ငါ့အတြက္ေတာ့<br />လမင္းက အနက္<br />ၾကယ္ေတြလည္း အနက္<br />တိမ္ေတြလည္း အနက္<br />ပင္လယ္လည္း အနက္<br />ဝုန္းကနဲ အသံနက္ႀကီးနဲ႔ေပါက္ကြဲ<br />မီးရူးမီးပန္း အနက္ေရာင္ေတြ<br />…..<br />…..ရယ္<br />ေလာကႀကီးက<br />မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရႈ႕ေမွ်ာ္ခင္းပန္းခ်ီလို<br />ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္လိုက္တာ..<br /><br />အခ်စ္နတ္ဘုရားမ,စစ္တဲ့ ဘာသာေဗဒေအာာင္စာရင္းမွာ<br />အဲဒီႏွစ္က ငါ့နာမည္မပါခဲ့ဘူး..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-2510669185515063568?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-47710529310010971022009-12-16T12:12:00.000-08:002009-12-16T12:29:13.363-08:00Material ေလာကႀကီးမွာ <br />တရက္ၿပီးတရက္ ငါဟာေမာလာၿပီ…<br />ဖ်က္ဆီးခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြ<br />မျပတ္ခရီးဆက္ေနဆဲ<br />ငါ့မွာ ဓာတ္မီးတစ္လက္လည္းမပါ<br /><br />အထက္စီးဆန္တဲ့ စကားလုံးေတြ<br />ဘဝဂ္မီးလ်ွံတဲ့ အခိုးအေငြ႕ေတြ<br />ရမၼက္ဖီးလ္ထန္ေစတဲ့ အထိအေတြ႕<br />ဘာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေန႔ေတာ့ <br />ငါတို႔အားလုံး လက္ခ်ည္းျပန္ရမွာပဲ..<br /><br />ထပ္မညည္းခ်င္ျပန္နဲ႔ ဒီဒုကၡကပ္ဆိုးေတြအေၾကာင္း<br />လက္ခ်္မီးနတ္သမီးလည္း မကယ္ႏိုင္ဘူး<br />ဓာတ္ႀကီးေလးပါးနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားမွေတာ့<br />ကိုယ့္ဘာသာကို ဝက္ထီးကန္မွာ ဆက္ၿပီး ခံ, စံ<br />ငါသိတယ္..လူေတြက ခြက္ႀကီးလန္ေအာင္ ဝိုင္းရယ္ၾကဦးမွာ<br /><br />လက္သီးခ်က္ေတြမ်ားတဲ့ မနက္ျဖန္မွာ <br />ငါဟာလက္ေဝွ႕အိတ္လို ဖက္တီးဟန္ျဖစ္လာ<br />မပ်က္စီးပဲက်န္တာဆိုလို႔<br />ျဖစ္, ပ်က္ ျခင္းပဲရွိတယ္… အဲဒီေတာ့ ထပ္သရီး ဆိုၿပီး ထပ္ၿပီး မမဲ႔နဲ႔<br />ေျပာရင္းနဲ႔ေတာင္ ေခ်ခ်င္လာၿပီ <br />ဟတ္ခ်ီး…ဟတ္ခ်ီး…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-4771052931001097102?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-21147381324377206242009-12-12T09:31:00.001-08:002009-12-14T00:15:07.789-08:00အခုေတာ့<br />ဇာတ္လမ္းက မသန္းျဖစ္<br />ျဖတ္သန္းလာတဲ့ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္<br />မိန္းမေတြအေၾကာင္း မခန္႕မွန္းတတ္ခဲ့လို႔<br />ဖက္ၾကမ္းတစ္လိပ္နဲ႔ပဲ စခန္းသြား<br /><br />တစ္ခါက<br />အကြက္ဆန္းထြင္ၿပီး<br />ဓာတ္ၾကမ္းတိုက္ကာ<br />ဖက္နမ္းလိုက္ေတာ့လည္း<br />ရွက္ရမ္းၿပီးျပန္ဝဲလာတဲ့<br />လက္တစ္ျခမ္းစာသာ ရခဲ့<br /><br />ငါ့ဘဝက ဗြက္လမ္းထဲက<br />နတ္နန္းက နင္ဆက္မလွမ္းသင့္ေတာ့ဘူး<br />ငါသိတယ္ ခန္႔မွန္းေျခသုည<br />ထြက္လမ္းမရွိေတာ့ဘူး<br />လက္တစ္ကမ္းအပစ္ အလိုမွာ<br />ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ကန္းအခ်စ္ေတြကို<br />ရပ္တန္းက ရပ္သင့္ေနၿပီ<br />ထပ္မစမ္းသင့္ေတာ့ဘူး<br /><br />အဲဒီေန႔က ငါ့ရင္ဘတ္ကုိ <br />နင့္စကားလုံးေတြက ဘက္ခမ္းကစ္ ကစ္သြားေသးတယ္<br />ဘာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္အခ်စ္ကို<br />မွတ္တမ္းအျဖစ္နဲ႔ ငါ့ႏွလုံးသားရဲ႕ စက္ခန္းအသစ္ထဲမွာ<br />ထာဝရသိမ္းထားလိုက္ေတာ့မယ္…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-2114738132437720624?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-21510437404558498512009-10-25T23:55:00.000-07:002009-10-25T23:56:06.507-07:00အဲဒီလူဟာ<br />အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ခဏခဏေသတယ္<br /><br />ရွင္သန္ေနစဥ္မွာလည္း<br />တိုးတိုးေဖာ္္ တစ္ေယာက္မွမရွိ<br /><br />မွန္ထဲၾကည့္လိုက္ျပန္ရင္လည္း<br />ဘာဆိုဘာမွမျမင္ရ<br />သူ႔အတြက္ မွန္တိုင္းက ျပဒါးျပယ္ေနသတဲ့<br /><br />သူလည္းလူပဲေလ<br />ညေနခင္းေတြမွာ ခ်စ္သူကိုတြဲၿပီး<br />လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခ်င္သတဲ့<br />ဒါေပမယ့္ ေသသာသြားတယ္ <br />အဲဒီကိစၥက သူ႔အတြက္ <br />ညတိုင္းမက္ရတဲ့ တစ္ေထာင့္တစ္ည အိပ္မက္<br /><br />သူဟာ နားရြက္ေတြကိုႏွစ္သက္တယ္<br />လူေတြနဲ႔ အနီးဆုံးေနၿပီး<br />လူေတြက သိပ္စိတ္မဝင္စားတဲ့အရာ<br />ဒါေပမယ့္ သူ႔ခ်စ္သူအတြက္ေတာ့ <br />သူက ဗင္ဂိုးရဲ႕နားရြက္တစ္ဖက္<br />ကၽြန္ေတာ္အဲဒီလိုေရးမယ္လို႔ ခင္ဗ်ားႀကိဳသိရင္သိႏိုင္တယ္..<br /><br />အဲဒီလူက လူကိုေတာ့စားခ်င္ရာစားခိုင္းၿပီး<br />စိတ္ကိုေတာ့ ဝိတ္မခိုင္းတတ္တယ္…<br />အဲလိုလူစားမ်ိဳး…<br />ဟိုလိုမ်ိဳး..ဒီလိုမ်ိဳး…<br /><br />သူ႔ကဗ်ာေတြကလည္း <br />ခပ္ညံ့ညံ့အခ်စ္ဝတၳဳထဲက စကားလုံးထက္မပိုတဲ့သူ<br />အဲဒီလို စြဲခ်က္တင္ခံရတဲ့ေန႔မွာတင္<br />အရွင္လတ္လတ္ ေျမျမႈပ္ခံလိုက္ရသတဲ့ေလ…<br />က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ႀကီး<br />ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစသား…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-2151043740455849851?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-63000941078503383252009-10-11T21:09:00.001-07:002009-10-11T21:09:54.785-07:00ဖြင့္ထားတဲ့ျပတင္းေပါက္က<br />ငါ့စိတ္ေတြ ရႊက္လႊင့္ထြက္ခြာသြားရင္း<br />စန္႔စန္႔ႀကီးလွဲေလ်ာင္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ေတာက္ေလွ်ာက္<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ တီးတိုးရြတ္ဆုိရင္း<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ နဲ႔အတူ ရထားတစ္စီးတည္းစီးရင္း<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ နဲ႔အတူ ငွက္ပစ္ထြက္ရင္း<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ နဲ႔အတူ ဖိုမဆက္ဆံရင္း<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ နဲ႔အတူ ေရငုပ္ရင္း<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ နဲ႔အတူ ေနပူဆာလႈံရင္း<br /><br />မ်က္စိဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့မွ<br />မြဲေျခာက္ေျခာက္ နံရံေတြၾကားမွာ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-6300094107850338325?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-69821435355982186252009-09-06T23:34:00.000-07:002009-09-06T23:45:55.769-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SqSsGSrbblI/AAAAAAAABFA/XO1y7p9IVFQ/s1600-h/alwan.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 216px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SqSsGSrbblI/AAAAAAAABFA/XO1y7p9IVFQ/s320/alwan.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378613079080398418" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-6982143535598218625?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-91614106548138870012009-09-03T07:19:00.000-07:002009-09-03T07:20:17.515-07:00မွန္မၾကည့္ျဖစ္တာဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီမသိ။ ရုတ္တရက္ မွန္ထဲကိုေသခ်ာၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္မဟုတ္သလို ခံစားလုိက္ရ။ ကၽြန္ေတာ့္ပုံစံနဲ႕ ခၽြတ္စြပ္မတူသူတစ္ေယာက္က စိမ္းစိမ္းစိုက္ၾကည့္ေနသလိုမ်ိဳး။ ေသခ်ာျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္မွ ကၽြန္ေတာ္အစစ္။ ဝႈး…ေလပူတစ္ခ်က္မႈတ္ထုတ္လိုက္ေတာ့ မွန္ထဲက ကိုယ္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္လုပ္သလို လိုက္လုပ္ျပန္တယ္။ အင္းဘာမွားေနသလဲ။ ကိုယ့္ခႏၶာကုိယ္ ကို ေသခ်ာျပန္ၾကည့္မိေတာ့မွ အရင္က ကၽြန္ေတာ္ထက္ ဗိုက္ကပူေနတယ္(ဘီယာခ်တာမ်ားလို႕)။ မ်က္လုံးေထာင့္မွာလည္း အေရးေၾကာင္းတစ္ခ်ိဳ႕က ပီျပင္ထင္ရွားလာ။ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားျခင္းသိပ္မရွိေတာ့ အဆီပိုေတြက ေနရာတစ္ခ်ိဳ႕မွာ ျပန္႕က်ဲ။ ႏႈတ္ခမ္းေမြးက က်ိဳးတို႕က်ဲတဲ။ မုတ္ဆိတ္ေမႊးႏွစ္ပင္ေတာင္ရွည္ေနၿပီ။ ရိတ္ဦးမွ။ အအိပ္ပ်က္ေတာ့ ဝက္ၿခံကတစ္လုံးစ ႏွစ္လုံးစ။ ဆံပင္ေတြကလည္း ဂုတ္ေထာက္။ ဒါေပမယ့္ ထိပ္က ဆံပင္ေတြပါးခ်င္ေနၿပီ။ နဖူးေၾကာတစ္ခ်ိုဳ႕သိသိသာသာ ရႈံ႕တြလာ။ အရင္ကနဲ႕တူတာဆိုလို႕ ဒူးေခါင္းက အမာရြတ္ ခ်ဳပ္ရုိးရွည္နဲ႕ မ်က္လုံးစစ္စစ္ႏွစ္လုံးကိုပဲရွာေဖြ႕ေတြ႕လိုက္ရ။ ေတာ္ေသးတယ္။ ခုမွသက္ျပင္းခ်လိုက္မိ။ <br />မွန္ထဲက ငါမွငါစစ္စစ္…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-9161410654813887001?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-26297205929038624962009-08-31T08:45:00.001-07:002009-08-31T09:25:17.253-07:00ကုိယ့္အခန္းထဲကိုယ္ေနရင္းက<br />ငါဟာ တာေဝးအေျပးသမားတစ္ေယာက္လို<br />နံရံေတြေျပာတဲ့စကားသံေတြ<br />နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ႀကားရမယ္မထင္ဘူး…<br /><br />စာေမးပြဲေမးခြန္းက<br />အခ်စ္ဆိုတာ<br />ခဲသတၱဳခြံေလးထဲက<br />ရာဘာပစၥည္းေလးတစ္ခုမဟုတ္ေၾကာင္း<br />အေထာက္အထားနဲ႔ သက္ေသျပပါတဲ့<br /><br />ရာသီဥတုသာယာပါတယ္<br />နာမ္ထဲမွာ မုန္တိုင္းက်ေနတာတစ္ခုပဲ<br /><br />ဘဝဆိုတာ<br />စိတ္ႀကိဳက္ေခၚၿပီး <br />ျဖည္းျဖည္းခ်င္းပြတ္ၾကည့္<br />ေနာက္ဆုံး<br />“ျဗန္း” ကနဲ ရိုက္ခ်လိုက္ကာမွ<br />ဗလာဖဲတစ္ခ်ပ္ျဖစ္ေနတတ္တယ္<br />အဲဒီလိုလည္း သင္အံတတ္ေျမာက္ခဲ့<br /><br />မီးစိမ္းအျပ<br />ေလအေဝွ႕<br />ခိုတစ္ေကာင္ ေတာင္ပံအခတ္မွာ<br />သစ္ရြက္ေတြ လြင့္သြားၾက<br />စကပ္အနားကဇာျဖဴတစ္စ လြင့္သြား<br />လူေတြၿပိဳဆင္းသြားၾကတယ္<br />မီးစိမ္းေနၿပီ….<br /><br />ေဘာလ္ပင္ေတြ<br />ေဘာလ္ပင္ေတြ<br />တစ္ေခ်ာင္းခ်င္းစမ္းေပမယ့္<br />ဘယ္ေဘာလ္ပင္မွ<br />မင္ မထြက္လာခဲ့ဘူး…<br />ေကာင္မေလးေတြဟာ ေဘာလ္ပင္ေတြဟုတ္ပါသလား?<br /><br />ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ<br />ျပည့္တန္ဆာတန္းမွာ<br />မနက္ေစာေစာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရတဲ့အခါ<br />ညကအစြမ္းကုန္ ကျပအသုံးေတာ္ခံထားတဲ့<br />ျပဇာတ္ရုံတစ္ခုလို<br />ေစ်းေပါင္က်ိဳးတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕<br />အမိႈက္သရိုက္တစ္ခ်ိဳ႕ကလြဲရင္<br />ခင္ဗ်ားကိုဘယ္သူမွဆြဲမွာမဟုတ္ပါဘူး…<br />ေအးေအးလူလူပါပဲ<br /><br />ေဟာ..ဟိုမွာ<br />မိုးဖြားေတြက်လာၿပီ<br />ေကာ္ဖီေရာင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကိုေသာက္<br />စက္ရုပ္လူအုပ္ထဲဝင္ၿပီး <br />မိုးမရြာခင္…ေနမပူခင္…မိုးမခ်ဳပ္ခင္ <br />ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္ရဦးမယ္ေလ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-2629720592903862496?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-78627217417867889852009-08-29T08:12:00.000-07:002009-08-29T08:16:03.787-07:00ဟိုး…ေရွးေရွးမနီးမေဝးေလာက္တုန္းက ရြာတစ္ရြာလုံးက လူဆိုးေတြပဲေနၾကသတဲ့။ သူတို႕ကလူဆိုးဆိုေတာ့ ရိုင္းစိုင္းတယ္၊ ရက္စက္တတ္တယ္။ ဲဒါေပမယ့္ ေကာက္က်စ္တဲ့အလုပ္ကိုေတာ့ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ရြံရွာသတဲ့။ အဲဒီရြာကိုအမ်ားက……….အဲလိုသမုတ္ၾကတယ္.။<br /><br />အိမ္နံပါတ္(၁)<br /><br />ေဒါက္…ေဒါက္…ေဒါက္…<br /><br />ေျမေခြး။ ။ ဘယ္သူလဲေဟ့…(အိမ္ထဲမွေန၍)<br /><br />ဧည့္သည္။ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဝက္သုံးေကာင္ပုံျပင္ထဲက အငယ္ဆုံးဝက္ကေလးပါဗ်ာ…<br /><br />ေျမေခြး။ ။ ဟာ..မင္းဘာလာလုပ္ျပန္တာလဲ..မင္းေနာက္ကိုငါ မလိုက္ျဖစ္တာၾကာၿပီ..မင္းအသားကိုလည္း ငါစားခ်င္စိတ္မရွိေတာ့ဘူး…စားရတာနည္းနည္းဲ..ငါ့ကိုလူမုန္းတာကမ်ားမ်ား…သြား..သြား..<br />သြား…<br /><br />ဝက္ငယ္။ ။ ဟာဗ်ာ..ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကာက္က်စ္ၿပီးဖ်ားေယာင္း..ၿပီးေတာ့ မွ သတ္စား ဒါမွ ပုံျပင္ထဲက အတုိင္းျဖစ္မွာေလဗ်ာ..လုပ္ပါ..က်ဳပ္ကို လူေတြသနားလာေအာင္လို႔..<br /><br />ေျမေခြး။ ။ ဒီေကာင္ကေတာ့..ငါ့ဟာငါ သတ္သတ္လြတ္သာစားမယ္ေဟ့..မင္းလိုေကာင္မ်ိဳး လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္မတို႔ဘူး…ၾကြမွာသာ ျမန္ျမန္ၾကြ<br /><br />ဝက္ငယ္။ ။ လုပ္ပါဗ်ာ…ေရေလးတစ္ခြက္ေလာက္ေတာ့ တိုက္ပါ..အထဲဝင္ပါရေစ…<br /><br />ေျမေခြး။ ။ ဟာ..ေျပာေလဆိုးေလ..မန္းေလျပဲေလ ေကာင္ပါလား..ငါ ဖုန္းဆက္ၿပီး ဦးဇီးကြက္ကိုေခၚလိုက္ရမလား..<br /><br />ဝက္ငယ္။ ။ခင္ဗ်ားက ေျမေခြးငေၾကာက္ႀကီးပဲ… ေျပာေျပာဆိုဆို ဝက္က ျခံတံခါးကို ေဆာင့္ကန္ကာ ထြက္သြားေလသည္။ <br /><br />ေျမေခြး။ ။ မင္းေၾကာက္တယ္လို႔ထင္ခံရတာ အေရးမႀကီးဘူး…အလကားေနရင္းငါ့မွာ ရာဇဝင္ထဲမွာ လူမုန္းမ်ားရတယ္…မင္းလိုဝက္မ်ိဳး ဖ်ားေယာင္းစရာေတာင္မလိုဘူး..ေျမေခြး သိကၡာက်တယ္… လမ္းမွာေတြ႕ ဘယ္သူမွမသိခင္ ကြိခနဲ ေနေအာင္စားလိုက္လို႔ရတယ္..ကြ…<br />အိမ္ထဲမွေန၍ ႀကဳံးဝါးေျပာလိုက္ေလသည္။<br /><br /><br />အိမ္နံပါတ္ (၂)<br /><br />ေဒါက္…ေဒါက္…ေဒါက္…<br /><br />ဦးအ့ံေက်ာ္္။ ။ ဘယ္သူလဲေဟ့…<br /><br />ဧည့္သည္။ ။ ကၽြန္ေတာ္ ရႈတင္မန္ေနဂ်ာပါဗ်ာ…အစ္ကိုႀကီးအလုပ္မဆင္းလို႔ လိုက္လာေခၚတာပါ…<br /><br />ဦးအ့ံေက်ာ္။ ။ ေၾသာ္…လာလာ…ဝင္ကြာ ထိုင္..ဘာေသာက္ဦးမလဲ…<br /><br />မန္ေနဂ်ာ။ ။ မေသာက္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ..အစ္ကို ကို႔ ဒါရိုက္တာက အေခၚေတာ္လႊတ္လိုက္လို႔..ေနာက္တစ္ကားအတြက္…<br /><br />ဦးအံ့ေက်ာ္။ ။ ေၾသာ္…ဘယ္လိုဇာတ္မ်ိဳးလဲကြ…ထုံးစံအတိုင္းပဲလား…<br /><br />မန္ေနဂ်ာ။ ။ ထုံးစံအတိုင္းေပါ့ အစ္ကိုႀကီးရာ..အစ္ကိုႀကီး အက္ရွင္အတိုင္း အပီအျပင္ သရုပ္ေဆာင္ရမယ့္အခန္းေတြႀကီးပဲ…ၾကမ္းရမယ္..ရမ္းရမယ္…မိုက္ရမယ္..ဖိုက္ရမယ္…<br />ဆြဲရမယ္..ရဲရမယ္…<br /><br />ဦးအံ့ေက်ာ္။ ။ ေအာ္..အင္း..ဒါဆိုလည္း ငါမလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ မင္းတို႔ဆရာသမားကို ေျပာလိုက္ပါကြာ။ အသက္အရြယ္ရလာေတာ့ ပုတီးစိပ္ တရားထုိင္ ငါလည္းကုသိုလ္ဘာဝနာပြားမ်ားခ်င္လို႔…ဒီေန႔ေတာင္ ဥပုသ္ေစာင့္ေနတာကြ…<br /><br />မန္ေနဂ်ာ။ ။ ခင္ဗ်ာ..ဒါဆို တစ္ျခား အစားထိုးဖို႔ လူၾကမ္းေတြေရာ…သူတို႔မွမရွိရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ အဲဒီေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္ရဲမွာ မဟုတ္ဘူးဗ်….<br /><br />ဦးအံ့ေက်ာ္။ ။ ေအာ္..သူတို႔လဲ..ေခၽြးႏွဲစာေလးေတြစုၿပီး ဒီေန႔ပဲ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဘုံကထိန္လုပ္တယ္…ဒါနေလးေျမာက္သြားေအာင္ မင္းလဲ သြားစားလိုက္ပါဦး…<br /><br />မန္ေနဂ်ာ။ ။ (ေခါင္းကေလးကုတ္၍) …ေအာ္..ဟုတ္ကဲ့..ကၽြန္ေတာ္ မသြားေတာ့ပါဘူး..လက္ဖက္ေျခာက္ယူၿပီးပဲ ျပန္ေတာ့မယ္..ဒါမွ ဒါရိုက္တာႀကီးဆူရင္ တန္းခပ္လို႔ရေအာင္....ေျပာေျပာဆိုဆို မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ ဒီေန႔အလုပ္မျဖစ္ေပဘူးဆိုသည့္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ျပန္သြားပါသည္။ <br /><br />အိမ္နံပါတ္ (၃)<br /><br />ေဒါက္…ေဒါက္…ေဒါက္….<br /><br />အိမ္ရွင္။ ။ ဘယ္သူလဲေဟ့…ေဘးကပတ္ၿပီး အိမ္ေနာက္ေဖးကိုလာခဲ့…<br /><br />ဧည့္သည္။ ။ ဟား…ကိုေရႊယုန္က ဘာေတြလုပ္ေနတာတုန္းဗ်…ေျပာေျပာဆိုဆို အိပဲ့အိပဲ့ ကိုယ္ခႏၶာႏွင့္ ဖိုးေရႊလိပ္က အိမ္ေနာက္ေဖးဘက္ေရာက္သြာသည္။<br /><br />ေရႊယုန္။ ။ ေရႊယုန္ ဘာမွမလုပ္ပါဘူးကြာ…ရြာပတ္ အေျပးေလ့က်င့္ၿပီး အိမ္နားမွာ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေနတာ…<br /><br />ေရႊလိပ္။ ။ အေတာ္ပဲဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီကိစၥလာတာ…ခင္ဗ်ားနဲ႔ကၽြန္ေတာ့္ အေျပးၿပိဳင္ပြဲ ေနာက္အပတ္မွာ ထပ္ႏႊဲလိုက္ရေအာင္….<br /><br />ေရႊယုန္။ ။ ေတာ္ပါၿပီကြာ…မင္းက လိပ္သူေတာ္လုပ္၊ ငါ့ကို ႏိုင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္၊ ငါက ဟန္ေဆာင္အရႈံးေပး… အဲဒါအလုပ္ေကာင္းတာ အခု ငါ့အမ်ိဳးေတြက ငါ့ကို သတ္ခ်င္ေနၾကၿပီ…<br />ငါတို႔ ယုန္မ်ိဳးမွာ လိပ္ကိုရႈံးတဲ့ေကာင္ မရွိဘူးတဲ့…ဒီၾကားထဲလူေတြကပါ ငါတို႔အမ်ိဳးကို ငပ်င္းေတြလို႔ထင္ကုန္ၾကၿပီ။ အဲဒါ..မင္းလုပ္တာ…<br /><br />ေရႊလိပ္။ ။ ေအးပါကြာ…ဒီတစ္ခါ ငါႀကိဳက္တဲ့လိပ္မေလးက မင္းကို ငါႏိုင္ေအာင္ေျပးႏိုင္ၿပီဆိုရင္ လက္ထပ္မယ္တဲ့…ကူညီပါသူငယ္ခ်င္းရာ..ပထမတစ္ခါတည္းက ရည္းစားျဖစ္သြားၿပီပဲဟာ…လုပ္ပါ…<br /><br />ေရႊယုန္။ ။ ေတာ္ၿပီသူငယ္ခ်င္းေရ…ေနာ္..မင္းကို အကူေကာင္းတာ ငါအေမြျဖတ္ခံရေတာ့မယ္…မျဖစ္ဘူး…<br /><br />ေရႊလိပ္။ ။လုပ္ပါကြာ..မင္းကလည္း ငယ္ငယ္တည္းက ေပါင္းလာတာ ေဘာ္ဒါအကန္႔ကိုမရွိဘူး… မင္းအတြက္ မုန္လာဥနီ ဝမ္းေတဘယ္လ္နဲ႔ ႀကိဳက္တာခ်ကြာ..ငါျပဳစုမယ္…ဒီတစ္ခါ ၿပိဳင္ရင္ သိကၡာရွိေအာင္ မင္းေျခေခ်ာ္လဲလို႔ ေျခေထာက္ေခါက္ၿပီး ငါ့ကို ရႈံးသြားဟန္ေဆာင္မယ္..ကဲဘယ္လိုလဲ<br /><br />ေရႊယုန္။ ။ (တခ်က္စဥ္းစားၿပီးမွ…) ေအးေလ အဲဒါဆိုလည္းၾကည့္က်က္လုပ္ၾကတာေပါ့…ဒီတစ္ေခါက္ ငါ့သိကၡာမက်ရင္ၿပီးတာပဲ…ကေလးေတြက အစ ငါ့ကိုေတြ႕ရင္ မခန္႔ေလးစားနဲ႔..အေျပးခ်န္ပီယံအမ်ိဳးကြ…<br /><br />ေရႊလိပ္။ ။ အဲလိုလုပ္ပါကြ…..ကဲကဲ..ေနာက္တစ္ပတ္ေတြ႕မယ္…<br /> သူ႔အခြံႀကီးကို မႏိုင္တႏိုင္မ၍ အိပဲ့အိပဲ့ႏွင့္ျပန္သြားေလသည္။ ေရႊယုန္ကေတာ့ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ရင္း က်န္ရစ္သည္။ <br /><br />အိမ္နံပါတ္ (၄)<br /><br />ေဒါက္…ေဒါက္…ေဒါက္….<br /><br />ကုေဠရွစ္ဆယ္သူေဠးသား။ ။ ဘယ္သူလဲကြ….<br /><br />ဆားေတာင္(တုံ)ဆရာေတာ္။ ။ငါကြ.မင္းအေၾကာင္းေရးတဲ့သူ…မင္းငါ့ ဖတ္စာအုပ္ထဲက ေပ်ာက္သြားလို႔…<br /><br />သူေဠးသား။ ။ ေၾသာ္…အရွင္ဘုရား…တင့္ပါ့ဘုရား တပည့္ေတာ္ လူဆိုးလူမိုက္ဘဝနဲ႔ ဆက္ၿပီးမေနႏိုင္ေတာ့လို႔ပါ…<br /><br />ဆားေတာင္ဆရာေတာ္။ ။ ဟ…ဘယ္ျဖစ္မလဲဟ..မင္းလိုလူမ်ိဳးေတြကိုျပၿပီးမွ ငါက ေနာက္လူေတြကိုပညာေပးရမွာေလ။ မင္း ငါ့စာအုပ္ထဲကထြက္ေျပးလို႔ဘယ္ရမလဲ။<br /><br />သူေဠးသား။ ။ ပ်က္အစဥ္ျပင္ခဏပါဘုရား…. တပည့္ေတာ္လည္းအျမင္မွန္ရၿပီး ေကာင္းေရာင္းေကာင္းဝယ္လုပ္စားေနပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာေနၿပီး လူတကာ လက္ညိႈးေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး တံေတြးပင္လယ္ထဲပက္လက္မေျမာခ်င္ေတာ့လို႔ပါ။<br /><br />ဆားေတာင္ဆရာေတာ္။ ။ အိမ္း…အိမ္း..ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း မင္းကိုယ္တိုင္ေတာင္ အျမင္မွန္ရၿပီပဲ။ ငါလည္းေရးရက်ိဳးနပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္လူေတြအတြက္ ဆုံးမဖို႔ရာ သူေဠးသားတစ္ေယာက္လိုက္ရွာရေတာ့တာေပါ့ကြာ….<br /><br /><br />အဲလိုနဲ႔ ရြာထဲမွာ ေန႕စဥ္ေနထုိင္သြားၾက။ သူတို႔ရဲ႕မ်ိဳးဆက္ေတြက သူတို႔အလုပ္ေတြကိုဆက္လုပ္ၾကနဲ႕ စည္စည္ကားကားပါပဲ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲဒီဗီလိန္ရြာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာရွိေနတယ္ဆိုတာပါပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-7862721741786788985?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-69399333298156892872009-08-26T12:17:00.000-07:002009-08-26T12:20:50.874-07:00ေတာမီးစေလာင္သလို<br />အသားစိုင္အခ်င္းခ်င္း<br />လႈပ္ခတ္ပြတ္တိုက္ျခင္းကို<br />တစ္ခ်ိဳ႕က အခ်စ္လို႔ေခၚတယ္<br /><br />ခ်စ္တယ္…ခ်စ္တယ္…<br />ေရငတ္တဲ့<br />ကုလားအုတ္ေမာင္ႏွံ<br />အိုေအစစ္ထဲျပဳတ္က်သလို<br />ေအာ္ေနေလရဲ႕….<br />အဲဒီစကၠန္႕ေတြမွာပဲ<br />မ်က္လုံးကိုမွိတ္…<br />အသံတိတ္ေအာ္ေနလိုက္ၾကပုံမ်ား<br />ကမၻာၿပဳိက်မတတ္…<br />ခ်စ္တယ္….ခ်စ္တယ္…<br /><br />ပေလတိုးနစ္ အခ်စ္<br />ကာမအခ်စ္<br />ဝတ္ေက်တန္းေက်အခ်စ္<br />တစ္ပင္လဲ တစ္ပင္ထူအခ်စ္<br />တစ္ပင္မလဲ တစ္ပင္ထူအခ်စ္<br />သူငယ္ခ်င္းအခ်စ္<br />၂ အခ်ိဳး ၁<br />ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ ေမာင္ဘခ်စ္<br /><br />တစ္ခ်ိဳ႕လဲ မုန္းေနရာက ခ်စ္သြားသလို<br />ခ်စ္ေနရာက မုန္းသြားၾက…<br />ဒါသဘာဝပါပဲ<br /><br />တစ္ခ်ိဳ႕က ကိုက္ဆြဲ<br />တစ္ခ်ိဳ႕က ကုတ္ဖဲ့<br />တစ္ခ်ိဳ႕က ညည္းညဴ<br />တစ္ခ်ိဳ႕က ေအာ္ဟစ္<br />တစ္ခ်ိဳ႕က ေမွးစင္း<br />ကမၻာဦးကတည္းက<br />ရစ္သမ္မိေနတဲ့ သံဝါသမီးေတာက္မီးပြင့္မ်ား<br />လူသားေတြကို ဝါးၿမိဳ ေန..ခဲ့…ဆဲ<br /><br />ေတာမွီရဟန္းေတြအတြက္အပူ<br />လူသားေတြအတြက္ ေဆးေပးမီးယူ…<br />ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္<br />ေနာက္မ်ိဳးဆက္သစ္အတြက္<br />အားကိုးရွာရန္အတြက္<br />အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုခုအတြက္..<br /><br />ဒီမွာသူငယ္ခ်င္း<br />ခင္ဗ်ား ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္ ရိုမန္တစ္လား<br />Unconditional Love နဲ႔<br />ခ်စ္သူလက္ကို ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း<br />တစ္ဘဝစာ လက္တြဲခ်င္သူလား<br />ေရရွည္လား<br />ေရတိုလား<br />ေရလတ္လား<br />အိုင္ေတြ႕လို႕ေျခေဆးတာလား<br />ေျခေဆးခ်င္လို႔ အိုင္ေတြ႕တာလား<br />ေရလာလို႔ ေျမာင္းေပးတာလား<br />ေျမာင္းရွိလို႕ ေရလာတာလား<br /><br />ဘာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ <br />က်ဳပ္အတြက္ကေတာ့<br />တစ္ဦးကို တစ္ဦးခြ်င္းခ်က္မရွိ<br />နားလည္ယုံၾကည္ျခင္းနဲ႔<br />အတၱကင္းမဲ့စြာ<br />သစၥာရွိရွိ<br />ျမတ္ႏိုးႏွစ္သက္ရင္း<br />ဘဝႏွစ္ခုထပ္တူေပါင္းစပ္ၿပီး<br />ဘုရားသခင္ရဲ႕ တစ္ခ်ပ္ေမွာက္ထားတဲ့ဖဲတစ္ပြင့္<br />အတူတူဖြင့္ၾကည့္ဖို႔အတြက္လို႕<br />ျမင္တယ္…..<br />ခင္ဗ်ားေရာ….??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-6939933329815689287?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-3990837870449871412009-08-18T10:23:00.001-07:002009-08-18T10:53:35.032-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SorkGwE82VI/AAAAAAAABEg/LgFPkFH-eX0/s1600-h/design-color_triangle.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 235px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SorkGwE82VI/AAAAAAAABEg/LgFPkFH-eX0/s320/design-color_triangle.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371356310228752722" /></a><br /><br />ငယ္စဥ္က စိတ္ေတြက<br />အျဖဴေရာင္လက္လက္<br /><br />ေဒါသထြက္တဲ့အခါ<br />အနီေရာင္ရဲရဲ<br /><br />ကဗ်ာေတြရြတ္တဲ့အခါ<br />လိေမၼာ္ေရာင္ထူထူ<br /><br />အတိတ္ေတြကို တူးေဖာ္ၾကည့္ေတာ့<br />အဝါေရာင္လြင္လြင္ <br /><br />အသည္းကြဲလိုက္တိုင္းမွာ<br />အစိမ္းေရာင္ရင့္ရင့္<br /><br />ႏႈတ္ခမ္းထက္က အနမ္းဟာ<br />အျပာေရာင္လဲ့လဲ့<br /><br />ဘာသာတရားဟာ<br />ခရမ္းေရာင္ပါးပါး<br /><br />ေနာက္ဆုံး စီရင္ခ်က္ခ်ခံလိုက္ရေတာ့<br />အနက္ေရာင္မိႈင္းမႈိင္း<br /><br />ငါဟာ လူရိုင္းတစ္ေယာက္သာ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-399083787044987141?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-15588682214394582612009-08-18T08:32:00.000-07:002009-08-18T09:12:34.984-07:00ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ေပးခဲ့ဖူးေသာ လက္ေဆာင္တစ္ခု...အမွတ္တရ ဘေလာခ့္မွာ သိမ္းထားခ်င္လို႔ပါ...ေဗြမယူေလာက္ပါဘူးေနာ္.. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">(၁)</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">လူေတြက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အတြက္ ခရီးဆက္တယ္<br />ဒါေပမယ့္ ငါ့အတြက္ဒီခရီးက ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကမ္းဆုံးပဲ….</span><br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ တစ္ဘဝစာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြပိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေလဆိပ္ထဲဆိုက္ကပ္ခဲ့တယ္္။ သူမရဲ့ သာယာေလးနက္တဲ့ အသံရယ္၊ လွ်ိဳ႕ဝွက္မႈေတြရယ္၊ ဝိုးတဝါးနဲ႔သူမပံုရိပ္ေတြကေတာ့ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ အလြတ္ရေနၿပီ။ အဲဒီဓာတ္ပုံကိုင္ၿပီးပဲ ကၽြန္ေတာ္ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ခဲ့ပါတယ္။ အလင္းခ်ိဳးတဲ့တစ္ေထာင့္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နတ္သမီး က်က္သေရရွိတဲ့ဝတ္စုံနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလုံးသားေတြက်ိန္းသြားတယ္…. ေဘးမွာလည္းအစ္ကိုတစ္ေယာက၊္ သူတို႔ အျပံဳးခ်င္းခ်ိတ္လို႔။ ဘုရား…ဘုရား…သူမအရင္ကေျပာတဲ့အတိုင္း မဟုတ္ပါေစနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေသတၱာထဲတည့္ၿပီး လာလမ္းကိုပဲျပန္လွည့္ရမလား? ခရီးဆုံးကိုလွမ္းရမလား? ခ်ီတုံခ်တုံျဖစ္ေနတုန္းပဲ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ႔သြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အငတ္မြတ္ဆုံး အၿပံဳးတစ္ခုကိုလွစ္ဟလို႔….. ကၽြန္႔ေတာ့္ဘဝတစ္ခုစာ ေပ်ာ္ဝင္ေစေလာက္တာေပါ့့။ သူမကစကားဆိုတယ္…. <br /><br /><span style="font-style:italic;">“ကိုဒီပါလင္း ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္…” </span><br /><br /><span style="font-style:italic;">“ဟုတ္…ဟုတ္ပါတယ္” </span>သူမနဲ႔ေတြ႔မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယုံၾကည္လွခ်ည္ရဲ့ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အသံေတြ အက္ရွကုန္တယ္္။<br /><span style="font-style:italic;"><br />“အင္း…ဓာတ္ပုံထဲကထက္ ပိုငယ္တယ္ထင္ရတယ္ေနာ္။” </span>အနီေရာင္ႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံနဲ႔တင္ ေသေလာက္ရဲ့။ သူမကၽြန္ေတာ့္ကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီးေျပာလို္က္ပုံမ်ား… အမွန္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္က ဥဳံဖြဆိုၿပီး အသက္ပိုႀကီးခ်င္ေနတာ သူမမွ မသိပဲ။<br /><br /><span style="font-style:italic;">“ထင္လို႔ပါ…မ…။ ဒါနဲ႔…” </span>ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လုံးရဲ့အဓိပၸါယ္ကိုသူမသိတာေပါ့။<br /><span style="font-style:italic;"><br />“ေၾသာ္ဒါက… ကိုေအာင္ထြန္းပါ။ မ….ရဲ့ ခင္ပြန္းေလာင္းေပါ့။”</span> ေသခ်ာသြားပါၿပီ။ အရာအားလုံးခဏရပ္တန္႔သြားတယ္။ သူကေအာင္ျမင္စြာျပဳံးၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္နကၡတ္ကို ဂဠဳန္ခြစီးလိုက္သလိုပါပဲ။ <br /><br /><span style="font-style:italic;">“ေတြ႔ရတာဝမ္းသာပါတယ္…” </span>ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ ဝမ္းအနည္းဆုံး အခိုက္အတန္႔ဆုိတာေတာ့ မ်က္ႏွာမွာ မေပၚေစရပါဘူး။ <br /><span style="font-style:italic;"><br />“ဟုတ္ကဲ့ အကူအညီလိုရင္လည္းေျပာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကဒီေရာက္ေနတာၾကာၿပီ။” </span><br /><br />လူေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ဂဠဳန္ႀကီးက ျပဳံးၿဖီးၿဖီးနဲ႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ၾကမွ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလာႀကိဳတဲ့သူငယ္ခ်င္းဇာနည္က ေနာက္ၾကျခင္းနဲ႔ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ထုံးစံအတိုင္း အလာပသလာပ ေျပာၿပီးကၽြန္ေတာ္တို႔လမ္းခြဲခဲ့ပါတယ္။ <br /><br />သူ႔အိမ္အျပန္လမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျဖဖို႔ေတာင္ အားမရွိေတာ့သလိုပဲ။ <br />ကၽြန္ေတာ္ျငင္းပယ္ခံရတဲ့ေနာက္ေတာ့ လာလမ္းအတိုင္းျပန္မယ္ စိတ္ကူးေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခံႏုိင္ရည္ေမြးၿပီး ရင္ဆိုင္ရဲရမွာေပါ့။ ဘုရင့္ေနာင္ေဖာင္ဖ်က္တဲ့ အသံလည္း နားထဲမွာ တဝုန္းဝုန္းနဲ႔ေပါ့။ ေသြးပ်က္ေလာက္ရဲ့။ <br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;"><br />အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ <br />သစ္ပင္ေတြလည္းဖ်ားလို႔….. <br />ငွက္ေတြလည္းအေတာင္က်ိဳး….<br />ေနဝင္ခ်ိန္လည္း အေရာင္မရွိေတာ့သလိုပါပဲ။ </span><br /></span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">(၂)</span><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;"><br />လူဆိုတာကေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုမျဖစ္ရင္၊ ျငင္းပယ္ခံရရင္ စိတ္ဓာတ္က်တတ္တယ္<br />ကၽြန္ေတာ္လဲလူထဲကလူပါပဲ ဒါေပမယ့္ အရႈံးေတြနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနပါၿပီ…..</span></span><br /><br />ရရာအလုပ္ဝင္လုပ္ရင္း သူမကိုေတြ႔ခြင့္မရွိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ၿမိဳ႕မွာ အသက္ဆက္ခဲ့တယ္။ မရွိမဲ့ရွိမဲ့မာနကိုပိုက္ ကၽြန္ေတာ္ငတ္တစ္လွည့္ ျပတ္တစ္လွည့္နဲ႔ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္မွာအျမဲတမ္းခ်မ္းသာတာဆိုလို႔ ဂစ္တာတစ္လက္ရယ္၊ ေကာ္ဖီေသာက္တဲ့ခြက္တစ္ခြက္ရယ္၊ ေဆးလိပ္တစ္ဘူး နဲ႔ ဇစ္ပိုမီးျခစ္တစ္လုံးရယ္ ကၽြမ္းေနတဲ့ႏွလုံးသားတစ္ခုရယ္ပါပဲ။ ေၾသာ္..သူမအတြက္ စုထားတဲ့ ပန္းမ်ိဳးေစ့ေတြရယ္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဇကာေပါက္အဆုတ္ပါ အဆစ္တိုးလာတယ္တဲ့ ဆရာဝန္ကေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ဆုံးထြက္သက္ရက္ေတြကို ေရတြက္ေနပါတယ္။ ထြက္ေျပးတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းခ်င္တာပါ။ <br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">အဲဒီေန႔က….<br />ေကာင္းကင္ကေမွာင္မည္း <br />အနက္ေရာင္အဆုပ္လို္က္တိမ္ေတြရယ္<br />ေလျပင္းေတြက ေတြ႔သမွ်ကိုဝါးၿမိဳလို႔<br />ကၽြန္ေတာ့္ဝိဥာဥ္ကိုိထမ္းထုတ္မယ့္ေန႔ေပါ့</span></span><br /><br />ျပတင္းေပါက္ကဝင္လာတဲ့ ေလျပင္းကခပ္ၾကမ္းၾကမ္းနမ္းလို္က္လို႔ အခန္းထဲက ျပကၡဒိန္က ျပဳတ္ထြက္မတတ္။ ျပာခြက္ထဲကေဆးလိပ္ျပာ ေတြကလည္း စားပြဲေပၚမွာ ျပန္႔က်ဲ။ နံရံမွာေထာင္ထားတဲ့ ဂစ္တာကလည္း ႀကိဳးေတြျပတ္လို႔။ ကၽြန္ေတာ့္ကမၻာ ဖရုိဖရဲနဲ႔ေပါ့။ တံခါးသံၾကားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ သူမ…။ အျဖဴေရာင္ဝတ္စုံေလးနဲ႔ အျပဳံးထူထူေလးဆင္ျမန္းၿပီး တံခါးေရွ႕မွာ ရပ္လို႔…<br />ကၽြန္ေတာ္တံခါးဖြင့္ေပးေတာ့….<br /><br /><span style="font-style:italic;">“ေနပါေစ..မဝင္ေတာ့ပါဘူး… ဖိတ္စာလာေပးတာ”</span><br /><br /><span style="font-style:italic;">“ဗ်ာ…လာဖိတ္တာ?”</span><br /><span style="font-style:italic;"><br />“လာမည့္စေနေန႔မွာ မ…ရဲ့မဂၤလာေဆာင္ရွိတယ္ေလ… ဘုရားေက်ာင္းမွာ…”</span> သူမစကားအဆုံး ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ ေခါင္းေလာင္းသံေတြ ညံသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လို အင္အားမ်ိဳးနဲ႔သြားရမလဲ? ေတြးေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္ လက္နဲ႔ပါးစပ္ကိုပိတ္လို႔ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဆိုး လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေခ်ာင္းအရွိန္ကို သိေတာ့ သူမက<br /><br /><span style="font-style:italic;">“ဟာ မင္းေခ်ာင္းေတြေတာ္ေတာ္ဆိုးေနတာပဲ….မ်က္ႏွာကလည္းအားမရွိဘူး…ေဆးေရာေသာက္ရဲ့လား?”</span><br /><span style="font-style:italic;"><br /> “ဟုတ္…ေသာက္ပါတယ္…မ…” </span>တကယ္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္ လမ္းဆုံးေနၿပီီ။ <br /><br /><span style="font-style:italic;">“ေရာ့…….ေခ်ာင္းဆိုးရင္သုံးဖို႔…” </span>ေျပာေျပာဆုိဆုိသူမရဲ့ လက္ကိုင္ပဝါျဖဴေလးကို ထုတ္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခ်က္ေတာ့ ၾကည္ႏူးမိတာေပါ့။ <br /><br /><span style="font-style:italic;">“အထဲဝင္ဦးေလ…မ…..”</span><br /><br /><span style="font-style:italic;">“မဝင္ေတာ့ဘူး….ေအာက္မွာ အထြန္း ေစာင့္ေနတယ္။ က်န္းမာေရးကိုဂရုစိုက္…သြားေတာ့မယ္ေနာ္…”</span><br /><br /><span style="font-style:italic;">“ဟုတ္….ဟုတ္ကဲ့” </span>ေျပာေျပာဆိုဆိုသူမလွည့္ထြက္သြားေတာ့ သူမရဲ့ ရနံ႔တစ္ခ်ိဳ႕ပဲကၽြန္ေတာ္နဲ႔ က်န္ခဲ့တာေပါ့။<br />သူမတို႔ ကားေလးမီးခိုတန္းသြားတဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္ေခ်ာင္းၾကည့္မိတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ေလျပင္းနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ့္အဆုတ္ထဲကလည္း ေလေတြေရာ အနီေရာင္ေတြေရာ တလေဟာၿပိဳက်လာပါေတာ့တယ္။ သူမေပးခဲ့တဲ့ လက္ကိုင္ပဝါေလး ခ်င္းခ်င္းနီတဲ့အထိေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ ေနာက္ဆုံးျပင္ဆင္ျခင္းအျဖစ္ ဇာနည္ရယ္ ေနာက္ၿပီးရင္ခြဲရုံရယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းဆက္လိုက္တယ္။ ဖုန္း စကားေျပာခြက္ကို ခ်ခ်လိုက္ျခင္း ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္အထဲက ရွိသမွ်အရာေတြ ဆန္တက္ ထြက္ၾကလာေလာက္ေအာင္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဆိုးလိုက္တယ္။ ေထြးခံတင္မက၊ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္ယာခင္းအျဖဴလည္း ခ်င္းခ်င္းနီသြားတာပါပဲ။ အဲဒီလိုနဲ႔ ခဏ ၿငိမ္သက္ၿပီး ဝင္သက္ထြက္သက္ မွတ္ေနတုန္း ကင္းဗတ္စ္ အျဖဴတစ္ခ်ပ္ကို ပိတ္စအမည္းေရာင္နဲ႔ ဖုံးအုပ္လိုက္သလို ကၽြန္ေတာ့္ကမၻာအေမွာင္အတိက်သြား။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေလႏွင့္အတူ လြင့္ေမ်ာသြားပါေတာ့တယ္။ <br /><br />ကၽြန္ေတာ့္စ်ာပနကေတာ့ ထူးထူးျခားျခားမရွိ။ <br />ကၽြန္ေတာ္စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္း ဒီၿမိဳ႕ကအပယ္ခံလူေတြပဲတက္ေရာက္လာပါတယ္။<br />သူတို႔အတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေခၽြးနဲစာထဲက လိုအပ္မယ့္အသုံးအေဆာင္ေလးေတြ ျပန္ေပးလိုက္ႏုိင္ပါတယ္။<br />တစ္ျခားသိတာဆိုလို႔ ဇာနည္ရယ္။ ရင္ခြဲရုံက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရယ္ပါပဲ။ <br /><span style="font-weight:bold;"><br />မပူပါနဲ႔ မ…ရယ္ မရဲ့မဂၤလာေဆာင္ကို ကၽြန္ေတာ္မေရာက္ေရာက္ေအာင္လာမွာပါ။ <br />ကၽြန္ေတာ္မလာႏုိင္ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေဆာင္ေလးျဖစ္ျဖစ္ေေပါ့။<span style="font-style:italic;"></span></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">(၃)</span><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;"><br />လူေတြက လက္ေဆာင္အတြက္ေငြကိုေပးတယ္<br />ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူမအတြက္ႏွလုံးသားကုိပဲ လက္ေဆာင္ေပးပါရေစ…<span style="font-style:italic;"></span></span><br /></span><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">လမ္းေပၚမွာမာက်ဴရီလည္း အစြမ္းကုန္အသက္လုေနတယ္။ <br />လျခမ္းပဲ့ကလည္း ကုန္ခါနီးမီးစာလုိ ဟုန္းခနဲေတာက္ၿပီး ၿငိမ္းေတာ့မလို။ <br />ပုရစ္ေတြကရဲ့ တတြီတြီနဲ႔ အာျခစ္ေနသံက<br />နားထဲမွာ ငွက္ဆိုးတစ္ေကာင္ရဲ့ ရက္ပ္ ရြတ္သံအလား…. <br />ေလေအးတစ္ခ်က္ေဝွ႔လိုက္တို္င္း အသည္းထဲအထိစိမ့္ကနဲ… </span></span><br /><br />အမွန္အတိုင္းဝန္ခံရရင္ေတာ့ ဒီခရီးဒီလမ္းကို အခ်ိန္မေတာ္တစ္ကိုယ္တည္းလာဖို႔ ဇာနည့္ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ စိတ္ကူးမိမွာမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ဇာနည္ကမေၾကာက္တတ္ဆုံး။ ဒါေတာင္ဘာမွန္းမသိ ဒီတစ္ခါ ေတာ့ဇာနည္ရြံ႕ ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ေနရတယ္။ <br /><span style="font-style:italic;"><br />“ေအးကြာငါ့ကိုကူညီပါဦး…. မင္းခို္င္းတဲ့အတိုင္းငါလုပ္ပါ့မယ္။ <br />အားလုံးေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ျဖစ္ရင္ ၿပီးတာပဲ။ <br />ဒါေပမယ့္ မတန္ဘူးကြာ။ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္နဲ႔မ်ား…အ့ံပါ့။ <br />မင္းလိုငေပါေတြေၾကာင့္ မိန္းမေတြေစ်းတက္တာကြ…”</span><br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ဇာနည္တစ္ေယာက္တည္း ရင္ခြဲရုံကအျပန္ ကားေမာင္းရင္းေျပာေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုရည္ရြယ္ၿပီးေပါ့။ <br />သူ႔မ်က္ႏွာမွာေတာ့ စိတ္မေကာင္းျခင္းးႏွင့္ ဝမ္းနည္းျခင္းေရာယွက္ၿပိဳင္ေနေလရဲ့။ <br />ဒါမွလည္းသူစိတ္သက္သာရာရမွာေပါ့ ေျပာပါေစ။ အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ကို ဇာနည္ကလည္းမျမင္ေတာ့။ ဘယ္သူကမွမျမင္ေတာ့။ <br />ကၽြန္ေတာ္အခ်စ္ဆုံး ဆိုသည့္အရာသည္လည္း အခုအခ်ိန္မွာ ထိေတြ႔ခြင့္ေတာင္မရွိေတာ့။ ဘာဆိုဘာမွမရွိေတာ့ေသာဘဝမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္မနက္ျဖန္ဆိုတာက နထိၱ။ တစ္ေယာက္တည္းေတြးရင္း စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ ေလတစ္ခ်က္ခြ်န္လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေလခၽြန္တာကို ဇာနည္ၾကားသြားၿပီး<br /><span style="font-style:italic;"><br />“ငဒီ မင္းပါလာလား။ ေအးကြာ ငါနဲ႔စကားေလးဘာေလးေျပာပါဦး… ငါတစ္ေကာင္တည္းကားေမာင္းပ်င္းတာ မင္းလည္း သိသားနဲ႔။”</span><br /><br />ကၽြန္ေတာ္လည္းသိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သူႏွင့္ အခုအခ်ိန္မွာ စကားေျပာလုိ႔မရမွန္း။ ဒါေတာင္သူ႔ဝသီအတိုင္း ေနာက္လိုက္ေျပာင္လိုက္ လုပ္ေနတုန္း။ ကၽြန္ေတာ္လည္းသူ႔ကို စခ်င္ေနာက္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္္။ <br />ကၽြန္ေတာ္ ကားကက္ဆက္ခလုတ္ကိုႏွိပ္လိုက္တယ္။ ဘယ္လိုမွႏွိပ္လို႔မရ။ ထိ္လို႔မရ။ အာရုံေတြကိုစုစည္း ကၽြန္ေတာ္ထပ္ႏွိ္ပ္တယ္။ ဘယ္လိုမွမျဖစ္။ စိတ္ေတြကစုစည္းလို႔မရ။ ကၽြန္ေတာ္လက္ေလွ်ာ့ခ်င္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ ကၽြန္ေတာ္ရွိသမွ်အာရုံကိုစုစည္း စိတ္ကိုတတ္ႏုိင္သေလာက္အၿငိမ္ဆုံးထား ကက္ဆက္ခလုတ္တစ္ခုတည္း ကိုသာေဆာင့္ႏွိပ္ခ်လိုက္တယ္။<br /><span style="font-weight:bold;">“အုုန္း….”</span>စပီကာအသံ မတိုးရေသးသည့္အတြက္ သီခ်င္းသံကအက်ယ္ႀကီး ထျမည္ေလေရာ။ <br /><br /><span style="font-style:italic;">ဟဲ့ ေသာက္ေခြး</span>… ဇာနည္လန္႔သြားတယ္။ သူလန္႔တာကိုၾကည့္ၿပီးကၽြန္ေတာ္အားရပါးရ ရယ္မိတယ္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြျဖစ္ၿပီးေနာက္ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ရယ္ေမာျခင္း။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရယ္သံက ေရတြင္းပ်က္ထဲက အသံတစ္ခုလို တိုးဝင္ႏြမ္းလ်သြား...<br /><br />သူ႕ကို ထိတ္လန္႔ေအာင္လုပ္မိသည့္အတြက္ ဇာနည္ကၽြန္ေတာ့္ကိုဆဲတယ္။ သူဆဲသည့္အသံမွာ အခုအခ်ိန္မွာ အသာယာဆုံးအသံဟုကၽြန္ေတာ္ထင္မိသည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဇာနည့္ကိုကၽြန္ေတာ္ေက်းဇူးတင္သည္။ ေတာ္ရုံလူေသြးပ်က္မည့္ အလုပ္ကိုစိတ္ေစတနာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လုပ္ေပးေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ဇာနည့္ထံမွ ဘာအသံမွမၾကားရေတာ့ေပ။ ေသခ်ာပါသည္။ ကားစပီကာကလြင့္ပ်ံ႕ေနေသာ <span style="font-style:italic;">“သတိ” </span>ဆိုသည့္ ကၽြန္ေတာ္အလြန္ႏွစ္သက္ေသာ သီခ်င္းသံၾကားရင္း ဇာနည္ကၽြန္ေတာ့္အတြက္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ <br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">မနက္ျဖန္ေတြ႔ဖို႔ေရာက္ေအာင္လာပါ မင္းမေမ့နဲ႔ဦး<br />ငါ့ကိုခ်ိန္းၿပီးအဲဒီ ေန႔ကတည္းက <br />ေနာက္တစ္ခါ ဘယ္ေတာ့မွ<br />ျပန္မေတြ႕ရေတာ့မယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္<br /><br />လက္ျပၿပီးေတာ့ကားေပၚတက္သြား ေဆးလိပ္ျဖတ္ဦးတဲ့<br />က်န္းမာေရးကသိပ္ခ်ဴခ်ာတာ <br />ငါ့ကို သတိေပးသြား <br />ေနာက္ဆုံးေတြ႔လိုက္တဲ့ေန႔တုန္းက <br /><br />ခဏခဏ ေမ့ထား<br />ေသျခင္းေသျခင္းရဲ့တရား<br />သတိ သတိ သတိေတာ့ထား<br />ေသျခင္း ေသျခင္းရဲ့တရား </span></span><br /><br />ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္သီခ်င္းမွာေမ်ာပါေနတုန္း ဇာနည္ကကားစက္ကုိသတ္လိုက္သည္။ ေၾသာ္…ကၽြန္ေတာ္သူမကိုလြမ္းရင္ လာေမွ်ာ္ေလ့ရွိေသာ သူမတို႔အိမ္အေနာက္ဖက္ကိုေတာင္ေရာက္ေနခဲ့ၿပီဲ။ <br /> အျဖဴေရာင္ႏွစ္ထပ္တိုက္အိမ္ေလးကေတာ့ အေမွာင္ေအာက္မွာသူမဟုတ္သလို ၿငိမ္ကုပ္လို႔။ ညမီးအနီေရာင္မွိန္မွိန္ေလးထြန္းထားတဲ့အခန္းထဲက အေပၚထပ္ဘယ္ဘက္ေထာင့္စြန္းက သူမအခန္းကိုၾကည့္မိ။ အရာအားလုံးလွပစြာ သူမနဲ႔အတူ အိပ္ေမာက်ေနမွာပါ။ အိမ္ေနာက္ေဖးေျမကြက္လပ္မွာ သူမကိုယ္တိုင္စိုက္ထားေသာ ပန္းရနံ႔မ်ိဳးစုံက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲအထိ ေရာက္လာေလသည္။ ဇာနည္ကကားေပၚမွဆင္း၍ ကားေနာက္ဖုံးထဲမွ အထုပ္တစ္ခုကိုယူလုိက္ေလသည္။ ထိုခဏ၌ ကၽြန္ေတာ့္ဘယ္ဘက္ရင္အုံ ဟာခနဲျဖစ္သြားေလသည္။ အထုပ္ကိုသတိႀကီးစြာထား၍ကိုင္ရင္း ဇာနည္ကျခံကိုေက်ာ္တက္ဖို႔အတြက္ ေနရာရွာေနသည္။ <br />အထုပ္ထဲကဘူးကေလးထဲမွာေတာ့ သူမအတြက္ကၽြန္ေတာ္စုထားတဲ့ ပန္းမ်ိဳးေစ့ေတြကို အနီေရာင္စြန္းေနတဲ့သူမရဲ့ လက္ကိုင္ပဝါေလးနဲ႔ထုပ္လို္႔…..ေနာက္ၿပီး……ေနာက္ၿပီး……. <br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">ညကလည္း ႏွင္းျမဴေတြသုတ္လိမ္းလို႔<br />ပန္းရနံ႔ေတြထုံေနတုန္း<br />ဒါေပမယ့္ လမင္းနဲ႔အတူ ၾကယ္ေတြက<br />ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ငုိေၾကြးေနလားမေျပာတတ္…<br />အေရာင္ေတြမေတာက္ မွိန္ေဖ်ာ့ေတာ့စြာ…</span></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ဇာတ္သိမ္း</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">အာဒမ္ကအရာရာကို အံတုၿပီး ဘုရားသခင္က သူ႔ဘယ္ဘက္နံရုိးနဲ႔ သြန္းလုပ္ေပးထားတဲ့ ခ်စ္သူ ဧဝ အတြက္ ပန္းသီးတစ္လုံးဆြတ္ခဲ့တယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္ကျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကမၻာေပၚမွာမရွိေသးတဲ့ ပန္းဥယ်ာဥ္အသစ္တစ္ခု ႏွလုံးသားနဲ႔ ဖန္ဆင္းေပးခ်င္တာပါ။ <span style="font-style:italic;"></span></span><br /><br />အေရွ႕ဆီမွာေရာင္နီႏိုးလာၿပီ။ ညအေမွာင္ထုကိုခြဲၿပီး ပထမအလင္းတန္းေတြထိုးထြက္ေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ အမည္းနဲ႔ အျပာေရာင္ကေဘာင္အနားကြပ္လို႔ ခရမ္းႏုေရာင္၊ ပန္းဆီေရာင္၊ လိေမၼာ္ေရာင္၊ အဝါေရာင္နဲ႔ အနီေရာင္အျပင္ မနက္ခင္းအေရာင္စုံက ေနမင္းႀကီးထြက္အလာကို ခစားေနၾကတယ္။ <br />ငွက္ကေလးေတြလည္း အိပ္မႈန္စုံမႊားနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းတြတ္ထိုးလို႔။ <br />သာယာလိုက္တာ…..<br /><br />ဇာနည္ျပန္သြားၿပီ္။ ကၽြန္ေတာ္ျခံအေနာက္ဘက္က ဒန္းေလးေပၚမွာထိုင္ရင္း မနက္ခင္းရဲ့သံစဥ္ကို ႀကိဳးညို္ေနမိတယ္။ တစ္ျခားပန္းပင္ေတြ ဝိုင္းအုံေနတဲ့အလယ္ ဇာနည္ခုနကတူးဆြသြားတဲ့ေနရာကို မမိွတ္မသုန္စိုက္ၾကည္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အႏွစ္ႏွစ္အလလက ဆုေတာင္းေတြျပည့္ၿပီေပါ့။ <br /><br />ေနေရာင္ျခည္ရဲ့ အနမ္းထိုေျမျပင္ေပၚကိုေရာက္ရွိတာနဲ႔ ပင္စည္ေလးတစ္ခုေျမႀကီးထဲကထိုးထြက္လာတယ္။ <br />ေနာက္ၿပီး ပင္စည္ကေနႀကီးထြားလာလုိက္တာ အကိုင္း၊ အခက္၊အလက္၊ အရြက္ေတြနဲ႔ခဏခ်င္းေဝဆာလို႔ေပါ့။ <br />အပင္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ခါးအလယ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ ဆက္မတက္ေတာ့ဘူး။ ရပ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မ်က္လုံးမိွတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာရွိသမွ် စိတ္စြမ္းအားေတြ စုစည္းၿပီး အပင္ေလးထဲ မွာ အာရုံစူးႏွစ္ထားလုိက္တယ္။ ေနာက္ခဏအၾကာ ကၽြန္ေတာ္အမ်ိဳးအမည္မသိတဲ့ စိတ္ကိုၾကည္ႏူးေစတဲ့ရနံ႔ေလးတစ္ခုရလိုက္လို႔ မ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထူးဆန္းတဲ့ပန္းေလးတစ္ပြင့္ ခုနကအပင္ေလးထိပ္က အရြက္ေလးေတြၾကားထဲမွာပြင့္လို႔။ <br />သူ႔အေရာင္အဆင္းက မနက္ခင္းအေရာင္လိုပါပဲ။ စုတ္ခ်က္ပိုင္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္ ႏူးညံ့တဲ့ အေရာင္အားလုံးကိုစပ္ၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ အနုစိတ္ျခယ္ထားလိုက္ေတာ့ နာမည္တပ္လို႔မရသလို ကၽြန္ေတာ္အရင္က မျမင္ဘူးေသးတဲ့အေရာင္ပါ။ သူ႔ရနံ႔ကလည္း ေကာင္ကင္အထိကိုပ်႕ံလြင့္ၿပီး ရနံ႔ရသူတိုင္း သူတို႔ငယ္ဘဝကေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ျပန္ေတြးမိသလိုမ်ိဳး စိတ္ကိုၾကည္ႏူးေစတာေပါ့။ သူ႔ရနံ႔ရလို႔လားမသိဘူး ျခံထဲမွာရွိတဲ့ တစ္ျခားအပင္ေပါင္းစုံကလည္း အၿပိဳင္အဆိုင္ပြင့္လာၾကတာ အလွေပၚအယဥ္ဆင့္သလို ဝန္းက်င္တစ္ခုလုံး သင္းထုံလို႔ေပါ့…..<br /><br />ကၽြန္ေတာ္အရမ္းကိုေပ်ာ္ျမဴေနတုန္း သစ္ရြက္ေျခာက္နင္းသံၾကားေတာ့ အေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္မိတယ္။ သူမ…..ေသခ်ာေတာ့ေပါ့ ကၽြန္ေတာ့္နတ္သမီး….အပင္ေတြကိုမနက္ခင္းအေစာပိုင္းေရေလာင္းေနက် သူမ….. ညအိပ္ဝတ္စုံအျဖဴေရာင္ ေလးနဲ႔ ေရပုံးနဲ႔ေရခြက္ေလးကိုကိုင္ၿပီး တအံ့တၾသနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာရပ္ေနတယ္။ သူမဆံႏြယ္ရွည္ေတြကလည္း ကပိုကယိုနဲ႔ပုခုံးကိုမွီလို႔…မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့အလွကို သိခ်င္ရင္ မနက္ခင္းအိပ္ယာထတဲ့ အခ်ိန္ကိုၾကည့္တဲ့။ တကယ္လို႔သာအဲဒီလိုၾကည့္ရရင္ ကၽြန္ေတာ့္နတ္သမီးကအလွဆုံးေနမွာပါ။ က်က္သေရရွိတဲ့သူမမ်က္ႏွာေပၚမွာ ဝုိင္းစက္အေရာင္ေတာက္တဲ့မ်က္လုံးေတြက အေရာင္ပိုေတာက္လို႔ သူမႏႈတ္ခမ္းေလးကလည္း ေလးကိုင္းလိုေကြးညႊတ္လို႔ အံ့ၾသေနေလရဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ေယာင္ၿပီးသူမနာမည္ကို လွမ္းေခၚမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မသိသလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာရွိတဲ့ေနရာကို တိုး…ဝင္…ခြဲ…ထြက္ ၿပီး ပန္းပြင့္ရွိရာကိုေျပးသြားေလရဲ့။ ေနာက္ပန္းပြင့္ေလးကို ကိုင္ၾကည့္ၿပီး သူမတစ္ကိုယ္တည္း…<br /><br /><span style="font-style:italic;">“ဟယ္…လွလိုက္တာ….အန႔ံေလးကလည္းသင္းလို႔”<br /><br />“ေနပါဦး…ဒီပန္းပင္ေလးက ဘယ္လိုလုပ္ီျခံထဲကိုေရာက္ေနပါလိမ့္?” သူမတစ္ကိုယ္တည္း ေရရြတ္ရင္း ကေလးတစ္ေယာက္လိုေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျမဴးေပ်ာ္ေနေလရဲ့…<br /><br />“ေအာ္..ဟုတ္ၿပီ ဒီေန႔မဂၤလာေဆာင္ဝတ္စုံေလးနဲ႔ဆိုရင္ ဒီပန္းေလးကအရမ္းလွမွာ….”<br /><br />“ဟာ… တစ္ျခားပန္းေတြလည္းပြင့္လို႔ပါလား……..”</span><br /><br />သူမအရမ္းေပ်ာ္ၿပီး ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို ပန္းေလးေတြၾကားမွာ ခုန္ေပါက္ေနတာေပါ့၊ အဲဒီျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ေနရင္းကၽြန္ေတာ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းနဲ႔ ဝမ္းနည္းျခင္းရယ္လြန္ဆြဲေနတယ္။ အရမ္းေပ်ာ္ရရင္ ငုိရတတ္တယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္အေပ်ာ္ေတြကိုပဲ သိမ္းပိုက္ အႏိုင္နဲ႔ပိုင္းၿပီး သူမတို႔ျခံထဲကေနလွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္။ <br />ကၽြန္ေတာ့္လက္ေဆာင္ေလးနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္မွာ သူမဒီေန႔အစြမ္းကုန္ကို လွေနမွာပါ။ ေနာက္ၿပီး ေခါင္းေလာင္းသံေတြေဝဆာေနတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းထဲက ေတြ႔သမွ်လူေတြကလည္း သူမကိုေငးေမာေနမွာေပါ့။ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ဘဝတစ္သက္တာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ပါေစ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ေျခလွမ္းေတြက ထြက္ျပဴစေနမင္းႀကီးဆီကိုဦးတည္လို႔….<br />အလင္းတန္းေတြေရာျပြမ္းေနတဲ့ေနရာဆီကို ေလျပည္ကိုဆန္ရင္း ကူးခတ္ဆဲေပါ့…<br />စိတ္ထဲမွာ မ်ိဳးႀကီးရဲ့ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ပါဆိုတဲ့ သီခ်င္းကိုဆုိညည္းရင္း….<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ေမွာင္လြန္းတဲ့ဘဝမွာ ေသတဲ့အထိဆက္ခ်စ္မွာ <br />ငါ့အတြက္တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာမွာေနထိုင္ဆဲ<br />ေသသည့္တိုင္ဒီဘဝထဲ ငါမင္းသာအခ်စ္ဆုံးပဲ<br />ဒီမွာအသက္နဲ႔အမွ် ရွင္သန္ဆဲ<br /><br />ဆုံမွတ္တို႔လြဲေခ်ာ္ခဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနခဲ့<br />ဘယ္ဘဝမွတို႔ျပန္ဆုံေတြ႔ခြင့္ရွိႏုိင္မလဲ အခုေတာ့<br />သူစိမ္းတစ္ေယာက္ပါ…..<br /><span style="font-style:italic;"></span></span><br /><span style="font-weight:bold;">(D’vine)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1558868221439458261?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-56676043275974816492009-08-17T01:45:00.001-07:002009-08-17T02:13:44.660-07:00အဲဒီသတင္းၾကားၾကားျခင္း<br />ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခုလုံး<br />ကေျဗာင္းကျဗန္ျဖစ္ကုန္<br />ကေျဗာင္းကျဗန္ျဖစ္ကုန္<br />ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခုလုံး<br /><br />ပုရြက္ဆိတ္အခ်င္းခ်င္းရဲ႕<br />ေန႔စဥ္သတင္းစာထဲမွာလည္းပါတယ္<br /><br />ေတာက္တဲ့နဲ႕ <br />တစ္တီတူးမေတြ<br />သစ္ေခါင္းကို<br />တေတာက္ေတာက္ေခါက္ကာလည္း<br />အတင္းေျပာၾကတယ္<br /><br />ေမ်ာက္မေတြသန္းတုပ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့<br />ေမ်ာက္မအလင္းအတင္းေတြျဖစ္ကုန္ျပန္ေရာ<br /><br />မနက္အစာရွာထြက္တဲ့ေနရာ<br />ညေနေရေသာက္ဆင္းတဲ့ေခ်ာင္းစပ္<br />သားရဲတြင္းေခ်ာင္ေတြထဲအထိ<br />ေနရာတကာမွာ ေဟာ့တ္ျဖစ္ေနတယ္<br /><br />အဲဒီသတင္းၾကားၿပီး<br />ဟီးရိုးဇာတ္ေကာင္ေတြက <br />ရင္ဘတ္စည္တီး<br />လက္ခုပ္လက္ဝါးတီးၾကတယ္<br />ဖိုးေရႊလိပ္<br />ၾကြက္<br />ဝက္သုံးေကာင္<br />တြစ္တီ<br />လိပ္ျပာ<br />ေရႊသမင္<br />အစရွိသျဖင့္လူေတြ ေဖဗာရတဲ့အေကာင္ေတြေပါ့<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဗီလိန္ရပ္ကြက္မွာေတာ့<br />ခံျပင္း<span style="font-weight:bold;">ေတာက္ </span>ေခါက္သံေတြ ဆူညံကုန္တယ္<br />ဖုိးေရႊယုန္<br />ေၾကာင္<br />ေျမေခြး<br />ေခြးအ<br />ပင့္ကူ<br />လဒ<br />အစရွိသျဖင့္ သဘာဝဗီလိန္ေတြေပါ့<br /><br />အဲဒီသတင္းေၾကာင့္ <br />ေတာတြင္းလက္နက္ကိုင္ဆင္သူပုန္ေတြ ဆူပူလႈပ္ရွားလာတယ္<br />ေတာတြင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႕ပညာတတ္ဘက္မလိုက္ယုန္ေတြ ေခါင္းစား<br />သမၼတဦးဇီးကြက္လည္း ေန႔လည္တေရးတေမာနားခ်ိန္မရ<br />ေတာတြင္းသတင္းစာရွင္းလင္းပြဲေတြလုပ္<br />ေတာတြင္းဥပေဒသအေျခခံမူျပန္လည္ျပဌာန္းဖို႔<br />ေတာတြင္းညီလာခံေခၚဖုိ႕<br />ဆိုင္းျပင္းေနရျပန္တယ္<br /><br />ၿမိဳ႕ေပၚကလူေတြအတြက္<br />ေတာသုံးေတာင္သတင္းဌာနက ဒီလို လႊင့္လိုက္တယ္<br /><br /><span style="font-style:italic;">“ဝံပုေလြတစ္ေကာင္မွ စားက်က္ျမက္ခင္းစိမ္းတြင္ ျဖဴျဖဴစင္စင္သိုးတစ္ေကာင္္အား ေျခာင္းေျမာင္းေနစဥ္ <br />က်န္သိုးအုပ္တစ္အုပ္လုံးမွ ၄င္းဝံပုေလြအား ဝင္ေရာက္ခုန္အုပ္ ကိုက္ျဖတ္စားေသာက္ၾကျခင္း” ….</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">သတင္းအစုံအလင္မွာ....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-5667604327597481649?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-13306553943171805392009-08-16T11:46:00.000-07:002009-08-16T12:16:33.907-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/Soha_AZViUI/AAAAAAAABD0/Lo4cJQ65XMY/s1600-h/bruise+copy.png"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 358px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/Soha_AZViUI/AAAAAAAABD0/Lo4cJQ65XMY/s400/bruise+copy.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370642594123843906" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1330655394317180539?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-46757222027111949562009-08-16T05:39:00.000-07:002009-08-16T05:48:04.285-07:00အဲဒီေကာင္က <br />ခပ္ည့ံညံ့ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ထဲက<br />အေပါစားစကားလုံးေတြ (ကဗ်ာေတြ)နဲ႔<br />မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို<br />ရည္းစားစကားေျပာတတ္တယ္<br /><br />အဲဒီေကာင္ဟာ<br />ျခဴးတစ္ျပားမွမကပ္သူ<br />အေမ့ရဲ႕ ဒုကၡအိုး<br /><br />အဲဒီေကာင္ဟာ<br />မ်က္စိထဲမွာေထာင့္က်ဥ္းလာရင္<br />အမုန္းခံၿပီး ေနာင္က်ဥ္ေအာင္္ေျပာတတ္တယ္<br />(စိတ္လိုက္မာန္ပါ)<br /><br />အဲဒီေကာင္ဟာ<br />ၾကယ္ေတြကို တံခ်ဳနဲ႔ခူးခ်င္ေနတဲ့ေကာင္<br />ခုန္လို႔ကို မဝေသး<br /><br />အဲဒီေကာင္ဟာ <br />မက္ေဆ့ခ်္ပို႕တိုင္း<br />ျပန္မပို႕တတ္ဘဲ<br />ႏွလုံးသားခ်င္း နီးနီးခ်င္ေနတဲ့ေကာင္ (ေၾကာင္လိုက္ပုံမ်ား)<br /><br />အဲဒီေကာင္ဟာ<br />တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္မႈကို <br />ရြံမုန္းတယ္ (အဲဒါလည္း တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ျခင္းတစ္မ်ိဳး)<br /><br />အဲဒီေကာင္ဟာ<br />မာေတာင့္ေနတဲ့ ေပါင္မုန္႔အေၾကြစတစ္ခ်ိဳ႕<br />ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ရယ္<br />မာတီနီ္တစ္ခြက္နဲ႔ဆို (ဘီအီးလည္းရတယ္)<br />သူ႕ကိုယ္သူ သမၼတလို႔ထင္ေနတဲ့ေကာင္ (အား…ပါး…ပါး)<br /><br />အဲဒီေကာင္ဟာ<br />သဝန္တိုတတ္တယ္<br />ဒါေပမယ့္ မခ်ဳပ္ခ်ယ္တတ္ဘူး<br /><br />အဲဒီေကာင္ဟာ <br />လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေတြးေခၚရတာကိုႀကိဳက္တယ္<br />ဒါျဖစ္လို႔ ဒါျဖစ္တယ္လို႔ ျမင္လို႔ကိုမရဘူး…<br />(၁+၁ =၁)<br /><br />အဲဒီေကာင္ရဲ႕ မွင္နီဟာ<br />သူကိုယ္တိုင္ပဲျဖစ္တယ္<br />အမွတ္ျခစ္ထားလိုက္တာ<br /><span style="font-weight:bold;">ရဲဗေရာင္း</span>ကိုခတ္လို႔ (ဘယ္လိုေပါင္းရမွန္းမသိ)<br /><br />အဲဒီေကာင္ရဲ႕စာမူေတြဟာလည္း<br />သူ႔လိပ္စာကိုပဲ ျပန္ျပန္ေရာက္လာတတ္သတဲ့<br /><br />အဲဒီေကာင္ဟာ<br />ဘာမွကိုမဟုတ္ဘူး (အဲဒီေလာက္ကိုေတာ္တာ)<br />ဒါေပမယ့္<br />အဲဒီေကာင္ဟာ<br />အဲဒီေကာင္ကိုယ္တိုင္ပဲျဖစ္တယ္….<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။အဲဒီေကာင္ကို ေတြ႕ရင္ေဝးေဝးကသာေရွာင္ဗ်ာ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-4675722202711194956?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-36356412098703724792009-08-16T04:51:00.001-07:002009-08-16T04:51:56.050-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/7d5siLY2OwI&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/7d5siLY2OwI&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-3635641209870372479?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-78190877473208224292009-08-14T09:28:00.000-07:002009-08-14T09:30:52.612-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SoWRKJ44LBI/AAAAAAAABDs/YXbdQno0Zmo/s1600-h/dump+copy.png"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SoWRKJ44LBI/AAAAAAAABDs/YXbdQno0Zmo/s400/dump+copy.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369857734348385298" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-7819087747320822429?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-16767345329255712292009-08-14T06:21:00.000-07:002009-08-14T06:23:44.835-07:00ဒါလည္း ကဗ်ာေဟာင္းတစ္ပုဒ္ပါ..အခုတေလာ Photoshop နဲ႔လက္သရမ္းခ်င္ေနလို႔ း) <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SoVk_Fgag8I/AAAAAAAABDk/x-xClsCixSg/s1600-h/natsayar+copy.png"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 328px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SoVk_Fgag8I/AAAAAAAABDk/x-xClsCixSg/s400/natsayar+copy.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369809165681853378" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1676734532925571229?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-58563947904303960042009-08-13T04:01:00.000-07:002009-08-13T04:03:41.990-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SoPy5RjNNZI/AAAAAAAABDc/vBT86R-3AJw/s1600-h/dandaryi3+copy.png"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 310px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SoPy5RjNNZI/AAAAAAAABDc/vBT86R-3AJw/s400/dandaryi3+copy.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369402246533297554" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-5856394790430396004?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-54058917065437657202009-08-05T10:44:00.001-07:002009-08-07T00:31:11.620-07:00ဟိုးအရင္က ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SnvYKMspX3I/AAAAAAAABDU/ReAwDpoUVwI/s1600-h/slayer.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 209px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SnvYKMspX3I/AAAAAAAABDU/ReAwDpoUVwI/s400/slayer.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367121050660855666" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-5405891706543765720?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-84926815601424513032009-08-03T13:31:00.000-07:002009-08-04T02:05:43.730-07:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-5b315e3c54258a2e" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v23.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3D5b315e3c54258a2e%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331201631%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D41ED04863914E669DC78972749D2F477F0C500B7.18B84792AA2BEBC253C3131CA13A090B43BE14D1%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D5b315e3c54258a2e%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DphXbo5l-__SK0zfBzbj1P8OQW2M&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v23.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3D5b315e3c54258a2e%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331201631%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D41ED04863914E669DC78972749D2F477F0C500B7.18B84792AA2BEBC253C3131CA13A090B43BE14D1%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D5b315e3c54258a2e%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DphXbo5l-__SK0zfBzbj1P8OQW2M&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-8492681560142451303?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-57475024749058890082009-07-29T22:47:00.001-07:002009-07-29T23:08:58.404-07:00ဘဝမွာ တစ္ခါမွမရွိတဲ့ အားေတြရရွိလာ<br />ငါ နပိုလီယန္ကိုေတာင္ စိန္ေခၚရဲလာတယ္<br />ငါ့အတြက္ ကံေကာင္းျခင္း ေဆးတစ္စက္ေရ..<br />မင္းဟာ ငါ့ဘဝတစ္သက္စာျဖစ္တယ္ကြဲ႕…<br /><br />တကယ္ဆို ကိုယ့္ေစတနာေတြကအမွန္<br />တင္ဆက္ပုံက မွားခဲ႔ရတာပါ မိခေရရယ္<br />မင္းမုန္းထိုက္ပါတယ္ေလ…<br />အစကတည္းက ရႈံးမွာသိလည္း<br />ငါဆိုတာက ျမွားမကုန္တတ္ခဲ့ျပန္ဘူးကြ..<br /><br />စကားႏွစ္မ်ိဳးကိုပဲ ႀကိဳးစားက်က္ေနရင္းက<br />ရထားမမွီလိုက္တဲ့ အျဖစ္ရယ္ပါ<br />ငါ့အလင္းကားခ်ပ္က စုတ္ခ်က္ၾကမ္းတယ္<br />မင္းလက္ဖဝါးႏုႏုနဲ႔ မတန္ပါဘူးကြယ္<br />အျပစ္တင္မယ့္အစား<br />ေနမင္းလို ျပဳံးလို႔ၾကည့္ေနလိုက္မယ္…<br />လင္းသုန္ေမႊးပ်ံ႕ပါေစသား…<br /><br />ပြဲၿပီးသြားတဲ့ေဘာလုံးကြင္း တစ္ကြင္းလို<br />ငါအထီးက်န္ဆန္လြန္းလွတယ္<br />ဘဝဆိုတာ ေဘာင္ခတ္ၾကည့္တတ္မွ<br />ပိုမိုၾကည္လင္ေနတတ္တာ <br />ကၽြန္ေတာ္မွမသိလုိက္တာ ေမေမရယ္…<br />ကာဗြန္နဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ေရဘူးအသစ္ၾကပ္ခၽြတ္ထဲက <br />ေအာက္ဆီဂ်င္ကို ေသာက္ေနရသလို<br />အသက္ရႈၾကပ္လြန္းလွရဲ႕…<br /><br />ေဟာဟိုမွာ တဖြဲဖြဲနဲ႔<br />လူေတြစီးဆင္းေနၾကတယ္<br />ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မီးကၽြမ္းေၾကြက်ဓာတ္မီးတိုင္လိုငုတ္တုတ္<br />ရႈပ္ရႈပ္ရႈပ္ရႈပ္ ေတြကို <br />သိပ္စိတ္ဝင္စားလို႔မရေသးဘူး…<br /><br />ေဘးအိမ္က ေဒၚေဒါသတရုတ္မ လက္ဝါးက<br />ကေလးေတြကိုယ္ေပၚေရာက္သြားၾက<br />သူ႔စိတ္အလိုကိုလိုက္ ရိုက္ခ်င္တိုင္းရိုက္ေနျပန္ၿပီ<br />စိတ္ဆိုးရင္ရိုက္<br />စိတ္ၾကည္ရင္ ေခ်ာ့ျမဴလိုက္ သီခ်င္းဆိုလိုက္ နဲ႔<br />ကမၻာေပၚမွာ အတတ္ႏိုင္ဆုံးဆိုတာသူေပါ့…<br /><br />ေဟာဒီအေမ ၾကေတာ့<br />ရထားေပၚမွာ ႏို႕ခ်ိဳတိုက္ေၾကြးေနတယ္<br />လမင္းႀကီးဆိုတာ သူ႔မ်က္ႏွာပါပဲ<br />ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ ေအးလန္းရျပန္တယ္…<br /><br />ကုန္းတက္ရင္ ဂီယာအႀကီးသုံး<br />ကုန္းဆင္းရင္ ေမွ်ာခ်တတ္ေအာင္<br />ကၽြန္ေတာ္ ေလ့လာသင္ယူရဦးမယ္<br />လူ႔ဘဝဟာ လမ္းမေတြျဖစ္သြား<br />အရွိန္မျမန္ႏိုင္ရင္ေတာင္<br />ဘယ္ေလာက္ေႏွးေႏွးေလွ်ာက္သာေလွ်ာက္ပါ<br />ရပ္ေနတာထက္ေတာ့ ေကာင္းတယ္လို႔<br />ကြန္ျဖဴးရွပ္က MRTနံရံမွာေရးထားတယ္<br />ရပ္ၾကည့္ေနတာႀကာၿပီထင္ပ<br />လူေတြတစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ကၽြန္ေတာ့္ေဘးကေနၾကည့္လို႔<br />လူအုပ္အရမ္းႀကီးလာေတာ့ “ခ်ာကနဲ” လွည့္အထြက္ <br />ကြန္ျဖဴးရွပ္လို တရုတ္ႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ဝင္တုိက္ခဲ့ေသးတယ္..<br /><br />အစကတည္းက အမုန္းခံရမယ္ဆိုတာသိရက္<br />အာေပါက္မတတ္ ေျပာထြက္ခဲ့ျပန္တယ္<br />ဆည္ေတြက်ိဳးကုန္ၿပီေလ<br />သတိရလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြၾကား<br />သူမနစ္ျမႈပ္ေတာ့မယ္<br /><br />၁.<br />၂.<br />၃.<br /><br />ဝုန္းကနဲ ကၽြန္ေတာ္ဆင္းဆယ္လိုက္ရတယ္။<br />သတိရရျခင္း ကၽြန္ေတာ့္ဘယ္ဘက္ပါးကို ေျဖာင္း ကနဲ ေနေအာင္ခ်လို႔<br />ညာဖက္ပါး လွည့္ေပးလိုက္ပါတယ္<br />သူမက မ်က္ႏွာကို လက္ဝါးနဲ႔အုပ္ရင္း ထြက္ေျပး<br />ေျပးထြက္<br />ထြက္ေျပး<br />ေျပး<br />ထြက္<br />ေျပး<br />ထြက္<br />ရထားလာမည့္ လမ္းမွာ <br />ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခ်လက္ခ် လွဲအိပ္လိုက္တယ္…<br />ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေနသာဝင္သြားတယ္<br />အဲဒီေန႔က ရထားတစ္စင္းမွမလာေတာ့ဘူး…<br />ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းေဆြးလို႔<br /><br />ကြန္ျဖဴးရွပ္လို တရုတ္ႀကီးက ေဘးမွာဝင္လွဲရင္းေျပာတယ္<br />ငါဘယ္သူလဲ….မင္းသိလား?<br />ဘာမွျပန္မေျပာရေသးခင္ သူကပဲဆက္ၿပီး<br />ျပဳံးေနတဲ့ စကားေတြေျပာတယ္<br />ရီစရာပါသလို <br />ေမာစရာေတြပါတယ္<br />ေပ်ာ္ရႊင္စရာပါသလို<br />ေမာ္စကို အေၾကာင္းပါတယ္<br />H1N1 အေၾကာင္းလည္းပါတယ္<br />၁လုံး, ၂လုံး, ၃လုံး, ၄လုံး ေတြအေၾကာင္းပါတယ္<br />ဘင္လာဒင္အေၾကာင္းပါသလို….အိုဘားမားအေၾကာင္းပါတယ္<br />The Ants အေၾကာင္းပါသလို….Greenday အေၾကာင္းပါတယ္<br />ခ်ီေကာ့ဗ္စကီးပါသလို….ကတ္ကိုဘိန္းပါတယ္..<br />ခ်ီေဂြဗားရားအေၾကာင္းပါသလို…ဂႏၵီအေၾကာင္းလည္းပါတယ္<br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္းပါသလို…ဂဠဳန္ဦးေစာအေၾကာင္းပါတယ္<br />သိန္းေဖျမင့္အေၾကာင္းပါသလို….ျမသန္းတင့္အေၾကာင္းပါတယ္<br />Harry Potter အေၾကာင္းပါသလို…..God Father အေၾကာင္းပါတယ္<br />Kat Deluna ရဲ႕ကကြက္ေတြအေၾကာင္းပါသလို….ေလဘာတီမျမရင္လည္းပါတယ္<br />Prodigy ရဲ႕ စည္းခ်က္ေတြပါသလို…. စိန္ဗိုလ္တင့္ရဲ႕တီးခ်က္ေတြပါတယ္<br />လန္ဗိုေမာင္းေနတဲ့သူေဠးသားအေၾကာင္းပါသလို….ငါးက်ပ္၊တစ္ဆယ္ေတာင္းတတ္တဲ့ ေခ်းေညွာ္ေလးေတြအေၾကာင္း…ဆိုက္ကားအုံနာခ ေစ်းတက္တဲ့အေၾကာင္းေတြပါတယ္<br />မာယာေကာ့စကီးရဲ႕ ေဗာ့ဒကာအနံ႔ပါသလို…အလင္းဆိုင္ထဲက ရနံ႔တစ္ခ်ိဳ႕အေၾကာင္းပါတယ္<br />ဂ်မခါနာအေၾကာင္းပါသလို….ေရေဝးအေၾကာင္းပါတယ္…<br />နာဂစ္အေၾကာင္းပါသလို….ေတာေၾကာင္ေတြအေၾကာင္းပါတယ္….<br />တစ္ရြာေျပာင္းတဲ့လူေတြအေၾကာင္းပါသလို….ေသခ်င္တဲ့က်ားေတြအေၾကာင္းပါတယ္…<br />ဂ်ဴမုံအေၾကာင္းပါသလို….အေနာ္ရထာအေၾကာင္းပါတယ္<br />မင္းတုန္းမင္းအေၾကာင္းပါသလို….ကြန္ဒုံးအေၾကာင္းပါတယ္<br />ဘီယာဆိုင္၊ စင္တင္ေတးဂီတေတြပါသလို….ညလုံးေပါက္ အလင္းဆိုင္ေတြပါတယ္<br />လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီ ပိုက္ဆံနဲ႔ အလွအရမး္မက္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြအေၾကာင္းပါသလို…..ျပည့္တန္ဆာေတြအေၾကာင္းပါတယ္…<br />ဦးခ်စ္အေၾကာင္းပါသလို….ေလထန္ကုန္းအေၾကာင္းပါတယ္<br />ဣသာမစိၦရိယအေၾကာင္းပါသလို… မုဒိတာအေၾကာင္းပါတယ္<br />၅၂၈ အေၾကာင္းပါသလို…. ၁၅၀၀ အေၾကာင္းပါတယ္…<br />…………………..ပါသလို………………………….ပါတယ္…<br /><br />အဲလိုနဲ႔<br />သူကပဲဆက္ေျပာေနလိုက္တာ..<br />ကၽြန္ေတာ္က တစ္ျခမ္းပဲ့လကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္…<br />သူလည္းပဲငါ့အျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီးၿပဳံးေနတာပါလား<br />ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္ ဆန္းစစ္ရင္း<br />အဘိုးအိုကို အျပစ္ေတြ ကိုယ္တိုင္ဝန္ခံမလို႔ေဘးကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့<br />သူမရွိေတာ့ဘူးေလ…ဘယ္ကဘယ္လို<br />ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ပြား ေနာက္တစ္ေယာက္က <br />ၿပဳံးၿပဳံးႀကီး ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္မသိ…<br />အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိပဲ<br />ေယာင္ယမ္းၿပီး ၿပဳံးျပလိုက္မိပါတယ္<br />မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္းမွာပဲ “ျဗဳန္းဆို”<br />ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ပြားကေန ခေရပြင့္တစ္ပြင့္ျဖစ္သြား<br />အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းေကာက္ယူေမႊးျမလိုက္တဲ့အခ်ိန္<br />သံလမ္းေပၚကေန <br />ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာဟာ ေပါ့ပါးစြာလြင့္စင္ထြက္သြား<br />ကၽြန္ေတာ္ပ်ံသန္းလာခဲ့ပါတယ္<br />တစ္ေန႔ေတာ့ “အိမ္” ျပန္ေရာက္မွာပါေလ….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-5747502474905889008?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-37477417913992426702009-07-29T22:41:00.000-07:002009-07-30T11:27:28.547-07:00Vampires are mythological or folkloric beings who subsist by feeding on the life essence (generally in the form of blood) of living creatures. Although typically described as undead, a vampire could be a living person. (source: Wikipedia)<br /><br /><br />ႏွင္းစက္ႏွင္းေပါက္မ်ားၾကားမွ ေန၏အလင္းတန္းမ်ား ျဖာထြက္စီးဆင္းေနၾကၿပီ။ သစ္ပင္မ်ားထက္မွ ငွက္ငယ္ကေလးမ်ားလည္း တီတီတာတာ က်ီက်ီက်ာက်ာျဖင့္ အသံေပးေနၾက၏။ ၾသကာသေလာက ယႏၱားရားတစ္ခုစတင္လည္ပတ္ေပေတာ့မည္။ ထုိကဲ့သို႔ မေန႕ကနည္းတူေရာက္လာေသာ အရုဏ္မနက္ခင္းသစ္တိုင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ေန႔တာ၏ အိပ္တန္းတက္ခ်ိန္မ်ားသာလွ်င္ျဖစ္ေပသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္……<br /><br />ကၽြန္ေတာ္လူမွန္းသိတတ္စအခ်ိန္က စ၍ အေကာင္ငယ္ကေလးမ်ားကို မသတ္ရက္။ သူတစ္ပါးအသက္ကို သတ္ျခင္းသည္ အႀကီးဆုံးေသာျပစ္မႈတစ္ခုဟု ခံယူထားေပေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဘယ္အေၾကာင္းႏွင့္မွ် သူတစ္ပါးအသက္ကို မသတ္ပါရေစႏွင့္ဟု ငယ္၇ြယ္စဥ္ကတည္းက အႀကိမ္ႀကိမ္ဆုေတာင္းခဲ့ဘူးသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ဆုေတာင္း မျပည့္ခဲ့ပါ။ ဗီဇအရ ဘိုးေဘးမ်ားစြာ၏ မ်ိဳးရုိးစဥ္ဆက္အေမြဆိုးအရ ကၽြန္ေတာ္လူလားေျမာက္လာသည္ႏွင့္အမွ် ေလာကတြင္ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆုံး လူသတ္ေကာင္ တစ္ေယာက္သာျဖစ္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အသက္ရွင္သန္ရန္အတြက္ လူသားမ်ား၏ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္မ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးပုပ္မ်ား ပုံမွန္လဲလွယ္ရသည့္ Vampire တစ္ေကာင္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္…ဟုတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေလာကတြင္ စက္ဆုပ္စရာ အေကာင္းဆုံး Vampire တစ္ေကာင္သာျဖစ္ေပသည္။ <br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ သည္ လူသားထဲက လူသားမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေသြးအသစ္မွန္မွန္လဲလွယ္ရန္လိုအပ္ေနေသာ လူနာမ်ားလို လူသားမ်ားထမင္းဆာရင္ စားသလို..ေသြးဆာလွ်င္ ေသြးစုပ္ရန္လိုအပ္သည္။ ထိုမွပင္ရွင္သန္္ႏိုင္သည္။ <br />တိရစာၦန္ေသြး၊ လူေသြး စသည့္ျဖင့္ ရွင္သန္ေနေသာ သက္ရွိမ်ား၏ ေသြးလိုအပ္သည္။ <br />ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္ တစ္ေယာက္အတြက္ ရွင္သန္ရန္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုသည္မွာ ညဘက္တြင္ေပ်ာ္ျမဴးေသာလူသားမ်ား တစ္ညထက္တစ္ည မ်ားသထက္မ်ားလာေစရန္သာျဖစ္သည္။ ထိုကိစၥအတြက္ကေတာ့ စိတ္ပူစရာမလိုပါ။ ညစဥ္ကလာပ္မ်ား အရက္ဘားမ်ားအနီးတြင္ သြားေစာင့္ေနရုံပင္။ ရုံးပိတ္ရက္မ်ားဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကိုမ်ားအတြက္ပူစရာမလိုေတာ့။ <br />ထိုကဲ့သို႔ လူသားတိုင္း၏ ေသြးမ်ားကို ေန႔စဥ္ေသာက္သုံးေနရေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တစ္ရက္မွမေပ်ာ္ႏိုင္ပါ။ ထို႔အတူ ကၽြန္ေတာ္လုံးဝ မေသာက္သုံးရက္ေသာ ေသြးအမ်ိဳးအစားလည္းရွိသည္။ <br /><br />ထိုေသြးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူ၏ ေသြးပင္ျဖစ္သည္။ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ဘဝအမွန္ကို မသိရွာေပ။ ကၽြန္ေတာ့္၏ ခၽြန္ထက္ေနေသာသြားမ်ားကို သြားတက္ကေလးေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာဟုပင္ ထင္ေနေသးသည္။ တစ္ကယ္တမ္းေတာ့ သြားတက္ပါသည့္လူတိုင္းနီးပါးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အမ်ိဳးေတြသာျဖစ္သည္။ ထိုခ်စ္စရာေကာင္းေသာ သြားထက္ထက္မ်ားျဖင့္ လည္ပင္းႏုႏုမ်ားကို ကိုက္ေဖာက္တတ္ေၾကာင္းကို ရုိးေအးေသာသူမ မသိရွာ။ သူမအနားေရာက္တိုင္း ေသြးနံ႔မ်ားက တလႈိင္လႈိင္စီးက်တတ္စျမဲ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ထိန္းမရျဖစ္ကာ အံကို ခဏခဏ ႀကိတ္ထားရတတ္သည္။ သူမကေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္လို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕လွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္စျမဲပင္။ သို႔ေသာ္လည္း ညေနေစာင္းမွ လာလာေတြ႔သည္ကို သိပ္မေက်နပ္တတ္။ မနက္ဆိုလွ်င္ အလုပ္လုပ္ေနရသည္ဟု လိမ္ထားရသည္။ ထိုအခါတြင္လည္း ယုံလြယ္ေသာသူမက ဘာမွဆက္မေမးေတာ့ပဲ စကားေတြသာေဖာင္ဖြဲ႕ေနတတ္ေလသည္။ <br /><br />တစ္ည….ဝတၱဳေတြထဲကလို လမိုက္ညမဟုတ္။ ေခြးေတြကလည္း အူမေန။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္ေတြအတြက္ သားေကာင္ျပတ္လတ္ေနေသာ ကာလျဖစ္သည္။ လူအမ်ားၾကားတြင္ ကူးစက္ေရာဂါပိုးတစ္မ်ိဳးျပန္႔ေနေသာေၾကာင့္ ညေနမိုးခ်ဳပ္လွ်င္ မည္သူမွ်အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္ပင္ မထြက္ၾက။ ဒီၿမိဳ႕ေလး၏ လမ္းမ်ားေပၚမွာ တစျပင္ လို ေျခာက္ကပ္လို႔ေန၏။ အစာအိမ္၏ေတာင္းဆိုုမႈေၾကာင့္ ေနဝင္သည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ကၽြန္ေတာ္သားေကာင္အရွာထြက္ခဲ့သည္။ တစ္လမ္းဝင္ တစ္လမ္းထြက္ေလွ်ာက္သြားရင္း တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္လိုသူလို သားေကာင္ရွာေနသူမ်ားႏွင့္သာ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ေတြ႕ေတြ႕ေနရသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ကိုယ္ေပၚတြင္ ရွင္သန္လတ္ဆတ္ျခင္းဆိုေသာ လူသား၏ေသြးနံ႔မရွိေတာ့။ သားစိမ္းငါးစိမ္းထည့္သည့္ ေရခဲေသတၱာထဲမွ ထြက္လာေသာ ပုပ္အဲ့အဲ့ အန႔႔ံတစ္မ်ိဳးသာရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အနံ႔ကိုလည္း ထိုလူေတြရသည္ထင့္…တစ္ခ်က္ၾကည့္၍ လွည့္ထြက္သြားၾကသည္။ <br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ၾကားထဲတြင္ စည္းမ်ဥ္းတစ္ခုရွိသည္။ လူတစ္ေယာက္ကို သားေကာင္အျဖစ္ေတြ႕သည္ဆိုပါစို႔…ထိုအခ်ိန္တြင္ ကိုယ့္ထက္ဝါရင့္ေသာ အသက္ႀကီးေသာ Vampire တစ္ေကာင္က ထိုသားေကာင္ကို လိုခ်င္သည္ဆိုလွ်င္ ရက္ရက္ေရာေရာ ေပးကမ္းရသည္။ ေတာတြင္းဥပေဒသလို လမ္းမဥပေဒသ တစ္မ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ပါက ထိုဝါရင့္သူ၏ ဆုံးမတိုက္ခိုက္ျခင္းခံရတတ္သည္။ ေျမြႀကီးက ေျမြငယ္ကိုစားပစ္သကဲ့သို႔ပင္။ ဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း သူမတို႔ အေဆာင္ နားသို႔ေရာက္လာခဲ့ေလၿပီ။ သူမက နယ္ေဝးမွလာကာ ဒီၿမိဳ႕ေလးတြင္ေက်ာင္းလာတက္ေနေသာ အေဆာင္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာက သူမအိပ္ခန္းအတြင္းသို႔ေရာက္ရွိသြားေလသည္။ သူမအိပ္ေနပုံမွာ အျပစ္ကင္းစင္လွေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ အပူအပင္မရွိစြာ အိပ္စက္ေနပုံမ်ိဳး…ႏိုးသြားမည္စိုး၍ ကၽြန္ေတာ္ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသည္မသိ တိုင္ကပ္နာရီကို ၾကည့္ေတာ့မွ မိုးလင္းရန္ နာရီအနည္းငယ္သာလိုေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးေတာင္းေနေလၿပီ။ အစာရွာထြက္ရေပဦးမည္။ သူမကေတာ့ အိပ္လို႔ေကာင္းတုန္း….<br /><br />ကၽြန္ေတာ္လမ္းမဘက္ဆက္ထြက္ခဲ့သည္။ ရုတ္တရက္ ေရွ႕နားဆီမွ လူနံ႔ရလာသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ရႈရႈိက္မိေတာ့ တကယ့္လူေသြးနံ႔ျဖစ္သည္။ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ့္ေျခလွမ္းမ်ား အရွိန္ျမွင့္လာသည္။ လမ္းမီးေရာင္ ဝိုးတဝါးၾကားမွ လမ္းမထက္တြင္လူတစ္ေယာက္ လွဲေလ်ာင္းေနသည္ကိုေတြ႕သည္။ ထိုသူသည္ ကံဆိုးစြာ ကၽြန္ေတာ့္ ညစာျဖစ္ရေပဦးမည္။ ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကို တစ္ခ်က္ၿပဳံးလိုက္ကာ အနားသို႔ေရာက္ေအာင္ အျမန္ေလွ်ာက္မိသည္။ ေတြ႕လိုက္ရေသာအခါ လူႀကီးတစ္ေယာက္မဟုတ္ပဲ က်ဳံလွီခ်ည့္ႏွဲ႕ေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ အစာအာဟာရျပတ္ကာ အိမ္သို႔ျပန္မေရာက္ႏုိင္ရွာပဲ လမ္းမထက္တြင္ ပုံလ်က္သားလဲက်ေနျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔အဝတ္အစားမ်ားကလည္း စုတ္ျပတ္သတ္လို႔။ အိမ္မွရွိပါေလစ။ ငါသူ႔ေသြးေသာက္လို႔ေကာင္းပ့ါမလား။ ခါတိုင္းဆိုလွ်င္ ကေလးငယ္ေသြးကို မေသာက္ေသာ္လည္း ဒီလိုရွားပါးညအတြက္....အို..ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္…သူဟာ ငါ့ညစာ ျဖစ္ရမွာေပပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးထဲမွ ညစ္ထပ္ေသာ စိတ္ႏွင့္ ျဖဴစင္ေသာစိတ္ႏွစ္ခု အတြင္းတိုုက္ပြဲျဖစ္ေနၾကျခင္းပင္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္ဟုတ္စိတ္ကူးၿပီး ကေလးငယ္၏လည္ၿမိဳနားသို႔ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ကပ္လိုက္မိသည္။ <br /><br />ဆက္ပါဦးမည္…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-3747741791399242670?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-91328978376469036162009-07-29T22:35:00.001-07:002009-07-29T22:35:56.019-07:00အခုဆိုရင္…<br />သူတို႔ေတြ<br />ေခၽြးသံရႊဲရႊဲနဲ႔ <br />ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြကို<br />ကန္ထုတ္တတ္ေနၾကၿပီ…<br /><br />အခုဆိုရင္…<br />သူတို႔ေတြ<br />ရာသီတစ္ခုလုံးရဲ႕<br />အေကာင္းဆုံးဖလားအတြက္<br />အသက္ရႈသံေတြျပင္းထန္ေနၾကၿပီ..<br /><br />အခုဆိုရင္…<br />သူတို႔ေတြ<br />ကုိယ့္လူမ်ိဳးအတြက္ဆိုၿပီး<br />ေလွခြက္ခ်ည္းက်န္ အလံမလွဲ<br />မိုးထဲေလထဲမွာ <br />ေမာပန္းဖို႔ေမ့ေနေလာက္ၾကၿပီ..<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္<br />လက္ခုပ္လက္ဝါးတီး<br />ငါကိုယ္တိုင္ ေဘးမွာထိုင္ၿပီး<br />အားေပးလိုက္ခ်င္ရဲ႕…<br /><br />အဲဒီလိုအခြင့္မရရင္ေတာင္မွ<br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္<br />ရုပ္ျမင္သံၾကားခလုုတ္ကိုွွႏွိပ္ <br />အစီအစဥ္ေၾကျငာသူနဲ႔ <br />တိတ္တိတ္ရန္ျဖစ္လိုက္ခ်င္ေသးတယ္..<br /><br />ေပ်ာ္ရာမွာမေနရ..<br />ေတာ္ရာမွာေနရ ဆိုေပမယ့္<br />ေနမခတဲ့ ေန႔ေတြမ်ားလာတဲ့အခါ<br />ရာသီသုံးလီရွိတဲ့အရပ္ဆီ<br />ေျခၾကြလို႔သာလွမ္းခ်င္ပါေတာ့တယ္…<br /><br />ဒီေန႔ညေန…<br />အခုေလာက္ဆို သုဝဏၰအားကစားကြင္းတြင္ လက္ခုပ္လက္ဝါးသံ၊ ဘင္ခရာသံ၊ လက္ေခါက္မႈတ္သံ၊ အားမလို အားမရ ဂိုးနားေရာက္မွ ကန္ခ်က္လြဲသြားသျဖင့္ “ဟာ..” ကနဲ ေအာ္သံ စသည့္ျဖင့္ သူ႔အသင္း၊ ငါ့အသင္း သူ႔ထက္ငါအၿပိဳင္အဆိုင္ အားေပးသံမ်ားျဖင့္ စီညံေနေလာက္ေပၿပီ။ <br /><br />ကၽြန္ေတာ္ႏိုင္ငံျခားေဘာလုံးပြဲမ်ားကို အဲဒီေလာက္စိတ္မဝင္စားပါ။ သို႔ေသာ္္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ကန္သည့္ပြဲဆိုလွ်င္ေတာ့ မလြတ္တမ္းအားေပးျဖစ္သည္သာမ်ားသည္။ <br />ငယ္စဥ္ကတည္းက ေဘာလုံးကို ရူးခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပထမဆုံးေသာ အမ်ိဳးသားခ်န္ပီယံလိဂ္ကို ကြင္းထဲတြင္သာ ဆင္း၍ အားေပးလိုက္ခ်င္ပါသည္။ ကြင္းထဲမေရာက္ႏိုင္ရင္ေတာင္ ရုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္၍ သူကိုယ္တိုင္ ဝင္မကန္ရုံတမယ္ ေၾကျငာေနေသာအစီအစဥ္ထုတ္လႊင့္သူႏွင့္ တစ္ေယာက္တည္းရန္ျဖစ္ကာ အားေပးခ်င္ပါသည္။ <br /><br />အခုလာေသာ သတင္းအရ.. ပထမပိုင္း ဒုတိယပိုင္း အၿပီးတြင္ ႏွစ္ဖက္စလုံးက သေရပြဲျဖစ္ေနသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အရင္က ၿမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္ႏွင့္ ေရွးယခင္ကတည္းက ယဥ္ေက်းမႈျဖစ္တည္ရာ ဒုတိယအႀကီးဆုံး မႏၱေလးၿမိဳ႕ႏွစ္ၿမိဳ႕ ၏ အားၿပိဳင္ပြဲဆိုလွ်င္လည္းမမွားႏိုင္ပါ။ ရန္ကုန္အသင္းကလည္း ၿပိဳင္ပြဲကို ႏိုင္လွ်င္ သိန္း ၅၀၀ ႏွင့္ တစ္ေထာင္အၾကားေပးမည္..စသည္ျဖင့္ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ အားကစားသမားေတြကို အားေပးသလို ရတနာပုံအသင္းကလည္း ရထားတြဲမ်ားကို စီစဥ္ကာ မန္းသူ မန္းသားမ်ားအား ရန္ကုန္အထိ သြားလာစရိတ္ၿငိမ္း အကုန္အက်ခံကာ ေဘာလုံးပြဲကို အားေပးရန္စီစဥ္သည္။ <br /><br />ပရိတ္သတ္မ်ားကလည္း အခုဆိုရင္ သုဝဏၰကြင္းထဲတြင္ ျပည့္လွ်ံေနမည္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္မွန္းထဲတြင္ပင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္ေယာင္ေနမိပါသည္။ အထူးတန္း၊ အေရွ႕ဘက္တန္း၊ ေတာင္ဘက္တန္း၊ ေျမာက္ဘက္တန္း စသည့္ျဖင့္ ကြင္းလွ်ံေနေလာက္ၿပီ။ ရတနာပုံပရိသတ္မ်ားကလည္း အျပာေရာင္ကို ဝတ္ဆင္လို႔…ရန္ကုန္ပရိတ္သတ္မ်ားကလည္း အစိမ္းႏုေရာင္ကို ဝတ္ဆင္လို႔ ေအာ္ဟစ္အားေပးေနၾကမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲျဖစ္သည္။ <br /><br />ယခုေနာက္ဆုံး တင္လိုက္ေသာသတင္းအရ အခ်ိန္ပိုအထိ သေရျဖစ္၍ ပန္္နယ္လ္တီကန္ ရာ ရတနာပုံအသင္းက ရန္ကုန္အသင္းကို အႏိုင္ရရွိသြားၿပီျဖစ္သည္။ ပန္နယ္လ္တီအဆုံးအျဖတ္သည္ ေျပာရခက္သည္။ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္သြားႏိုင္ရာ ယခု ရန္ကုန္အသင္းလည္း ခ်န္ပီယံဆုဖလားႏွင့္ေဝးကြာရၿပီျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္အသင္း ပရိတ္သတ္မ်ားလည္း ကြင္းထဲတြင္ ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရျဖစ္ေနၾကမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း အႏိုင္ရသည့္ မန္းသူမန္းသားမ်ားကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကမည္ပင္ျဖစ္သည္။ ဒါကေတာ့ ႏိုင္သူေပ်ာ္၊ ရႈံးသူမႈိင္သည့္ ေဘာလုံးဥပေဒသတစ္ရပ္ပင္။ သို႔ပါေသာ္လည္း အားကစားဆိုသည္မွာ အသင္းစြဲ၊ ႏိုင္ငံစြဲထက္ သူ႔ထက္ငါ အႏိႈင္မခံ၊ အရႈံးမေပး ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရသည့္ပြဲမို႔ ေဘာလုံးပြဲမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အသင္းစြဲထက္ ေဘာလုံးကန္ျခင္းအႏုပညာကိုသာ အေလးေပး ၾကည့္တတ္သည္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ လိမ္ေခါက္ပုံ၊ အေပးအယူ လွပေသသပ္မႈ၊ ေဘာလုံးအထိန္းအသိမ္း၊ ကန္ခ်က္ အျပင္း အေပ်ာ့၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဟုတ္၊ မဟုတ္ အသင္းလိုက္ေဆာင္ရြက္ခ်က္ စသည္မ်ားကိုၾကည့္ရသည္မွာ ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္ေကာင္းေသာ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ကို ၾကည့္ေနရသလိုပင္။ ျပဇာတ္မ်ားတြင္ စာေရးဆရာ ေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းသလို ဇာတ္သိမ္းခန္းမည္သို႔ ျဖစ္မည္ကို မသိႏိုင္သကဲ့သို႔ ေဘာလုံးပြဲတြင္လည္း ေျခရည္တူသည့္ အသင္းႏွစ္သင္းေတြ႕လွ်င္ ဘယ္အသင္းႏို္္င္မည္ဆိုသည္မွာ ဇာတ္ဝင္ခန္း၏ climax တစ္ခုကဲ့သို႔ ဆြဲေဆာင္အားျပင္းလွေပသည္။ <br /><br />အားကစားမ်ားမေပၚခင္ ေရွးအခါက Gladiator မ်ား အခ်င္းခ်င္းသတ္ျဖတ္ျခင္းမ်ားကို ၾကည့္ကာ လူတို႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရွာၾကသည္။ ကၽြန္မ်ားကို သင္တန္းေပး၊ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္အျခင္းျခင္းေလွာင္အိမ္ထဲတြင္ ၾကက္ခြပ္သလို တိုက္ခိုင္းကာ ၾကည့္ရႈသူမ်ား ရင္သပ္ရႈ႕ေမာေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရွာၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ပိုင္း ေတြးေခၚပုံအဆင့္အတန္းျမင့္၍ အားကစားနည္းမ်ား ေပၚေပါက္လာေသာအခါ တစ္ႏိုင္ငံႏွင့္ တစ္ႏိုင္ငံ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးႏွင့္တစ္မ်ိဳး အားကစားနည္းမ်ိဳးစုံ တြင္ ပါဝင္ယွဥ္ၿပိဳင္ကာ အိုလံပစ္ၿပိဳင္ပြဲလုိ ပြဲႀကီးမ်ား က်င္းပ၍ လူသားမ်ားက်န္းမာေစရန္ႏွင့္ ႏိုင္ငံအခ်င္းခ်င္း ဂုဏ္သိကၡာၿပိဳင္ဆိုင္မႈ စိတ္လႈပ္ရွားမႈကို ရွာၾကသည္။ ထူးခၽြန္သူအားကစားသမားမ်ားမွာလည္း သူေဠးသူၾကြယ္၊ ရုပ္ရွင္မင္းသားမင္းသမီးမ်ား တန္းတူ လူအမ်ား၏ အေလးေပးမႈကို ခံလာရသည္။ <br /><br />အားကစားနည္းမ်ိဳးစုံထဲမွ ေဘာလုံးအားကစားမွာကား လူအမ်ားၾကားေရပန္းအစားဆုံးလူႀကိဳက္အမ်ားဆုံးျဖစ္သည္။ သားေရေဘာလုံးမေျပာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္က ပလတ္စတစ္ေဘာလုံးတစ္လုံးေလာက္ႏွင့္ပင္ ကန္စရာ လမ္းမတစ္ခုရွိလွ်င္ အလုပ္ျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို႔ျဖင့္ လူထုၾကားေဘာလုံးေရာဂါပိုးကူးစက္သလို လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ပ်ံ႕ႏွံ႕သည္။ ျမန္မာျပည္ရွိ ရပ္ကြက္ႀကိဳ ရပ္ကြက္ၾကား လမ္းႀကိဳ လမ္းၾကားမ်ားတြင္လည္း ေဘာလုံးပြဲမ်ားရွိေနသကဲ့သို႔၊ ေတာင္အာဖရိကကဲ့သို႔ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားရွိ လမ္းႀကိဳလမ္းမမ်ားတြင္ ႏွပ္ေခ်းတြဲေလာင္းမ်ား ကန္ေနၾကေပဦးမည္။ ထို႔အတူ အဂၤလန္ရွိၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးမ်ားတြင္ ေငြေၾကးအေျမာက္အမ်ား အကုန္အက်ခံကာ အသည္းအသန္ကန္ေနသကဲ့သို႔၊ ကမၻာ့ဖလားကဲ့သို႔ေသာ ႏိုင္ငံတကာ ေဘာလုံးၿပဳိင္ပြဲမ်ားမွာလည္း ေနာက္မ်ိဳးဆက္ မ်ားစြာတိုင္ေအာင္ ေရပန္းစားေနမည္မွာ မလြဲဧကန္ပင္ျဖစ္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-9132897837646903616?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-56027554264976580792009-07-29T22:31:00.000-07:002009-07-29T23:13:32.363-07:00ကၽြန္ေတာ္ေရးမည္။ စာေရးမည္။ အေသြးအသားေပါက္ကြဲမႈတစ္မ်ိဳးအျဖစ္ အေတြးစနက္တံကိုမီးရိႈ႕ကာ ကၽြန္ေတာ့္လက္မ်ားျဖင့္ လင္းခ်င္းေစရမည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္သာျဖစ္ခ်င္္ပါသည္။ စကားႀကီးစကားက်ယ္ေျပာရလွ်င္ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက အတြက္ ေနမင္း အလင္းမဟုတ္ေတာင္ ပိုးစုန္းၾကဴးအလင္းခန္႔ ထြန္းလင္းခ်င္ပါသည္။ ထို႔အတြက္ ကုန္သည္မဟုတ္၊ စီးပြားေရးသမားမဟုတ္၊ အရင္းရွင္မဟုတ္၊ ေခါင္းပုံျဖတ္သူမဟုတ္၊ ႏိုင္ငံေရးသမားမဟုတ္၊ ေက်ာင္းဆရာမဟုတ္၊ သေဘၤာသားမဟုတ္၊ သူေဠးမ်က္ႏွာထိုင္ၾကည့္ေနရေသာ လခစားမဟုတ္၊ မင္းသား မဟုတ္၊ အင္ဂ်င္နီယာမဟုတ္၊ ဆရာဝန္မဟုတ္၊ အဆိုေတာ္ အစရွိသျဖင့္ တစ္ျခားနည္းျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းမဟုတ္….မဟုတ္…မဟုတ္ <br /><br />သို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္သည္ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္သာျဖစ္ခ်င္ပါသည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ငယ္ရြယ္စဥ္က ကၽြန္ေတာ့္ရည္မွန္းခ်က္ဆိုသည့္ စာစီစာကုံးကို သတိရမိပါသည္။ ထိုစဥ္က သမာရိုးက်အတိုင္း “ရည္မွန္းခ်က္မရွိသူလူတစ္ေယာက္၏ ဘဝသည္ တက္မရွိေသာ ရြက္ေလွတစ္စီး အေျပာက်ယ္ေသာပင္လယ္ျပင္တြင္ လြင့္ေမ်ာေနသကဲ့သို႔ ကိုယ္လိုရာကမ္းသို႔မကပ္ႏိုင္ေခ်။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရည္မွန္းခ်က္သည္ ……..ျဖစ္သည္ဟု” အျခားလူမ်ားနည္းတူ စာစီစာကုံးစာအုပ္မွကူးခ်ကာ ေရးခဲ့ဘူးပါသည္။ ျဖန္႔ထြက္ေတြး၍ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ငါဘာေကာင္ျဖစ္ရမည္ဟု အတြင္းျမင္ခ်င္း သိပ္မရခဲ့ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္တိုင္ မရိုးသား မပြင့္လင္းခဲ့ပါ။ ရခဲ့ေသာ္လည္း ထိုကဲ့သုိ႔ ေရြးခ်ယ္မႈအတြက္ အက်ိဳးအဆက္အားလုံးအတြက္ ဘာမဆိုရင္ဆိုင္ရဲသည့္ သတၱိရွိရပါမည္။ စာေရးဆရာအျဖစ္ နာမည္မႀကီးခင္ ငတ္သည့္၊ ျပတ္သည့္ဒုကၡ၊ လူတကာက ေမးေငါ့သည့္ဒုကၡ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အေသးအဖြဲဒဏ္မ်ားသာမက အနီးစပ္ဆုံးအျဖစ္ မိသားစု၏ ဖိအားကိုပါခံႏိုင္ရည္ရွိရပါမည္။ <br /><br />ေရြးခ်ယ္ခြင့္သိပ္မရွိေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပညာေရးေခတ္တြင္ ႀကီးျပင္းလာရေသာ ေက်ာင္းသားပီပီ ေယာယိမ္းလိုက္၊ ဘသားယိမ္းလိုက္ေသာ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားသာမ်ားေနခဲ့ပါသည္။ ဘယ္ကေလးကမွေတာ့ “ငါႀကီးလာရင္ စာေရးဆရာႀကီးျဖစ္ရမည္” ဟု သူ႔စာစီစာကုံးတြင္ထည့္ေရးေလ့ရွိမည္မဟုတ္။ ထိုသုိ႕ေရးသည္ႏွင့္ အမွတ္ ၁၀၀ မရသည့္အျပင္ ဆရာမ၏ ႀကိမ္တုတ္သာ လက္ေဆာင္မြန္အျဖစ္ရရွိေပလိမ့္မည္။ ထို႔အတူ ကတ္ထူစာရြက္တစ္ခုျဖစ္ေသာ ဘြဲ႔လက္မွတ္တစ္ခုႏွင့္ အတူ လူ႔စီးေမ်ာမႈတစ္ခုအတြင္း ဝင္၍ အိမ္ေထာင္သားေမြးလုပ္ကာ မီးဇာကုန္ ဆီခန္းျဖစ္မလား၊ မီးဇာမကုန္ ဆီမခန္းခင္ ေနာက္ထပ္ မီးေတာက္ မီးပြင့္မ်ား ကူးေပးႏိုင္ခဲ့သလား၊ ဖန္တီးခ်င္ေသးလား စသည္ျဖင့္ စဥ္းစားမိပါသည္။ <br /><br /><span style="font-weight:bold;">Oxford တကၠသိုလ္မွ အဂၤလိပ္စာပါေမာကၡ G. Gordon ရဲ႕အဆိုအရ စာေပအႏုပညာဟာ လုပ္ငန္းတာဝန္သုံးခုကို ယူရလိမ့္မယ္တဲ့။ တစ္ခုက ႏွစ္သက္ၾကည္ႏူးမႈရသကိုေပးမႈ၊ တစ္ခုက အမွားအမွန္ညႊန္ၾကားဖို႔၊ ေနာက္တစ္ခုက လူေတြရဲ႕ ဝိဥာဥ္ကို ကယ္တင္ဖို႔နဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ကုစားဖို႔တဲ့။</span> (ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္- ေဝေဝရီရီဝတၱဳ စာမ်က္ႏွာ ၁၁၀တြင္ရႈ႕) ဒီစကားလုံးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ လမိုက္ညေကာင္းကင္တြင္ မီးပုံးပ်ံထြန္းညိွလိုက္သလို လင္းခ်င္းသြားေစသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဘယ္တာဝန္ကို ယူႏိုင္ပါသနည္း? <br /><br />ထိုစာအုပ္ထဲတြင္ပင္ စာေရးဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝရန္ အခ်က္အလက္ မ်ာမွာ စီးပြားေရးေပၚလစီမွန္ရမည္။ ကမၻာႏွင့္လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိရမည္။ အလုပ္ႀကိဳးစားမည္ဆိုလွ်င္ သယံဇာတမထြက္ေသာ စကၤာပူႏိုင္ငံပင္ ခ်မ္းသာလာႏိုင္သည္။ ဂ်ပန္လိုကၽြန္းငယ္ပင္ ျပာပုံထဲမွ ႏိုးထလာႏိုင္သည္။ ရုပ္ပစၥည္း ခ်မ္းသာဖို႔၊ ၾကြယ္ဝဖုိ႔၊ ျပည့္စုံဖို႔ဆိုတာ သိပ္မခက္ပါ။ စိတ္ဓာတ္ေရးရာမွာ အားနည္းျခင္း၊ေအာက္တန္းက်ျခင္း၊ခြ်တ္ခ်ဳံၾကျခင္းမ်ားကို ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ရန္ခက္သည္။ သိပၸံနည္းပညာမ်ားျဖင့္ မကယ္ႏိုင္ စိတ္ဓာတ္တြင္စြဲကပ္ေနေသာ နာတာရွည္ ေရာဂါကို ကယ္တင္ရန္ စာေပအႏုပညာ သာရွိသည္။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြမကယ္ႏိုင္၊ သိပၸံပညာ၇ွင္ေတြ၊ စီးပြားေရးပညာရွင္ေတြ၊ ဒႆနပညာရွင္ေတြမကယ္ႏို္င္၊ စာေရးဆရာေတြ၊ ကဗ်ာဆရာ၊ ဝတၱဳေရးဆရာေတြ၊ စာေပအႏုပညာသမားမ်ားသာလွ်င္ ကယ္တင္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ အဂၤလိပ္ပါေမာကၡေျပာစကားအရ <br />England is sick and English Literature must save it… To save our souls and heal the state ဟုဆိုလွ်င္ ျမန္မာျပည္ကို အဂၤလန္ဆိုသည့္ စကားလုံးအစား အစားထိုးၾကည့္ခ်င္သည္။ <br />ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ လူအမ်ားစု တစ္ျခားႏိုင္ငံသို႔ထြက္ကာ ပညာရွာၾကသည္။ အလုပ္လုပ္ၾကသည္။ ထိုအထဲတြင္မွ မိမိဇာတိခ်က္ေၾကြေမြးရပ္ေျမ ႏိုင္ငံကိုအခ်ိန္တန္ရင္ ျပန္ကာ ေခါင္းခ်မည္ဟုႀကံသူသာမ်ားမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။ (တစ္ခ်ိဳ႕လူမ်ားအတြက္ လြဲေကာင္းလြဲႏိုင္ပါသည္) သို႔ေသာ္ ထိုထြက္ခြာသြားေသာ လူမ်ားစုမွ ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္း ျပန္ေရာက္၍ ေခါင္းခ်ကာ ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္းက တစ္ျခားႏိုင္ငံသား ခံယူသြားၾကသနည္း? ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္အရ ဒုတိယလူစားမ်ိဳးက မ်ားေပမည္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကို တစ္ျခားႏိုင္ငံသားခံယူေပမည္။ ထို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္အျပစ္မဆိုပါ။ လူသားတိုင္း ခံယူခ်က္ သေဘာထားျခင္းမတူစြာ လြတ္လပ္စြာကြဲျပားခြင့္ရွိၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ ကဗ်ာကို သတိရမိပါသည္။ <br />သင္ေသသြားေသာ္ <br />ေၾသာ္ – လူ႔ျပည္ေလာက လူ႔ဘ၀ကား<br />အိုရနာရေသရဦးမည္၊ မွန္ေပသည္တည့္<br />သို႔ၿပီးတကား၊ သင္ေသသြားေသာ္၊ သင္ဖြားေသာေျမ<br />သင္တို႔ျပည္သည္၊ အေျခတိုးျမင့္ က်န္ေကာင္းသင့္၏<br />သင္၏ မ်ဳိးသား၊ စာစကားလည္း၊ ႀကီးပြားတက္ျမင့္<br />က်န္ေကာင္းသင့္၏၊ သင္ဦးခ်၍၊ အမွ်ေ၀ရာ<br />ေစတီသာႏွင့္၊ သစၥာအေရာင္၊ ဉာဏ္တန္ေဆာင္လည္း<br />ေျပာင္လ်က္၀င္းလ်က္၊ က်န္ေစတည္း။ <br />ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိသည္မွာေသေသာအခါ သူတစ္ပါးတိုင္းျပည္တြင္ သရဏဂုံတင္စရာမရွိေသာအျဖစ္ျဖင့္ ေျမၾသဇာျဖစ္ခ်င္သလား? ဘဝ၏ေႏွာင္းပိုင္းအရြယ္တြင္ ဘုရားရိပ္ တရားရိပ္ျဖင့္ ေအးေအးသာသာ ဆီခန္းခ်င္သလား? ကၽြန္ေတာ္ေမြးေသာေျမသည္ ထိုအခ်ိန္အထိ ဖုန္းဆိုးေျမျဖစ္ေနပေစ ထိုအရပ္တြင္သာ စိတ္ခ်လက္ခ်ေခါင္းခ်လိုပါသည္။ ထိုသို႔ေခါင္းမခ်ခင္ ထိုေျမအတြက္ ဖေယာင္းတိုင္ တစ္တိုင္ေလာက္ေတာ့ ထြန္းေပးခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံး၏ ဖေယာင္းတိုင္မီးေတာက္မ်ား တစ္ေယာက္တစ္လက္ ဝိုင္းဝန္းပူးေပါင္းလိုက္မည္ဆုိပါလွ်င္….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-5602755426497658079?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-13709380825024793652009-07-05T13:31:00.000-07:002009-07-19T23:32:40.701-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/M0dk6r3I9lA&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/M0dk6r3I9lA&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />စာေရးဆရာ ေအာင္ခင္ျမင့္ေရးသားသည့္ "တိမ္လႊာမို႔မို႔လြင္မွသည္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္အႏုပညာဆီသို႔"စာအုပ္ထဲတြင္ <br /><br />Sixth Symphony (ဆ႒မဆင္ဖိုနီ) ေတးသြားကေတာ့ ခ်ီေကာ့ဗ္စကီးရဲ႕ အေကာင္းဆုံးလက္ရာ Masterpiece လို႔ေခၚတဲ့ေတးသြားပါ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ခ်ီေကာ့ဗ္စကီးဟာ အဲဒီအထဲမွာ သူ႔ဝိဥာဥ္တစ္ခုလုံးကိုပါထည့္သြင္း ဖြဲ႕ဆိုခဲ့လို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဆ႒မဆင္ဖိုနီရဲ႕ ပထမဆုံးတင္ဆက္မႈဟာ က်ရႈံးမႈတစ္ရပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ စိန္႔ပီတာစဘတ္ဟာ ၁၉ရာစုရဲ႕အေကာင္းဆုံးလက္ရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဆ႒မဆင္ဖုိနီကို က်ိဳးတို႔က်ဲတဲၾသဘာသံေတြနဲ႔ ေျခာက္တိေျခာက္ကပ္ တုံ႔ျပန္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က စိန္႔ပီတာစဘတ္ဟာ ဆ႒မဆင္ဖိုနီကို နားမလည္ခဲ့ဘူး။ ခ်ီေကာ့ဗ္စကီးဟာ စိတ္ပ်က္ၿပီးကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသခဲ့တယ္။ (သူဟာ ကာလဝမ္းေရာဂါျဖစ္ပြားေနခ်ိန္မွာ က်ိဳခ်က္မထားတဲ့ေရကို တမင္သက္သက္ေသာက္ခဲ့တယ္။)<br /><br />အထက္ပါအဆိုရဆိုလွ်င္ ဒီ ဆ႒မဆင္ဖိုနီထဲတြင္ ခ်ီေကာ့ဗ္စကီးရဲ႕ဝိဥာဥ္ ကိန္းေအာင္းေကာင္းကိန္းေအာင္းေနႏိုင္ပါသည္။ ရွာေဖြၾကပါကုန္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1370938082502479365?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-57901166445529863602009-07-05T13:26:00.000-07:002009-07-05T13:27:48.225-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/E7-rx1gcy2I&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/E7-rx1gcy2I&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ခ်ီေကာ့ဗ္စကီး အေၾကာင္း - http://en.wikipedia.org/wiki/Pyotr_Ilyich_Tchaikovsky<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-5790116644552986360?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-37616233625342888282009-07-03T11:14:00.000-07:002009-07-03T13:37:20.054-07:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-5e82f76f2ad13415" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v15.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D5e82f76f2ad13415%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331201631%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D31B96FD76F09B8026B8CA3A2C48BF3D7FDDCCAC5.9E53297E13B35B631EFD8FAC56F4E1208F18153%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D5e82f76f2ad13415%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3Dn24iFELfOYkvbNpOPjhcuJbhKhs&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v15.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D5e82f76f2ad13415%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331201631%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D31B96FD76F09B8026B8CA3A2C48BF3D7FDDCCAC5.9E53297E13B35B631EFD8FAC56F4E1208F18153%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D5e82f76f2ad13415%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3Dn24iFELfOYkvbNpOPjhcuJbhKhs&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-3761623362534288828?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-43021025197785437862009-06-21T11:48:00.000-07:002009-07-11T12:40:09.855-07:00ကၽြန္ေတာ္သည္ ဥပရာဇာမဟုတ္<br />ပြဲေတာ္က ဝယ္လာသည့္ <br />သန္လွ်က္နဲ႔<br />လက္ခေမာင္းခတ္ခ်င္ရုံသက္သက္သာ<br /><br />လွ်ာတိုေအာင္မရိတ္ခင္<br />ကမၻာခ်ိဳမည့္ေတးသြားမ်ား <br />သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း <br />မ,စ ခဲ့ပါသည္။<br />ေတးသံမ်ား မရပ္တန္႔ပါေစနဲ႔…<br /><br />သင္သည္သင့္ကိုယ္သင္ပိုင္သည္<br />ထိုစာသားက <br />မ်က္စပစ္ျပလို႔<br />ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ <br />လႊတ္ေပးခဲ့တယ္…<br />ဘယ္မိုင္တိုင္ ေရာက္ေနၿပီလဲမသိ..<br /><br />အသိုက္အၿမဳံ<br />ဂုဏ္ျဒပ္နဲ႔<br />အေတြ႕အႀကဳံမ်ား<br />ေရာစပ္ <br />ေဆာ္ဒါျပင္းျပင္း တစ္ခြက္နဲ႔<br />ေမာ့ခ်ပစ္ခဲ့<br />နာရီအန္ဖတ္မ်ား<br />ေဆးဖက္ဝင္ေလမည္လားမသိ…<br /><br />ကေလးငယ္<br />သင့္လက္ဝယ္မွာ<br />အလိုရွိတုိင္းျဖစ္ေစဆိုသည့္စာတမ္း<br />ေခါင္းအုံးေအာက္မွာထားခဲ့<br />မနက္ခင္းေတြ ေမႊးပ်ေနပါလိမ့္မယ္…<br /><br />စကားလုံးနဲ႔ေျပာလို႔မရတဲ့<br />ဘာသာေဗဒတစ္ခ်ိဳ႕တီထြင္ခ်င္တဲ့အခါ<br />အက္ဒီဆင္ ရီေမာေနမည္လားမသိ..<br />တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ စကၠန္႔သံေတြတစ္ခ်က္..ခ်က္နဲ႔<br />ဝုန္းကနဲ ေပါက္ကြဲသြားမယ့္ေန႔ဟာ <br />ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Happy Birthday ပဲေလ..<br /><br />အေတြးေတြကိုမီးပိတ္<br />ကိုယ့္အိပ္မက္ထဲဝင္အိပ္လိုက္မယ္<br />သူငယ္ခ်င္း…<br />မနက္ျဖန္ေတြမင္းကို ေစာင့္ေနေလရဲ႕…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-4302102519778543786?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-39021150739436315972009-06-21T11:34:00.000-07:002009-06-21T11:38:51.764-07:00ေတးေရး - အ႐ိုး<br /><br />ေတးဆို - ဓီရာမိုရ္<br /><br /><br /><br /><div style="width:300px;"><object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/40sU6zuGWw/aus=false/"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/40sU6zuGWw/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed></object><div style="background-color:#E6E6E6;padding:1px;"><div style="float:left;padding:4px 4px 0 0;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin:0;padding:0;"><input type="text" name="EmbedSearchBox" /><input type="submit" value="Search" style="font-size:12px;" /><div style="padding-top:3px;"><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&ek=40sU6zuGWw" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&ek=40sU6zuGWw" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&ek=40sU6zuGWw" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&ek=40sU6zuGWw" rel="nofollow" ><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/155/10/40sU6zuGWw/" border="0" /></a></div></form></div></div><br/><a href="http://www.imeem.com/awwkyawlan/music/50v1SmC-/dramo-dramo06mp3/">DRaMo06.mp3 - Dramo</a><br /><br />အိမ္ေခါင္မိုးက မိုးမလံုလည္း … ငါတို႔လံုး၀ စိတ္မကုန္ပါ … ေရခံခြက္ေအာက္ မိုးစက္တေပါက္ေပါက္ က်သံဟာ … တြံေတးႀကီး ေတးသံလား … အေမစံျမန္းတဲ့ နန္းေဆာင္အို ကိုေရႊသၾကားမင္း ဗိမာန္မို႔ … စင္တင္ဇာတ္ထုပ္ထဲက အေကာင္းစားတိုက္အိမ္ … တစ္လံုးနဲ႔ မလဲပါဗ်ိဳ႕ … ေရႊေျမအိုးမည္း ႏႈတ္ခမ္းရယ္တို … ဆာေနၾကတဲ႔ ၀မ္းေတြစို … အခုရထားတဲ႔ ေလာကစည္းစိမ္ေတြ … နတ္ျပည္နဲ႔ မလဲဖို႔ …<br /><br />အေမ ေကာက္ညွင္းဆန္ လက္တစ္ဆုပ္ေပါင္း ႏွမ္းေထာင္းရင္ … နတ္ေပးတဲ့ ၾသသဓေဆး … အတိတ္ အနာဂတ္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္မွာ … တို႔ အိမ္က မခြဲေၾကး … ပညာမတတ္ ဉာဏ္နည္းတဲ႔ ဆင္းရဲသားေတြလို႔ … ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပး … စိတ္မဆင္းရဲဘူးေဟ့ တို႔အိမ္ … တစ္ေခါက္ေလာက္ မင္းလာၾကည့္ေတာ့ … သူငယ္ခ်င္း …<br /><br />မဟာေဂါဏ ဘို႔လည္ေထာင္ … စူဠေဂါဏ ေနာက္အငယ္ေကာင္ … အတူတစ္က်င္းထဲစားတဲ႔ တို႔ရဲ႕ႏြားႏွစ္ေကာင္ … အေမ႔ရဲ႕ သားေတာ္ေမာင္ … မဟာအႏၶအစ္ကို႔နာမည္ … စူဠအႏၶ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ … အႏွိမ္ခံ ေတာသားေက်ာမြဲ ဦးေႏွာက္နည္းလည္း … အေမ့ရဲ႕ အားေတြပဲ … ညီမေလးက ႏွီးထိုင္ျဖာ … အဘက ေဆးတစ္ဆံုဖြာ … ေမွာင္ရီလရိပ္ေအာက္က တိတ္တဆိတ္ညေတြမွာ … အေမ့ရဲ႕ တရားသံနာ … လူဟာဘယ္ေလာက္ထိ အသက္ရွင္လဲ … ဘယ္ေလာက္အမ်ားဆံုး ရႏိုင္လဲ … အခုရထားတဲ႔ ေလာကစည္းစိမ္ေတြ … ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ ၿမဲမလဲ …<br /><br />လူဟာ ေလာဘတရားနဲ႔ ငရဲလမ္းသြားတဲ႔ … ဒုကၡယက္ေကာင္မ်ား … အတိတ္ အနာဂတ္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္မွာ … တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲၾက … ပညာမတတ္ ဉာဏ္နည္းတဲ႔ ဆင္းရဲသားေတြလို႔ … ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕ လက္ခါမလား … စိတ္မဆင္းရဲဘူးေဟ့ တို႔အိမ္ … တစ္ေခါက္ေလာက္ မင္းလာၾကည့္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-3902115073943631597?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-47872116488449632022009-05-11T01:51:00.000-07:002009-05-11T02:01:44.035-07:00<div style="width:300px;"><object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/cIW5WScL7E/aus=false/"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/cIW5WScL7E/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed></object><div style="background-color:#E6E6E6;padding:1px;"><div style="float:left;padding:4px 4px 0 0;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin:0;padding:0;"><input type="text" name="EmbedSearchBox" /><input type="submit" value="Search" style="font-size:12px;" /><div style="padding-top:3px;"><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&ek=cIW5WScL7E" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&ek=cIW5WScL7E" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&ek=cIW5WScL7E" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&ek=cIW5WScL7E" rel="nofollow" ><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/155/10/cIW5WScL7E/" border="0" /></a></div></form></div></div><br/><a href="http://www.imeem.com/daepwa/music/VAgkpthq/yatha-bigg-y-taw-p-pot/">TAW P POT - YATHA , BIGG Y</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-4787211648844963202?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-12828569173491334752009-05-06T10:21:00.000-07:002009-05-06T10:33:13.269-07:00မင္းဟာ ငါ့အာရုံခံစားမႈေတြကိုထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္..<br />စကားမေျပာတာၾကာ…ငါ့ကိုယ္ငါ ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး အဆက္အသြယ္မလုပ္တာေတာင္မွ…<br />မင္းနာမည္ကို အိပ္မက္ထဲမွာ ေယာင္ေယာင္ေခၚေနတုန္းပဲ…<br />ငါမူးတိုင္း မင္းနာမည္က ငါ့ပါးစပ္ဖ်ားကထြက္လာဆဲပဲ…<br />ငါက စိတ္ကူးယဥ္တတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး… ဒါေတာင္မွ မင္းရဲ႕ ညွဳိ႕ခ်က္ကျပင္းထန္လြန္းလွတယ္…<br />မင္းဘယ္သူလဲ…မင္းဘယ္သူလဲ<br />ငါ့နာမည္အရင္းကို မင္းသိေပမယ့္…မင္းနာမည္အရင္းဘယ္သူလဲ…<br />ငါ့ဓာတ္ပုံကို မင္းျမင္ဘူးေပမယ့္…မင္းရဲ႕ဓာတ္ပုံကို ဝိုးတဝါးပဲငါျမင္ဘူးတယ္…<br />ငါ့အသက္ကို မင္းသိေပမယ့္..မင္းအသက္ကို ငါမသိဘူး…<br />မင္းေနတဲ့ၿမိဳ႕ကိုသိေပမယ့္…မင္းအိမ္လိပ္စာကိုမသိဘူး…<br />မင္းကငါ့ ဖုန္းနံပါတ္သိေပမယ့္…ငါမင္းဖုန္းနံပါတ္မသိဘူး…<br />မင္းကငါ့ေမြးေန႔သိေပမယ့္…ငါမင္းေမြးေန႔မသိဘူး…(ငါ့မွတ္ဥာဏ္မေကာင္းတာလည္းပါမွာပါ)<br />မင္းက အပ်ိဳလား…အအိုလား…ရည္းစားရွိလား…ရည္းစားမရွိဘူးလား…<br />ငါေနမေကာင္းတိုင္း မင္းစိုးရိမ္သလို…မင္းေနမေကာင္းတိုင္း ငါပါကိုယ္ပူခ်င္လာတယ္…<br />မင္းခုခ်ိန္ဘယ္သူနဲ႔ ဘာလုပ္ေနမလဲ…ဘယ္ေနရာေရာက္ေနမလဲ ေတြးေနမိလို႔…ေက်ာက္ရုပ္လို ငါျဖစ္ျဖစ္သြားတတ္တယ္…<br /><br />ေလးျဖဴရဲ႕ သီခ်င္းလို.. <br /><span style="font-style:italic;">သံေယာဇဥ္..သံေယာဇဥ္…ငါေလ အပ်က္အပ်က္နဲ႔ေသြးထြက္ခဲ့တယ္..<br />သံေယာဇဥ္..သံေယာဇဥ္..လူကို အရူးမီးဝိုင္းေစတယ္…<br />ဒီသံေယာဇဥ္…ဒီသံေယာဇဥ္…ဒီသံေယာဇဥ္… အိုး…<br /></span><br />ဖုန္းေဘးမွာ မင္းဖုန္းကိုေမွ်ာ္ရင္း…ငါမင္းဖုန္္းနံပါတ္ကိုသိခ်င္လာတယ္…<br />ဒါေပမယ့္ ငါေမးတိုင္း…ဘာလုပ္ဖို႔ဆက္မွာလဲ…ဒီဘက္ကပဲဆက္မယ္တဲ့..<br />ပိုက္ဆံကုန္တယ္ဟုတ္လား…ခုေတာ့ ငါ့စိတ္ပါကုန္လာၿပီ…<br />ငါေနတဲ့ၿမိဳ႕ကိုေရာက္လာတာေတာင္ ငါ့ကို ဖုန္းဆက္ေဖာ္မရဘူး…<br />ေမးေတာ့… ေတြ႕ၿပီးဘာလုပ္ရမွာလဲ..ေဝဒနာေတြထပ္မျဖစ္ခ်င္ဘူးတဲ့လား…<br />ဟား ဟား ဟား..<br />ငါအဲလိုေအာ္ရီလိုက္ခ်င္တယ္…<br /><br />ငါဘာဆက္လုပ္ရမွာလဲ…ငါဘာဆက္လုပ္ရမွာလဲ…<br />ငါကမင္းျခံထဲမွာစိုက္ထားတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္မဟုတ္ဘူး…<br />မင္းအလွေမြးထားတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္မဟုတ္ဘူး…<br />စီးခ်င္ရင္စီး..မစီးခ်င္ရင္ ဂိုေဒါင္ထဲထည့္ထားတဲ့ ကားတစ္စင္းမဟုတ္ဘူး..<br />မဟုတ္ဘူး…မဟုတ္ဘူး….<br />ငါဆိုတာငါပဲ…<br />အေကာင္းဆုံးကေတာ့ ေမ့ပစ္…ေမ့ပစ္…ေမ့ပစ္…ဒါပဲငါသိေတာ့တယ္…<br /><br />ဒါေပမယ့္…<br /><br /><span style="font-style:italic;">အတိတ္ေတြက မႈန္ဝါးေပမယ့္..ငါတို႔ႏွစ္ဦးဇာတ္လမ္းမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာကအေကာင္းအတိုင္းရွိေနဆဲပါပဲ… ဟိုတစ္ကြက္ ဒီတစ္ကြက္ပိတ္သားထက္ အရင္လို ၾကည့္မေကာင္းေပမယ့္ ျမင္ရတယ္…<br />အဓိပၸယ္မရွိတာသိေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ တုိက္ဆိုင္မႈေတြရွိလာေတာ့လည္း အမွတ္တမဲ့မင္းကိုလြမ္းပါတယ္…အေပၚယံရွပ္ထိေသာ ဒဏ္ရာမဟုတ္ေတာ့ လြယ္ကူစြာနဲ႔ငါေမ့မရဘူးကြယ္…<br />ေတြးရင္မွတ္မိဦးမယ္ ထင္ပါတယ္…ႏွစ္ေတြလေတြကအေတာ္ၾကာၿပီပဲ..<br /><br />ဘယ္ဆီကုိမင္းေရာက္ေနမလဲ…ဘာေတြကိုမင္းလုပ္ေနမလဲ…<br />ဘယ္သူနဲ႔မင္းရွိေနမယ္..ေတြးမိပါတယ္…လြမ္းေမာရင္းနဲ႔..စဥ္းစားရင္းနဲ႔..ငါသတိရပါတယ္…</span><br /><br />မင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ ဘေလာခ့္မလုပ္ေပမယ့္ <br />မင္းရဲ႕ ဂ်ီေတာ့ခ္ကိုေတာ့ ငါျပန္ေျဖမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး…<br /><br />ဒါေပမယ့္..<br /><br /><span style="font-style:italic;">အရႈံးေတြထဲမွာလဲၿပိဳရင္း..အတိတ္ေတြထဲမွာေပ်ာက္ဆုံးခ်ိန္..<br />ျမင္ႏိုင္တဲ့ငါ့အနာဂတ္တို႔ေမွးမွိန္…ငါဟာက်ဆုံးခ်ိန္…<br />ငါ့ရဲ႕နံေဘးကိုမင္းဝင္လာၿပီး..လဲၿပိဳက်သူငါ့ကိုထူၿပီး…<br />အဆီအေငၚမတည့္တဲ့စကားေတြ နင္ဟာခြင့္လႊတ္သည္းခံရင္း…<br />တန္ဖိုးမ်ားမရွိေတာ့ဘူးလို႔ ငါထင္ေနတဲ့ဘဝ<br />မင္းရဲ႕လက္မွာ တစ္ခါျပန္လည္ကာ အသက္ဝင္ေတာက္ပ…<br />အို…ဟူး..အိုး..<br />နင္ဟာအရႈံးေတြထဲမွာေျမာေနခဲ့သူငါ့ကို ဆယ္ရင္း..<br />ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို ငါ့ရင္ဘတ္မွာ တံဆိပ္လိုကပ္ရင္း…<br />နင္ဟာငါ့အတြက္ေတာ့..နင္ဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့<br />ေငြလမင္းတစ္စင္းလို…</span><br />ငါ့ေကာင္းကင္ေပၚမွာ တစ္သက္တာ ထြန္းလင္းခြင့္ေပးထားမွာပါ…<br /><br /><span style="font-style:italic;">မင္းအတြက္ငါ့မွာ အခ်ိန္နဲ႔အမွ်…<br />အသက္ထြက္လု ငါ့မွာခံစားရ..<br />တစ္ဘဝအတြက္ တစ္ေယာက္ရည္ရြယ္ခဲ့သမွ်<br />အခုေတာ့ ငါးပါးေမွာက္တာ<br />ဒူးေထာက္ထားတယ္ဆိုေတာ့မွ <br />ေခါင္းငုံ႔ခိုင္းတယ္ အျဖစ္မ်ိဳးလား..<br />ႏွစ္ဦးသားသေဘာတူ ရပ္ဆိုင္းကာ..<br />အလိုလိုသာကြဲၾကစို႔ကြာ..<br />တေစၦသရဲမ်ားေတြ႕သလို..<br />ျပန္ေတြးတိုင္းငါ့မွာ…အို ေသြးပ်က္မတတ္ တုန္ေနရင္းငါ..<br />ဘာထူးလဲ…အခုအခါ..ဘာထူးလဲ ဘဝမွာ..<br />ဘာထူးလဲ…အခုငါ အရင္အတိုင္းပါ..<br />ရင္ကြဲပက္လက္က်န္ခဲ့တာ…<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1282856917349133475?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-87244556041978800212009-03-31T13:07:00.000-07:002009-07-11T12:23:56.404-07:00တေန႔မွာလူတစ္ေယာက္ဟာ ဘဝကိုစိတ္ကုန္လာလို႔ အားလုံးကို အရႈံးေပးဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဘဝကိုအရႈံးေပးလိုက္မယ္၊ အလုပ္ကိုအရႈံးေပးလိုက္မယ္၊ မိသားစုဘဝကိုလက္ေလွ်ာ့လိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေတာထဲကိုထြက္လာခဲ့တယ္။ ေတာထဲေရာက္ေတာ့ ေနာက္ဆုံးဘာမွဆက္မလုပ္ရေသးခင္ ဘုရားသခင္နဲ႔ စကားေျပာဖို႔ သူဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ <br /><br />ဘုရားသခင္ကိုသူကေျပာတယ္ “ဘုရားသခင္ခင္ဗ်ား- ကၽြန္ေတာ္ဘဝကိုအရႈံးေပးေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္အရႈံးေပးသင့္တယ္လို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ အရႈံးမေပးသင့္ေၾကာင္း သက္ေသတစ္ခုေတာင္ ဘုရားသခင္ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးစရာမရွိဘူးမဟုတ္လား…” လို႔ေမးလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ဘုရားကျပန္ေမးတယ္တဲ့။ <br />“အသင့္အနားမွာ ေရညွိပင္တစ္ပင္နဲ႔ ဝါးပင္တစ္ပင္ ေတြ႕သလား” တဲ့။ <br /><br />သူကေတြ႕ေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါမွာ ဘုရားက -<br /><br />“အုိလူသား။ အဲဒီေရညွိပင္နဲ႔ ဝါးပင္ကို စပ်ိဳးတုန္းကအတူတူပဲ။ အေစ့ႏွစ္မ်ိဳးကို ညီမွ်တဲ့ေရေလာင္းျပဳစုမႈေပးတယ္။ တူညီတဲ့ေျမၾသဇာနဲ႔ ေနေရာင္ျခည္ကိုေပးတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာ ေရညွိပင္ေလးေပါက္လာတယ္။ ေျမေပၚမွာေပါက္လာၿပီး ေျမျပင္တစ္ခုလုံးကို ဖုံးလႊမ္းသြားတယ္။ ဝါးေစ့ကေလးကေတာ့ ဘာမွျဖစ္မလာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါသူ႔အေပၚမွာ စြန္႔လႊတ္အရႈံးမေပးခဲ့ပါဘူး။ ဆက္ၿပီးေရေလာင္းခဲ့ပါတယ္။ <br /><br />တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါမွာ ေရညွိပင္ေလးေတြက နဂိုကထက္ေတာင္ ပိုၿပီးျပန္႔ပြားလာပါတယ္။ ဝါးေစ့ေလးစိုက္ထားတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ဘာမွျဖစ္မလာေသးပါဘူး။ <br /><br />၂ ႏွစ္ေျမာက္၊ ၃ ႏွစ္ေျမာက္၊ ၄ႏွစ္ေျမာက္ေတြမွာလဲ ဘာထူးျခားမႈမွမရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အေပၚမွာ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ျခင္းမရွိဘဲ ဆက္ၿပီးေရေလာင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ ၅ ႏွစ္ေျမာက္မွာေတာ့ ဝါးပင္ေညွာင့္ေလး စထြက္လာပါတယ္။ ဒီလိုစထြက္လာၿပီး ၆လအတြင္းမွာပဲ ေပ၁၀၀ ေက်ာ္အပင္ႀကီးျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဝါးပင္ဟာ ဒီလုိအခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ဒီေလာက္အျမင့္ႀကီးတက္ႏိုင္ဖုိ႔ ၅ ႏွစ္ၾကာအျမစ္တြယ္ယူခဲ့ရတယ္ေလ။ <br /><br />ငါဘုရားလည္း လူသားေတြကို မသယ္ႏုိင္တဲ့ဝန္၊ မလုပ္ႏိုင္တဲ့အရာ ခ်မေပးပါဘူး။ သူ႔ေနရာနဲ႔သူျဖစ္လာဖို႔ အရည္အခ်င္းေတြေပးထားတယ္ေလ။ ဝါးပင္ေလးအေပၚမွာ လက္မေလွ်ာ့သလို အသင့္အေပၚမွာလည္း ငါဘယ္ေတာ့မွ လက္ေလွ်ာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို သူမ်ားနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မႏိႈင္းယွဥ္ပါနဲ႔။ ေရညွိပင္ဟာ ေရညွိပင္ေနရာမွာေနၿပီး သစ္ေတာကို စိမ္းလန္းေစသလို၊ ဝါးပင္ဟာ ဝါးပင္ေနရာမွာေနၿပီး သစ္ေတာကို လွပေစပါတယ္။ <br /><br />သင့္အလွည့္လာမွာပါ။ သင္အျမင့္ကိုတက္ဖုိ႔ အခု အျမစ္တြယ္ဖုိ႔ အခ်ိန္ေပးထားတာပါ။”…လို႔ျပန္ေျဖသတဲ့။ <br /><br />ဒီအခါမွာ ဘုရားက “ဝါးပင္ေလးဟာ ဘယ္ေလာက္ျမင့္ျမင့္တက္မွာလဲ” လို႔ျပန္ေမးပါတယ္။ <br /><br />လူကလည္း “သူတက္ႏိုင္သေလာက္တက္မွာပါ” လို႔ ျပန္ေျဖေတာ့ <br /><br />ဘုရားက “ေအး..အဲဒီလိုပဲေပါ့ အသင္လည္း တက္ႏိုင္သေလာက္ အဆုံးအထိ တက္လို႔ရတယ္။ ႀကိဳးစားၿပီးတက္ေပေတာ့” လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ <br /><br />ဒီပုံျပင္ေလးကို ေနးတစ္ျမန္မာဖိုရမ္မွာ ပူးေကာင္က ေရးထားတာကို သေဘာက်လို႔ ျပန္လည္ေဝမွ်ျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-8724455604197880021?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-67890726894675411522009-03-13T04:19:00.001-07:002009-03-13T04:19:49.340-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/AksxVoD-7pI&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/AksxVoD-7pI&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-6789072689467541152?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-14171136009436346142009-03-05T10:39:00.000-08:002009-03-24T00:49:51.118-07:00(၁)ငါသာလွ်င္ ငါကံ၏ အရွင္သခင္စိတ္ဓါတ္(Be Proactive)<br /><br />(မင္ဘဝ အတြက္မင္းကိုယ္တိုင္တာဝန္ယူ)<br /><br />(၂)အဆံုးက စစဥ္းစား (Being with the End in mind)<br /><br />(ရလာတဲ႔ဘဝမွာ မင္းဘာလုပ္မွာလဲ၊မင္႔ပန္းတိုင္ဘာလဲ)<br /><br />(၃)ပထမကိစၥ ပထမထား (Put First Thing First)<br /><br />(အေရးၾကီးဆံုးကိစၥေတြကို အရင္လုပ္ပါ။)<br /><br />(၄)အားလံုးေကာင္း ဖို႕ေတြး (Thank Win-Win)<br /><br />(ဘယ္သူမွ နာစရာမလို တဲ႔ အျပဳသေဘာထားေမြးျမဴ)<br /><br />(၅)နားလည္စရာကို ပထမရွာ၊ကိုယ္႔ကိုလည္းနားလည္သြားပါေစ။<br /><br />(See First to Understand,Then to Be Under tood)<br /><br />(သူမ်ားေျပာတာ တည္ၾကည္စြာနဲ႔နားေထာင္)<br /><br />(၆)ပူးေပါင္းလုပ္နိုင္စြမ္း (Synergize)<br /><br />(ပိုေကာင္းဖို႕ အတူအလုပ္ လုပ္)<br /><br />(၇)အက်င္႔ ေကာင္းေတြ ထက္ျမက္ေနေအာင္ ၾကိဳးစားေန (Sharpen the Saw)<br /><br />(ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အသစ္ျဖစ္ေအာင္ အျမဲက်င္႔ေန)<br /><br /> <br /><br />အထက္မွာ စဥ္ထားတဲ႔အတိုင္း အမႈအက်င္႔ ေတြဟာ တစ္ခုေပၚတစ္ခုတည္ေဆာက္ထားတာပါ။<br /><br />အမႈအက်င္႔(၁) (၂)နဲ႔(၃)ဟာကိုယ္႔ကိုယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္နိုင္မႈနဲ႔ပတ္သက္တယ္။ <br /><br />ဒါကို“အတြင္းေအာင္ျခင္း” (Private Victory)လို႔ေခၚလိုက္ၾကရေအာင္။<br /><br />အမႈအက်င္႔(၄) (၅)နဲ႔(၆)ကေတာ႔ လႈမႈဆက္ဆံေရး၊အဖြဲ႔နဲ႔ အလုပ္လုပ္ ေရးနဲ႔ပတ္သက္တယ္။<br /><br />ဒါကို“အျပင္ေအာင္ျခင္း”(Public victory)လို႔အတိုေခၚလိုက္ၾကေအာင္။<br /><br />အဖြဲ႔ဝင္ေကာင္း တစ္ေယာက္မျဖစ္ခင္ မင္႔ကိုယ္ပိုင္အက်င္႔ေကာင္းေတြကိုစုစည္းထားရမယ္။<br /><br />ဘာေၾကာင္႔ဆို အတြင္းမွာေအာင္ျပီးမွ အျပင္ေအာင္မွာမို႔ပါ။<br /><br />ေနာက္ဆံုးအမႈအက်င္႔ (၇)ကေတာ႔အျမဲျပန္လည္စမ္းသစ္ေနတဲ႔က်င္႔စဥ္(Renewal)ပါပဲ။<br /><br />က်န္အက်င္႔ေျခာက္ခုစလံုး သန္မာထက္ျမက္ေနဖို႔ ဒီက်င္႕စဥ္ကို လုပ္ရတာ။<br /><br /> <br /><br />က်င္႔စဥ္ေတြကရိုးရိုးေလးေတြလိုပဲေနာ္၊ဒါေပမယ္႔ သူတို႔ဘယ္ေလာက္တန္ခိုးၾကီးတယ္ဆိုတာ ျမင္ေအာင္<br /><br />သိေအာင္လုပ္ပါဦး။ ဒီက်င္႔စဥ္(၇)ပါးကို သေဘာေပါက္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းကေတာ႔<br /><br />ဒါေတြရဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြက္ို နားလည္ထားဖို႔ပဲ။ေဟာဒီမွာၾကည္႔.........<br /><br /> <br /><br />“ထိထိ ေရာက္ေရာက္ မစြမ္းေဆာင္နိုင္တဲ႔ လူငယ္တို႔ရဲ႔ အမႈအက်င္႔(၇)ခ်က္”<br /><br />(၁)တုန္႔ျပန္မႈ႕<br /><br /> မင္႔ျပႆနာအားလံုးအတြက္ မိဘေတြ၊ဆရာေတြ၊ပါေမာကၡေတြ၊စိတ္ညစ္စရာေကာင္းတဲ႔အိမ္နီးခ်င္း၊ရည္းစား<br /><br />စတဲ႔တစ္ျခားတစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုအျပစ္တင္တယ္။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို သားေကာင္လို ခံစားတယ္၊<br /><br />သားေကာင္လိုေနတယ္။ ကိုယ္႔ဘဝအတြက္ကိုဘာမွတာဝန္မယူဘူး။ တိရစ ၦာန္လိုက်င္႔တယ္၊<br /><br />ဆာရင္စားတယ္။ သူမ်ားကဆဲရင္ျပန္ဆဲတယ္။ ကိုယ္လုပ္တာ မွားမွန္းသိေပမယ္႔ လုပ္တာဘဲ။<br /><br /> <br /><br />(၂)အစကစျပီးမေတြးဘူးေဘာင္<br /><br /> ဘာေဆာင္ရြက္ဖြယ္အစီစဥ္မွမရိွဘူး။ ပန္းတိုင္ဆိုတာေဝလာေဝး။ မနက္ဖန္အေၾကာင္းမေတြးပါဘူး။<br /><br />ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ေမာင္ဘခ်စ္။ မ်က္ေမႊးတစ္ဆံုးပဲေတြးတယ္။အခိုက္အတန္႔ေလးထဲမွာပဲေနတယ္။<br /><br />စားျပီးအိပ္ေန ဘိကၡေဝ၊ ေသရင္ပတ္လက္နတ္ျပည္တတ္။<br /><br /> <br /><br />(၃)ပထဆံုးကိစၥ ေနာက္ဆံုးမွ<br /><br />မရိွလို႔ လုပ္စားၿဖည္းျဖည္းေပါ႔။ ဘဝအတြက္ ဘယ္ေလာက္ပဲအေရးၾကီးတဲ႔ကိစၥျဖစ္ျဖစ္<br /><br />ေတာ္ေတာ္နဲ႔မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ဖုန္းေျပာရင္လဲသိပ္ၾကာတယ္။ တီဗီေ႔ရွကလည္းေတာ္ေတာ္နဲ႔မထ။<br /><br />အိမ္စာေတြက်ေတာ႔ မနက္ျဖန္ကိုေရႊ႔႕။ အဓိကအလုပ္ကိုမလုပ္မိ၊အေသးအဖြဲေတြကိုသာအရင္လုပ္မိ။<br /><br /> <br /><br />(၄)ငါအနိုင္-မင္းအရႈံးပဲေတြး<br /><br /> ဘဝဆိုတာ အညာတာမဲ႔ ရက္စက္ရတဲ႔ စစ္ပြဲပဲ။ ကိုယ္ကဦးေအာင္သာခ်ပစ္။ ဘယ္သူ႔ကိုုမွ<br /><br />အနိုင္မခံေလနဲ႔။သူမ်ားနိုင္တာ ကိုယ္႔ရႈးံတာပဲဆိုတာမေမ႔နဲ႔။ ေအး-ကိုယ္ရႈံးမယ္ပံုေပၚရင္ေတာ႔<br /><br />ဆြဲခ်သြားမယ္။<br /><br /> <br /><br />(၅)ငါ႔စကားႏြားရေျပာ၊နားေထာင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္<br /><br /> ပါးစပ္တစ္ေပါက္နဲ႔ေမြးလာတာ၊အသံုးခ်မွာပဲ။မ်ားမ်ားသာေျပာ။ ကိုယ္႔ဘက္က အျမင္ကိုအရင္ေျပာ။<br /><br /> ျပီးမွ သူမ်ားေျပာတာကိုေခါင္းတညိ္တ္ညိတ္လုပ္ “အင္း၊အဲ” နဲ႔ နားေထာင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္။<br /><br />သူမ်ားအျမင္မလိုခ်င္ေပါင္။ ကိုယ္ကပဲေပးလိုက္မယ္။<br /><br /><br /><br />(၆)မပူးေပါင္းေရး<br /><br /> သူတစ္ပါးဆိုတာ ကိုယ္လိုမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္နဲ႔မတူဘူး။ ဘာေၾကာင္႔ပူးေပါင္းေနရဦးမွာလဲ။<br /><br />ကိုယ္႔မွာစိတ္ေကာင္းေတြရိွရင္ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ အရာရာပိုေကာင္းေအာင္လုပ္နိုင္တာပဲ။<br /><br />ကိုယ္႔ကြ်န္းကိုယ္ေဆာက္ ကိုယ္႔ေနရာကိုယ္ေန။<br /><br /> <br /><br /> (၇)ကိုယ္႔အားကိုယ္ျဖဳန္း<br /><br />အလုပ္ေတြ ပိလြန္းလို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ တိုးတက္ေအာင္၊အသစ္ျပန္ျဖစ္ေနေအာင္၊<br /><br />အခ်ိန္မယူနိုင္ပါဘူး။ဘာအသစ္မွမေလ႔လာျဖစ္ဘူး။ ကိုယ္လက္ေလ႔က်င္႔ခန္းဆို ေဝလာေဝး။<br /><br />စာအုပ္ေကာင္းေတြနဲ႔ေဝး၊သဘာဝတရားနဲ႔ေဝး ကိုယ္႔စိတ္ကို ႏုိးေစတဲ႔ အရာေတြနဲ႔လည္း<br /><br />တစ္ကမၻာစီေဝးေနတယ္။<br /><br /> <br /><br />အထက္မွာျပခဲ႔တဲ႔ အမူအက်င္႔ေတြဟာ က်ဆံုးခန္းအတြက္ ရံုဝင္ခေတြပါပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1417113600943634614?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-8116019831887946832009-03-01T20:57:00.000-08:002009-03-01T21:00:17.904-08:00<div style="width:300px;"><object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/NLeRBoDUJZ/aus=false/"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/NLeRBoDUJZ/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed></object><div style="background-color:#E6E6E6;padding:1px;"><div style="float:left;padding:4px 4px 0 0;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin:0;padding:0;"><input type="text" name="EmbedSearchBox" /><input type="submit" value="Search" style="font-size:12px;" /><div style="padding-top:3px;"><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&ek=NLeRBoDUJZ" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&ek=NLeRBoDUJZ" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&ek=NLeRBoDUJZ" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&ek=NLeRBoDUJZ" rel="nofollow" ><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/155/10/NLeRBoDUJZ/" border="0" /></a></div></form></div></div><br/><a href="http://www.imeem.com/people/wiBhb9M/music/XjVmRMEi/ahyoe-kansothimhar/">KanSoThiMhar - AhYoe</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-811601983188794683?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-23386774015197356752009-02-19T07:26:00.000-08:002009-02-19T11:21:45.537-08:00ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ<br />မနက္ခင္းအသစ္ေတြမွာ မ်က္ႏွာေသစက္ရုပ္ေတြနဲ႔အတူ<br />ၾကြက္တစ္ေကာင္လို ေျမေအာက္ကေနသြားလာတတ္လာတယ္..<br />ဘာသာစကားမတူတာေတြနဲ႔အတူ ေန႔လည္စာစားသုံး<br />ေလေအးစက္တပ္ထားတဲ့အခန္းထဲမွာ လူတစ္ေယာက္ကို ႏြားတစ္ေကာင္လိုခိုင္းတာခံရင္း..<br />မွားေနတာကိုေထာက္ျပရင္ အရွိကိုအရွိအတိုင္းျပန္ေျပာရင္ ေခြးတစ္ေကာင္လုိအူတယ္ အထင္ခံရတယ္..<br />အသိပညာရဖို႔အခ်ိန္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအခ်ိန္ မိသားစုနဲ႔ေနဖို႔အခ်ိန္က တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၾကမ္းပိုးတစ္ေကာင္လို ေသးငယ္လာတယ္..<br />ညစာကို ေနာက္က်မွ ၀က္တစ္ေကာင္လိုစားရင္း နဂါးတစ္ေကာင္လိုငိုက္ျမည္းတတ္လာတယ္..<br />အဲဒီလိုနဲ႔ က်န္းမာေရးက တစ္ေန႔တစ္ျခား က်ားနာတစ္ေကာင္လိုခ်ဴခ်ာလာတယ္..<br /><br />ၿမိဳ႕တဲ့..<br />သားရဲသံေတြၾကား၊ အမ္အာရ္တီတံခါးဖြင့္ပိတ္သံေတြၾကား၊<br />တယ္လီဖုန္းျမည္သံေတြၾကား၊ မိုးထိတိုက္ေတြၾကားမွာ<br />ေနာက္ေက်ာကိုဓားနဲ႔ထုိးေနလုိက္ၾကတာမ်ား <br />သူတို႔အတြက္ေတာ့ ထမင္းစားေရေသာက္သလိုပါပဲ<br /><br />ၿမိဳ႕တဲ့..<br />တစ္ျပားကေန ႏွစ္ျပားခြာေနလိုက္တာမ်ား<br />လက္သည္းခြံေတြေတာင္ ကြဲအက္ေနၾကၿပီ <br />ဒါေတာင္ ခြာလို႔ေကာင္းတုန္း<br /><br />ၿမိဳ႕တဲ့..<br />လူတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္္လိုခိုင္းေစ<br />ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္စနစ္ကို LV လက္ကိုင္အိတ္တပ္ေပးရင္း<br />အပုပ္နံကို Victoria Secretနဲ႔ မလုံ႔တလုံ႔ ဆင္ေသကို ဆိတ္ေရနဲ႔ဖုံးရင္း <br />ေျခသည္းမည္းမည္းေတြကို Gucci ေဒါက္ဖိနပ္၀တ္ေပးေနၾကတယ္<br />ေပသီးေခါက္သူကို ပန္းသီးကြန္ျပဴတာတပ္ေပး<br />အသားမည္းမည္း ဗိုက္ရႊဲထိပ္ေျပာင္ ခ်စ္တီးကို Fair & Lovely ေပးေနသလိုပါပဲ…<br /><br />ၿမိဳ႕တဲ့..<br />အသားစိုင္ေတြကို လႈိင္ေအာင္ေဖာ္ျပရင္း<br />ဂ်ီႀကိဳးနဲ႔ အတြင္းခံအေရာင္တင္ ေလလံပြဲေတြေခတ္ထ<br />ဖန္ခြက္ျခင္းထိၾက၊ မီးေရာင္စုံေတြနဲ႔ထိၾက<br />အေမွာင္ထဲမွာအေတြ႕ေတြနဲ႔ထိၾကနဲ႔<br />ရာဂသားေကာင္ေတြအသက္သြင္း ေက်ာက္ေခတ္သို႔ျပန္လည္ေဆာင္ၾကဥ္းေနၾကတယ္….<br /><br />ေနာက္ဆုံးေတာ့..အဲဒီၿမိဳ႕ရဲ႕<br />ျမစ္ကမ္းေဘးမွာ ဘီယာေသာက္<br />ဘီတယ္သီခ်င္းဆိုရင္း ဘဲလ္ေဘာင္းဘီ၀တ္<br />ဘူေနသမွ်အရာအားလုံးကို <br />အသံတိတ္စိတ္ထဲကေအာ္ဆဲလိုက္တယ္<br />“က်န္းမာရႊင္လန္းၾကပါေစရယ္လို႔…..”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-2338677401519735675?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-71069800632912337412009-02-16T07:38:00.000-08:002009-02-16T07:40:37.248-08:00ပကာသနေတြမပါ<br />ခဝါခ်ခဲ့တာ ငါ့မာန<br />ဒါေပမယ့္ ဘာရခဲ့သလဲ<br />ဗရာပြဒဏ္ရာေတြ<br />ခါခ်ခံရတာေတြ<br />စသျဖင့္ ဘာေတြမွျပန္မရခဲ့ဘူး..<br />နင့္ေခါင္းေပၚမွာ မပန္ရေပမယ့္<br />အဆံကအစ အသုံးဝင္မယ့္<br />ကံေကာ္ပြင့္ေတြလို<br />ငါ…ျဖဴစင္ေပးခဲ့တယ္<br />တစ္ခ်ိဳ႕က ပန္းဆုိရင္ပန္ခ်င္တယ္<br />တစ္ခ်ိဳ႕က ေျခြခ်င္တယ္<br />တစ္ခ်ိဳ႕က ေလခလို႔ ေၾကြက်ခ်ိန္ကိုေစာင့္တယ္<br />ငါက..ပန္းဆိုတာကို ေဝေနမွေက်နပ္တဲ့ေကာင္..<br />ဘဝဆက္တိုင္း မင္း ကံ့ေကာ္ျဖစ္ပါေစသားလို႔<br />ငါဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္…..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-7106980063291233741?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-12835919064501594622009-02-06T23:02:00.000-08:002009-07-08T09:41:20.106-07:00<span style="font-weight:bold;">ေဟး…ပင္လယ္..<br />ေဟး…လွဲအိပ္ေနတဲ့ ပင္လယ္<br />အခုထစမ္း..သင့္ဆီငါလာတယ္..<br />(တာရာမင္းေဝ)</span><br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ..လူတစ္ေယာက္ဟာ ပင္လယ္ရဲ႕ၾကမ္းျပင္ေအာင္ကို ေရာက္ရွိသြားခဲ့တယ္။ <br />သူနဲ႔အတူ ပူေလာင္ျခင္းေတြလည္းပါရဲ႕၊ သစၥာေဖာက္ခံရမႈအတြက္ တႏုံႏုံေဆြးေျမ့မႈေတြလည္းပါရဲ႕၊ <br />တစ္ဘဝလုံးအတြက္ပုံေအာထားသမွ်ေတြ..အားလုံး..အားလုံးပါပဲ၊ အႏွစ္ႏွစ္အလလ နဖူးကေခၽြး <br />သေဘၤာၾကမ္းျပင္ေတြ၊ ဖုန္မႈန္႔ေတြ၊ သံမႈန္႔၊ သဲမႈန္႔ေတြအေပၚက်ထားခဲ့ရသမွ်..<br />ဒီလမ္းကိုလုိက္တဲ့အတြက္ က်န္ရစ္သူတစ္ခ်ိဳ႕က ေပ်ာ့ညံလွခ်ည္လားလို႔ စုတ္သတ္ၾကလိမ့္မယ္၊ <br />တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာမွာ က်င္လည္ ရေတာ့မွာပဲဆိုၿပီး ကရုဏာ သနားၾကမယ္၊ <br />တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း သတၱိရွိတယ္လို႔ေျပာတယ္..ေျပာခ်င္ရာေတြေျပာၾက..သူကေတာ့ <br />ပင္လယ္ၾကမ္းျပင္ေအာက္ကို ေရာက္ရွိသြားခဲ့ေတာ့တယ္..<br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX <br /><br />ေဟ့လူႀကီး..ခင္ဗ်ားမိန္းမမယူေသးဘူးလား…<br />အဲဒီလိုေမးလိုက္တိုင္း ကိုတိုးတစ္ေယာက္အျမဲတမ္းျပဳံ: ျပတတ္တယ္.. ေအးေပါ့ဗ်ာ..လာမယ္ၾကာမယ္ေပါ့..<br />သူ႔ပုံစံအတုိင္း ေျဖးေျဖးနဲ႔ေအးေအးေလးျပန္ေျပာတတ္တယ္။ <br />သူ႔ဘဝက သေဘၤာက်င္း၊ ဒီသေဘၤာက်င္းႀကီးကသူ႔ဘဝ။ မနက္ဆို အလုပ္လုပ္ဖို႔ ဥၾသဆြဲသံနဲ႕အတူ အလုပ္တက္၊ သံမႈန္၊ဖုန္မႈန္႔ေတြၾကားမွာ… ေမွာင္ေမွာင္မိုက္မိုက္ ေအာက္ဆီဂ်င္လုံလုံေလာက္ေလာက္ မရွိတဲ့ သေဘၤာတစ္စီးရဲ႕ ဝမ္းဗုိက္ထဲမွာ… ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားထဲမွာ…စက္သံ..ေအာ္သံ..လႊတိုက္သံ..ဂေဟေဆာ္သံေတြၾကားမွာ.. အသက္နဲ႔ နပန္းလုံး၊ ေန႔လည္ မွာ၂ က်ပ္ဖိုးျဖစ္သလိုစား၊ စီးကရက္တစ္လိပ္ေသာက္၊ တစ္ေရးမွိတ္၊ အလုပ္ျပန္လုပ္၊ ညေနဥၾသဆြဲတဲ့ အသံနဲ႔အတူ ေျခလက္မသယ္ခ်င္သယ္ခ်င္ အလုပ္ျပန္၊ ၈ေယာက္အတူတူေနတဲ့တစ္ခန္းထဲဝင္ ျဖစ္သလိုစား ပုတီးစိပ္၊ အိပ္…အဲဒါက ကိုတိုးရဲ႕သမၼစဥ္..<br />တစ္ျခားလူေတြလို အရက္မေသာက္၊ ပိုကာမဆြဲ၊ အခ်ိန္ပို ရရင္ တရားထိုင္ရင္ထိုင္ မထုိင္ရင္စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ေအးေအးလူလူေနတတ္တဲ့လူ။<br />တစ္ရက္ၾကေတာ့ ဓာတ္ပုံေလးတစ္ပုံကိုင္ရင္း ငိုင္ေနေလရဲ႕။ အခန္းေဖာ္ေတြကေတာ့ ဒီလူႀကီးမရုိးသားဘူးေပါ့။ <br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />ေဟ့ညီေလး.. ငါသႀကၤန္ျပန္လိုက္ဦးမယ္..<br />ေဟာဗ်ာ..ဆိုင္းမဆင့္ဗုံမဆင့္.. <br />ေအးကြာ..အေမနဲ႔ရြာကိုလြမ္းလို႔..ေနာက္ၿပီး ငါမျပန္ျဖစ္တာလည္း ၄ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီကြ..<br />ဟိုဓာတ္ပုံေလးနဲ႔ေရာဆိုင္လား<br />ဟားဟားဟား..မင္းကေတာ့ေတာ္ေတာ္အကင္းပါးတဲ့ေကာင္..နဲနဲ႔ေတာ့ဆိုင္တယ္..<br />ကၽြန္ေတာ္အကင္းပါးတာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ..ကိုတိုးႀကီးက ေပၚတင္ႀကီး..<br />ကၽြန္ေတာ္အဲဒီလိုေျပာလိုက္ေတာ့.. အရင္ကလို တစ္ခါမွမျပဳံးဘူးတဲ့အျပဳံးနဲၿပဳံးရင္း…<br />အခ်စ္ေလကြာ<br />အခ်စ္..ႀကီးမွဝက္သက္ေပါက္တာေပါ့ကြာ…<br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />ႏွစ္ေဟာင္းကုန္လို႔ ႏွစ္သစ္ေရာက္ၿပီ..ပိေတာက္ပင္ေတြလည္း အက်ၤီလဲဝတ္ၿပီးၿပီ..ကိုတိုးတစ္ေယာက္ျပန္မလာေသး။ <br />ျပန္လာတဲ့လူေတြေျပာတာေတာ့ သူ႔ရြာမွာထမင္းရည္ေခ်ာင္းစီးအလွဴေပးၿပီး ကိုတိုးတစ္ေယာက္မိန္းမယူၿပီ။ ေဂၚမစြံလူပ်ိဳႀကီးမဟုတ္ေတာ့။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးကိုတိုးႀကီးျဖစ္ၿပီ။ <br />ေနာက္တစ္လေလာက္ၾကာမွ ကိုတိုးေရာက္လာသည္။ အရင္ကကိုတိုးမဟုတ္ေတာ့။ ၾကည့္လိုက္တိုင္းၿပဳံးၿပဳံးရႊင္ရႊင္ ရီရီေမာေမာ..အလုပ္ထဲမွာဆိုရင္လည္း တက္တက္ၾကြၾကြ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္း အလုပ္ကိုလည္း ႏွစ္ဆတိုးလုပ္လာလို႔ အလုပ္သမားေခါင္းကေတာင္ ေလွ်ာ့လုပ္ဖို႔တားရသည္။<br />ေၾသာ္…အခ်စ္ကလည္း ကိုတိုးတစ္ေယာက္ကို အက်ၤီလဲဝတ္ေပးလိုက္ေလၿပီ၊<br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />ကိုတိုးတစ္ေယာက္ အရင္ကလို တရားလည္းမထိုင္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူ တစ္ခြက္တစ္ဖလားခ်ရင္း စကားကုိလည္း အာဝဇၹန္းရႊင္ရႊင္ျဖင့္ေျပာတတ္လာသည္။ နဂိုထဲက စာဖတ္မ်ားသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႔စကားမ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံးအတြက္ အသစ္ေတြခ်ည္း။ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူနဲ႔သူ႔ရဲ႕မမအေၾကာင္းကိုလည္းေျပာျပသည္။ <br />ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္က အြန္လိုင္းမွာေတြ႕တာကြ။ ငါထက္ေတာ့အသက္ကေလးမဆိုသေလာက္ႀကီးတယ္။ ဒါေပမယ့္ကြာ မင္းသိတဲ့အတိုင္း အခ်စ္မွာ မ်က္စိမွမရွိတာ။ အသက္ဆိုတာကေတာ့ ေဝလာေဝး…<br />ညအိပ္ခါနီးလာရင္ ကိုတိုးတစ္ေယာက္ ဖုန္းတစ္လုံးနဲ႔အလုပ္ရႈပ္ေနၿပီ။ <br />မရယ္..ေမာင္လည္းလာခ်င္တာေပါ့..ေရွ႕ေရးအတြက္ … မရယ္..<br />မ…ေမာင့္ကိုခ်စ္တယ္မလား… <br />စသည္ျဖင့္ ဖုန္းႀကီးကိုကိုင္ရင္း မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်သည့္အခါက်သည္။ သေဘာက်ရင္း ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္လည္း ေအာ္ရီခ်င္ရီေနတတ္သည္။ <br />ရူးသြားၿပီ။ ေလလႈိင္းေတြၾကားထဲမွာ ကိုတိုးတစ္ေယာက္ အႀကီးအက်ယ္ အခ်စ္ရူးရူးသြားေလၿပီ။ <br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />တစ္ညေတာ့ ကိုတိုးႀကီးတစ္ေယာက္ ဖုန္းကို ငိုင္ၿပီး အခန္းေထာင့္မွာ ငူငူႀကီးထုိင္ေနသည္။ <br />စကားလည္းမေျပာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမးေတာ့လည္း မထူး။ အဲဒီေန႔မွစ၍ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း စကားမေျပာေတာ့။ <br />အလုပ္ထဲတြင္လည္း အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့။ အားလုံးကိုလည္း ေရွာင္ေနတတ္ေလသည။္ သူ႔ဝသီဆိုေပမယ့္ ၾကာလာသည့္အခါ မသကၤာေတာ့။ ကိုတိုးႀကီးဘာျဖစ္ျပန္သနည္း။ <br />တစ္ျခားလူေတြေျပာတာေတာ့ သူ႔ဇနီးအသစ္စက္စက္ေလးက ေဖာက္ျပန္သြားသည္။ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ကိုတိုးစုထားသည့္ ပိုက္ဆံမ်ားလည္း ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္နွင့္ ကုန္ေအာင္သုံးၿဖဳန္းပစ္သည္။ <br />ကိုတိုး၏ လက္ရွိအျဖစ္ကိုၾကည့္ ရင္းျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိေနသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူပို၍ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ေအာင္ တမင္တကာ မေမးမိ။ သူကလည္း လူေတြနဲ႔ ၾကာလာေလ ေဝးေဝးေနေနသည္။<br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />ဟ..ရွာၾကပါဦးဟ…ခုခ်ိန္ထိ မေတြ႕ေသးဘူး။ <br />အလုပ္ထဲတြင္ ကိုတိုးေပ်ာက္သြားသည္။ လူေတြခြဲ၍ လိုက္ရွာသည္။ သေဘၤာက်င္း၏ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားမွန္သမွ် သူသြားတတ္ေသာေနရာမွန္သမွ်။ မေတြ႕။<br />ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ကေတာင္ ေနာက္ဆုံး ေတြ႕လိုက္ေသးတယ္။ <br />ေတြ႕ပါၿပီ။ ကိုတိုးရဲ႕ အလုပ္သမားဦးထုပ္၊ မ်က္မွန္၊ ဖိနပ္၊ အလုပ္သုံး ပစၥညး္အားလုံးကို ေဆာက္လက္စ သေဘၤာတစ္ခုရဲ႕ အေနာက္ပိုင္းမွာ စနစ္တက် ပုံထားသည္။ ေဘးတြင္ေတာ့ ဖုန္ေတြၾကားထဲမွာ ထင္းေနသည့္ ေျခရာမ်ား၊ ေျခရာေတြဦးတည္ေနသည္က ပင္လယ္။ <br /><br />ေသခ်ာသြားပါၿပီ။ ကိုတိုးတစ္ေယာက္ခံစားမႈ႔အဆုံးအစြန္သို႔ေရာက္ရွိသြားၿပီ။ အဆုံးသတ္မလွေသာဘဝတစ္ခု နိဂုံးခ်ဳပ္ခဲ့ေလၿပီ။ <br />အေနာက္ဘက္တြင္လည္း ပင္လယ္ေအာက္သို႔ ေနလုံးဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္။ <br /><br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><span style="font-style:italic;"><br />ေ<span style="font-weight:bold;"></span>ဟး…ပင္လယ္..<br />ေဟး…လွဲအိပ္ေနတဲ့ ပင္လယ္<br />အခုထစမ္း..သင့္ဆီငါလာတယ္..<br />(တာရာမင္းေဝ)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1283591906450159462?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-12760656962210312582009-01-25T19:54:00.001-08:002009-01-25T19:54:57.128-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xdR_zY_CT5Y&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/xdR_zY_CT5Y&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1276065696221031258?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-54438234178089167142008-12-14T05:55:00.000-08:002008-12-14T06:53:03.657-08:00တစ္ခါကအေဆာင္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ သည္ ၆၆၅ ျဖစ္သည္။ တစ္ည ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူစုုမအိပ္ပဲႏွင့္ အေဆာင္သစ္ေဆာက္လက္စ တန္းလ်ားရွိ ကြမ္းယာဆိုင္သုိ႔ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည္။ ကြမ္းယာဆိုင္ေလးမွာ အသစ္ေဆာက္ေနေသာ အေဆာင္သစ္မွ အလုပ္သမားမ်ားအတြက္ ေန႔လည္ေန႔ခင္းတြင္ဖြင့္လွစ္ေရာင္းခ်ျခင္းျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔လူစု မီးပိတ္အိပ္ခ်ိန္တြင္ မအိပ္ပဲ အေဆာင္မွလစ္ကာ ခဏ ခဏ လာေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ သေဘာေကာင္းေသာ ဆိုင္ရွင္ဦးေလးႀကီးက ညပိုင္းတြင္လည္း အအိပ္ပ်က္ခံကာ ဖြင့္လွစ္ေပးေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူစုအတြက္ေတာ့ မဟာအခြင့္အေရးပင္ျဖစ္သည္။ အေဆာင္တြင္ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ၊ ကြမ္းမစားရ၊ ဂစ္တာမတီးရ၊ ညဘက္လူ ၅ေယာက္ထက္ပိုမစုရ၊ ဘာမလုပ္ရ၊ ညာမလုပ္ရ စသည့္ စည္းကမ္းေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ၾကားထဲမွ ထုိကြမ္းယာဆိုင္ေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလုံး၏ ညခင္းဘက္အိုေအစစ္ေလးပင္ျဖစ္သည္။ <br /><br />တစ္ေန႔တာပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနသမွ် ထုိဆိုင္ေလးေရာက္သည္ႏွင့္ အေမာေျပေလသည္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္သူကေသာက္၊ ကြမ္းယာစားခ်င္သူကစား၊ လက္ဖက္သုပ္စားရင္း ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ ေလေပါသူကေပါ၊ ဆိုင္တြင္ခ်ိတ္ထားသည့္ မုန္႔မ်ိဳးစုံထဲမွ တစ္ထုပ္ၿပီးတစ္ထုပ္စားခ်င္သူကစား၊ ဂစ္တာတီးခ်င္သူက တီး၊ ဆိုခ်င္သူကဆို စသည္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံး၏ တစ္ေန႔တာ ပင္ပန္းသမွ် အပန္းေျဖလို႔ရသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ရီသံက အေမွာင္ထုထဲသို႔ တိုးထြက္လာတတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံး အေမာေျပရသည့္ေနာက္ထပ္အေၾကာင္းအရင္းတစ္ခုမွာ ဆိုင္ရွင္ဦးေလးႀကီး၏သမီး မဝါျဖစ္သည္။ သူမသည္ လွသည္။ တစ္ေန႔လုပ္စာ တစ္ေန႔စားရေသာ သူမတို႔ မိသားစုတြင္ အလွအပအတြက္ အခ်ိန္ေပးရန္မရွိသလို အင္အားလည္းမရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာတြင္လည္းဘာမွ လိမ္းျခယ္ေလ႔မရွိ။ သို႔ေသာ္လည္း မဝါသည္လွသည္။ ပင္ပန္းေနေသာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ ေတာက္ပေသာအၿပဳံးတစ္ခုေတြ႕ရျခင္းျဖင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ေတာ့ မဝါသည္ လမိုက္ည၏ လမင္းတစ္စင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထုိအလင္းေၾကာင့္ပင္ သူမကို မဝါဟုကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းက နာမည္ေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ <br /><br /><br />သူမသည္ ေန႔ခင္းဘက္တြင္ အေဖ၏ကြမ္းယာဆိုင္တစ္ပုိင္း ကုန္စုံဆိုင္ဝိုင္းကို ဦးစီးသလို္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသား ဂိုက္လည္းလုပ္သည္။ ညခင္းဘက္တြင္ ႏိုင္ငံျခားဘာသာတကၠသိုလ္တြင္ ဂ်ပန္ဘာသာသင္ေနသည္။ ထို႔အတူ LCCI level 3 လည္းေအာင္ၿပီးသားျဖစ္သည္။ စကားေျပာၾကည့္ျခင္းျဖင့္လည္း သူမသည္ ေခသူမဟုတ္ေၾကာင္းကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ထို႔အတူ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းအားလုံးလည္းသိသည္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ပါးစပ္မွဖြင့္ဟ မေျပာၾကေသာ္လည္း မဝါသည္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံး အတည္ျပဳထားၿပီးျဖစ္သည္။ ထိုသုိ႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ညခင္းမ်ားစြာမွာ အိမ္ဆိုင္၏ ဝါက်င့္က်င့္ဖေယာင္းတိုင္မီးေရာင္ေအာက္တြင္ မဝါႏွင့္ သူ႔ထက္ငါ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ရင္း ကုန္လြန္ခဲ့ၾကသည္။ <br /><br />သို႔ေသာ္တစ္ညတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူစုထိုကဲ့သို႔ လစ္လစ္ေနေၾကာင္းကို ကင္းသမားက အေဆာင္မႈးအားသတင္းပို႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္မနက္တန္းစီလူစစ္ခ်ိန္တြင္ ထိုကိစၥကိုေရွ႕တန္းတင္၍ တာဝန္ခံက မလိုအပ္ပါပဲႏွင့္ ရင့္ရင့္သီးသီးစကားလုံးမ်ားျဖင့္ ဓာတ္ျပားေဟာင္းဖြင့္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူစုလည္း သုံးပတ္ အိမ္ျပန္ခြင့္ အပိတ္ခံရသည္။ မလိုအပ္ေသာ စည္းကမ္းမ်ားကို ခဏခဏ ေဖာက္ဖ်က္ေနၾက ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္က ကိစၥမရွိ။ မဝါတို႔ကြမ္းယာဆိုင္ကေတာ့ အႏွင္ခံလိုက္ရေလသည္။ ထို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံးက သာ၍စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ ရိုးရုိးသားသားလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနေသာ မိသားစုအတြက္ ထိုအျပစ္ေပးမႈသည္လြန္လြန္းေနသည္။ ထို႔အတူ တာဝန္ခံပါးစပ္မွထြက္သည့္စကားလုံးမ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံးအား ခံျပင္းေစေလသည္။ သို႔ေသာ္ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလုံး မတတ္ႏိုင္။ <br /><br />ဤသို႔ျဖင့္ မဝါသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံးႏွင့္ တိကနဲ အစိမ္းသက္သက္ေဝးခဲ့ရသည္။ ခုခ်ိန္ဆိုလွ်င္ အိမ္ေထာင္ရွင္မေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ကာ အိမ္တစ္ေဆာင္မီးတစ္ေျပာင္ျဖင့္ျဖစ္ေနေလာက္မည္။ သို႔မဟုတ္ပါကလည္းူ မိသားစုအတြက္ ရုန္းကန္ဆဲပင္ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ မီးတိုင္မွိန္မွိန္ၾကားမွ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းအျပဳံးတစ္ပြင့္ကို ပန္ဆင္ရင္း စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔တတ္သည့္ လမိုက္ည၏ လမင္းတစ္စင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းအားလုံးကေတာ့ အလ်ဥ္းသင့္သလို သတိရေနဦးမည္ျဖစ္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-5443823417808916714?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-12339632197788265932008-11-26T08:38:00.000-08:002008-11-26T08:52:01.970-08:00ေရွ႕ဆီေကာင္းကင္၊ ပုလဲစင္ဝယ္<br />သစ္လြင္အရုဏ္၊ ေရာင္ျခည္လႈံ၏။<br /><br />ပ်ံ႕ပ်ဴးရႊင္ၾကည္၊ သြင္းေလျပည္ဝယ္<br />ဖူးစည္ပြင့္စုံ၊ သရက္ထုံ၏။<br /><br />ဆိတ္ၿငိမ္သာေမာ၊ ၿမိဳင္ညိဳေတာ၌<br />ဥၾသသံစုံ၊ ေတးမ်ိဳးပုံ၏။<br /><br />သစ္ရိပ္ညိဳမွ၊ စခန္းထသည့္<br />ရႊင္ပ်သာၾကည္၊ ခရီးသည္လည္း<br />ၿဖိဳးစည္သစ္ပြား၊ စြမ္းအင္အားႏွင့္<br />“ေယာက်္ား ငါကိုယ္”၊ ျမြက္ဟဆို၍<br />မိုးကိုေမ်ွာ္မွန္း၊ ေရွ႕ဆီလွမ္းသည္<br />ႏႈတ္ခြန္းေနသို႔ဆက္မည္တည္း။ ။<br /><br />မင္းသုဝဏ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1233963219778826593?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-15370862625846910012008-11-24T06:09:00.000-08:002008-11-24T06:27:41.461-08:00မတရားမႈေတြကိုေတာ္လွန္<br />ငါ့..တိုက္ပြဲေခၚဟန္မွာ<br />ဘြာေတးခတ္သံမပါဘူး..<br /><br />ေသရင္ေျမႀကီး<br />ရွင္ရင္ေရႊထီးတဲ့<br />ေျမႀကီးကေန ငါလာခဲ့တယ္..<br />ထီးခ်က္ေစာင့္ေရ..<br />အသင့္ေစာင့္ေနစမ္း..<br /><br /><br />ငါတို႔ရဲ႕ လက္ပန္းေပါက္သံမွာ<br />ေတာေၾကာင္ေတြ ေၾကာက္ဒူးတုန္ၾကေပါ့..<br />နဖူးတိုင္းမွာ စည္းေႏွာင္ခုိင္တာ<br />ရဲ႕ရင့္ၾကည္စင္ျခင္းပဲ<br /><br /><br />အခါခါေသရမွာမေၾကာက္တဲ့ေနာက္<br />ေနရမွာေလာက္ေတာ့မမႈ.. <br />ေၾကာက္ေသြးေတြေဖာက္ထုတ္<br />ဂုတ္ေသြးစုပ္တဲ့ ငုတ္လို္ေကာင္ေတြ<br />ရွင္းလင္းပစ္ဖို႔<br />လာေလ..ေရာင္းရင္း..<br />ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္<br />ငါတို႔ေသြးနဲ႔ ရာဇဝင္အသစ္ကို<br />ေရးျခစ္ၾကစို႔ရဲ႕…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1537086262584691001?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-79675717694741268142008-11-13T03:30:00.001-08:002008-11-13T03:30:58.768-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KK98iKAQ6zA&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/KK98iKAQ6zA&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-7967571769474126814?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-14877061636379890342008-11-06T07:52:00.000-08:002008-11-12T05:18:56.043-08:00ေက်ာက္ေခတ္..ေၾကးေခတ္..သံေခတ္တို႔လိုေပါ့….<br /><br />ကိုယ္ငယ္ငယ္ကတည္းက စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တယ္၊ <br />ပန္းယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားတဲ့ ပန္းေခတ္ရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႕..၊<br />အဲဒီေခတ္မွာ လူေတြဟာ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့ၾကမယ္၊<br />သစၥာတရား ေမတၱာတရားေတြ ပန္းလို ပြင့္ေနၾကမယ္၊ <br />တစ္ေယာက္ရဲ႕ ငုံခ်ိန္၊ ဖူးခ်ိန္၊ ပြင့္ခ်ိန္၊ ေၾကြခ်ိန္ကို တစ္ေယာက္ကနားလည္မႈရွိစြာ ဆက္ဆံေပးၾကမယ္။<br />တစ္ေခတ္လုံး သင္းပ်ံ႕ေမြးရီေနမယ္၊ <br />ၿငိမ္းခ်မ္းမႈနဲ႔ အတိၿပီးမယ္ေပါ့ေလ…<br /><br />အဲဒီလိုပန္းေခတ္မွာသာတဲ့ လမင္းဟာလည္း အျပစ္ကင္းၿပီး ျဖဴစင္ခ်မ္းေျမ့ေနလိမ့္မယ္လို႔ <br />ကိုယ္ခံစားရတယ္… <br />အဲဒီေတာ့ ပန္းေခတ္မွာသာတဲ့ လမင္းေလးကို ကုိယ္ပန္းခ်ီဆြဲၾကည့္ခ်င္တယ္…<br />ဒါေပမယ့္ ကာလေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်လုံးဝမရွိခဲ့ဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ကို ခံစားရသလိုမ်ိဳး ေအးျမရင္ခုန္မႈကိုလည္း ကိုယ္တစ္ခါမွ မႀကဳံခဲ့ဖူးဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွဆြဲလို႔မရႏိုင္ခဲ့ဘူး…<br /><br /> XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />ဤညကို ငါျဖတ္ကူးအံ့…<br />အိပ္မက္ဦး၌..<br />ဘီလူးၾကမ္းတို႔ ..ေစာင့္လိုက…ေစာင့္ေစ…<br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />သူက<br />ပန္းပြင့္ကေလးကို နမ္းတယ္..<br /><br />ငါ…<br />လူစင္စစ္က ပန္းပြင့္ျဖစ္ပါေစသား….လို႔<br />ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းမိပါတယ္….<br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />♠ ငါကေတာ့ ျမက္ဖိနပ္နဲ႔<br />ဒါေပမယ့္<br />ျမင္းမိုရ္ေတာင္ကိုလည္း လိုက္တက္ခဲ့မယ္။<br />သြားႏွင့္ၾကပါ။ <br /><br /><br />♣ ဟိုးမွာ <br /> ဘုရားသခင္ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္က <br /> အိပ္မက္ေတြ ဒူးေထာက္လဲက်ေနတဲ့လူ<br /> သူ႔ကို ကူပါရေစဦး…<br /><br /> ငါ့ရွင္တို႔က ဘာလဲ<br />ငါက ဘာလဲ<br />နာမည္ေတြ ေျမႀကီးေပၚပစ္ခ်ၿပီး<br />လွလွပပၿပိဳင္ရဲပါတယ္။<br />တစ္ေန႔ေတာ့ ေတြ႕ၾကမယ္။ <br /><br /> ႏွစ္ဘက္သြားဓားတစ္လက္လို<br />ၿပိဳးျပက္ဝင္းဖိတ္<br />သုညဂူမွာလည္း ငါေမွးအိပ္ခဲ့ၿ႔ပီးၿပီ။<br /><br /> အိမ္အျပန္လမ္း<br />အေမနဲ႔ေတြ႕မွ နမ္းမယ့္<br />ၿငိမ္းခ်မ္းႏွင္းဆီ<br />ငါ့ရင္ဘတ္မွာ<br />ေသြးတစ္စက္လို နီေနတယ္။ <br /><br /> ခ်စ္သူကေလးေရ<br />ၿမိဳ႕တံခါးကိုဖြင့္<br />မီးအိမ္တို႔ႏွင့္ အတူႀကိဳပါ<br />လေရာင္စက္တေဝေဝနဲ႔<br />သင့္ရဲ႕ ေႏြရာသီျမင္းစီးခရီးသည္<br />ဓူဝံထက္ျမင့္တဲ့ ၾကယ္ကို<br />ခူးယူလာမွာေပါ့ကြယ္။ <br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />ငါမငိုဘူး။ <br />ဒါေပမယ့္<br />ႏွလုံးသားမွာ ဘီလူးဝင္ပူးတယ္။<br /><br />လက္သည္းခြ်န္ သိပ္မ်ားတဲ့ ေမွာ္ဆရာက <br />ငါ့ ႏွလုံးသားကို <br />ရင္ဘတ္ကေန ဆြဲခြာတယ္<br />နာက်င္ေပမယ့္ ငါ မငိုဘူးကြယ္။ <br /><br />ငါ့ဘဝရဲ႕ <br />လင္းေတာက္တဲ့ ေရာင္ျခည္တစ္စက္အတြက္<br />အသက္နဲ႔လဲၿပီး ရဲရင့္ျပမယ္။ <br /><br />ခ်စ္ေသာေမေမ<br />ငါ့ကို တမလြန္က ႏိုးထေတြ႕ျမင္ေစမယ္။ <br /><br />ငါ့ရဲ႕ ဝိဥာဥ္မွာ<br />ပန္းႏွင္းဆီေတြ အျပာလြင္ဆုံးပြင့္<br />ငါ့ရြက္တိုင္ကို အျမင့္မားဆုံး လႊင့္ထူမယ္။ <br /><br />ေဟး …. ပင္လယ္<br />ေဟး …. လွဲအိပ္ေနတဲ့ ပင္လယ္<br />ခု ထစမ္း<br />သင့္ဆီ ငါ လာတယ္။ <br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />ငါ့ေကာင္းကင္မွာ နကၡတ္ေတြ ၾကမ္းၿပီး<br />ငါ့လမ္းက ေတာင္ၿပိဳေနတယ္<br /><br />ငါ့ေနာက္ကို ဘယ္သူမွ မလိုက္နဲ႔<br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္ <br />ငါ့အရိပ္ကေတာင္ ငါ့ေနာက္ကို မလိုက္နဲ႔။ <br /><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><br />ထုိေသာညမွာ ႏွင္းျပာအုပ္မိုး<br />အိပ္မက္ခိုးမွ်င္ သခင္ျဖစ္၏<br /> ၾကယ္စင္ညေတြ ပန္းရင္းေၾကြသက္<br />မ်က္ရည္ဝိုးဝင္း အိပ္မက္လင္းျပာ <br />ငါ နမ္းေမႊးရႈိက္ ရင္ကုိခိုက္၏ ။<br /><br />ငါ …. ခ်စ္မိသည္<br />ငါ ခ်စ္မိသည္<br />ယုံၾကည္ေၾကကြဲ ခိုတြဲကိုင္းညြတ္<br />ပြင့္ဦးဆြတ္ပ်ံ႕ ႏႈတ္ဖ်ားထုံက်ဥ္<br />သခင္ … သိပါ။ <br /><br />ထိုသို႔ျဖင့္ <br />ငါႏွင့္ၾကယ္တို႔ ညၿမိဳ႕ရုိးထက္<br />ေသြးပ်က္သီခ်င္း ဆိုညွင္းဖြဲ႕ေဝ<br />ေၾကြခဲ့ၾကသည္။ <br /><br />ေၾသာ္ ထိုသို႔ျဖင့္<br />ငါႏွင့္သခင္ ရာဇဝင္ပန္း<br />လြမ္းမိႈင္းေဝရီ ေရႊလက္ဖဝါး<br />ပါးျပင္ထိအပ္ ခုံမင္တတ္လည္း <br />ေရးမွတ္မိရုံ ဝတ္မႈန္ေျမေဆြး<br />ေဝးသြားခဲ့လွ်င္…<br />ေဝးသြားခဲ့လွ်င္…<br /> (ၾကယ္ေၾကြလကၤာ)<br />တာရာမင္းေဝ<br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1487706163637989034?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-24599094980317157812008-10-23T06:17:00.000-07:002008-10-23T06:42:36.420-07:00ရက္လြန္ေနတဲ့ အခ်စ္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔..<br />အခန္းတံခါးကိုဆြဲဖြင့္…<br />အခန္းထဲမွာ သူမ..ရွိေနမွာမဟုတ္မွန္းလည္း သိေနရက္နဲ႔..<br /><br />ပင္လယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြဟာ အဆိပ္ေတြကို အခုိင္လုိက္ ပြင့္ေစခဲ့..<br />ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေရမွန္မွန္ေလာင္းေပးခဲ့တာပါ..<br /><br />ဂ်စ္ပဆီသမိုင္းေတြထဲ ဝင္အိပ္<br />ခပ္ရိုင္းရုိင္း မူးမွိတ္လိုက္ခ်င္ေပမယ့္လည္း<br />ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းေတြက မင္းနာမည္ကို အစားထိုးလို႔မရႏိုင္ခဲ့ဘူး..<br />ေမ့လုိ႔မရခဲ့ဘူး..<br /><br />ထမင္းလုံးတေစၦမေလးေရ..<br />မင္းအတြက္ဆိုရင္ ငါ့အိပ္မက္ေတြကို <br />ညတိုင္းတံခါးဖြင့္ေပးထားတယ္ေလ..<br /><br />မေန႔က ငါ့ပုခုံးေပၚကိုက်လာတဲ့ ေနေရာင္အေႏြးဓာတ္က<br />ဒီေန႔လည္းငါ့ကို မေႏြးေထြးေစဘူး…<br />မင္းရဲ႕ရင္ေငြ႕ေတြကိုတမ္းတ..<br />အက္စကီးမိုးေတြကို ငါ ..<br />ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္လာတယ္..<br />ငါ့တစ္ကုိယ္လုံးေသြးခဲေနၿပီေလ..<br /><br />ေဆာ္လမြန္ေတြကိုလည္း ႏႈတ္မဆက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး..<br />မိုင္ေထာင္ခ်ီတဲ့ အလြမ္းေတြကိုပ်ိဳး..<br />ျပန္မရႏိုင္တဲ့ စကၠန္႔ေတြကို <br />ေအာ္..ေခၚရင္းနဲ႔ <br />လဲ..ၿပိဳ..က်..သြား<br />ငါ့ဝိဥာဥ္နဲ႔ ပန္းတစ္ပြင့္ကို ဖန္ဆင္းေပးလိုက္တယ္..<br />မနက္ျဖန္မင္းရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္မွာ တင့္တယ္ေနပါေစ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-2459909498031715781?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-38834306618421215432008-10-17T06:54:00.000-07:002008-10-17T07:57:03.809-07:00ဒီေန႔ ဒုတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ပိုင္းေလာခ့္အင္တာဗ်ဴးဝင္ျဖစ္တယ္ဗ်ာ..<br />ထင္ထားတာေတြမေမးပဲ မထင္ထားတာေတြနဲ႔ကိုင္ေတာ့တာပဲ..<br />အင္တာဗ်ဴးဆိုတာက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္က ရိုးအီေနၿပီ.. ခဏခဏ အလုပ္ေျပာင္းေနေတာ့ အင္တာဗ်ဴးကကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အိမ္ဦးနဲ႔ၾကမ္းျပင္လိုပဲ.. ဒါေပမယ့္ဒီေန႔ကေတာ့ စပါယ္ရွယ္ပဲဗ်ဳိ႕..<br />အီစလံေဝေနတာပဲ..ဒါကိုဖတ္ျဖစ္တဲ့လူရွိရင္လည္း ေမးခြန္းေတြသိရေအာင္..<br /><br />Tell me about yourself? (ဒါကေတာ့ ရိုးအီေနတဲ့ေမးခြန္းပါ)<br /><br />Are you staying alone here or with your family?<br /><br />So this is your second time? Why didn't you pass through first time? (အမွန္ကေတာ့ ပထမအႀကိမ္တုန္းက First round အင္တာဗ်ဴးေအာင္တယ္..ဒါေပမယ့္ စလုံးအစိုးရနဲ႔ သုံးႏွစ္အလုပ္လုပ္ပါမယ္ဆိုတဲ့ စာခ်ဳပ္အေၾကာင္းကိုေျပာမိေတာ့ အဲလိုဆိုမရဘူးဆိုၿပီး..အဲဒီမွာ တစ္သြားတာဗ်ဳ႕ိ အဲလိုေျဖခ်င္တာမွ ပါးစပ္ကိုယားေနတာပဲ..) ဒါေပမယ့္ I am not sure ပဲေျဖတာေပါ့..ဘာရမလဲ...<br /><br />So you came here to study? Which school are you from? <br /><br />So why do you want to be a pilot?<br /><br />What is your current job? <br /><br />Tell me about airplanes..?<br />အဲဒီမွာကၽြန္ေတာ္က Flying Theory ကို ရွင္းျပလိုက္တယ္..<br />Thrust, drag, lift and weight အေၾကာင္း..<br />Thrust ဆိုတာက ေလယာဥ္ရဲ႕ ဂ်က္အင္ဂ်င္က ပန္ကာလည္ရင္ ရလာတဲ့ energy ကေန အေရွ႕ကိုေရြ႕တဲ့အား..<br />အဲလိုေျပးလမ္းေပၚမွာစေျပးၿပီဆိုရင္ air resistance ရွိတယ္..အဲဒါက drag ဆိုတဲ့ အားေလယာဥ္ကိုသက္ေရာက္တယ္..<br />Lift က ေလယာဥ္ရဲ႕curve ေတာင္ပံဒီဇိုင္းအရ aerodynamic force ကိုရေစၿပီး ေျပးလမ္းမွာအရွိန္ရေလေလ ေလယာဥ္ကို ေအာက္ကေလက ပင့္ေပးေလေလ အဲဒီမွာေလယာဥ္ရဲ႕ အေလးခ်ိန္ Weight ကနည္းလာတယ္..အဲဒီမွာ Air borne ျဖစ္တယ္ေပါ့ဗ်ာ..<br /><br />ေလယာဥ္ Take Off လုပ္ဖို႔အတြက္ Thrust must be greater than Drag and Lift must be greater than Weight. <br />ေလယာဥ္ ဆင္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ Vice versa ေပါ့ဗ်ာ..<br /><br />Tell me about Flight controls..<br />Rudder ေတာ့သိတယ္ဗ်ာ..က်န္တဲ့ေထြလီကာလီေတြကေတာ့ မသိဘူး..<br /><br />Do you drive car? If yes, tell me about how does engine work?<br /><br />How about Motorcycle? What is the difference? <br /><br />What sort of engines does 747 uses? Give me some names..<br />Roll Royce, GE<br /><br />Roll Royce is a car company as well.. so where is it from?<br />Colonial လို႔ ေျပာမွေတာ့ England ကေပါ့ဗ်ာ..<br /><br />How about Boeing company? Where is it from?<br />္U San Aung ဆီကေပါ့ဗ်ာ (USA) Which state of US? စားတယ္ဗ်ာ..<br /><br />What is the company of A380?<br />Airbus.. <br /><br />Which country does A380 come from?<br />France မွာ Assemble လုပ္တယ္ Parts ေတြကို တစ္ျခား Europe ႏုိင္ငံေတြက ဝယ္တယ္.. လို႔ေျဖေတာ့ Germany မွာလည္းရွိေသးတယ္တဲ့ဗ်ာ..အဲဒါေတာ့ အီေဖစကိုလည္းမသိဘူး..<br /><br /><br />What is the Longitude and Latitude of SG?<br /><br />How do you calculate time from the Greenwich mean line?<br /><br />So do you go back often? What is the height that Silk Air usually fly to YGN?<br /><br />Do you read newspapers? What's the news back home in YGN? <br />How about Thailand? What's happening in Cambodia?<br />ဒါကေတာ့ ေအးေဆး..ေလွ်ာက္ရႊီးတာေပါ့ဗ်ာ..<br /><br />Do you have any questions?<br /><br />.....အဲဒါပါပဲ..ဒီတစ္ေခါက္က ျပင္ဆင္ခ်ိန္ ၂ ရက္ပဲရတယ္..<br /><br />ပထမတစ္ေခါက္တုန္းက အဲဒီေလာက္ဦးေႏွာက္မစားဘူးဗ်ိဳ႕..Interviewer Pilots ေတြက သေဘာေကာင္းတယ္...ဒီတစ္ေခါက္ ပိုင္းေလာခ့္ကေတာ့ ပညာကို စပါယ္ရွယ္ျပတာပါပဲ..<br />အေမတို႔ကယ္ပါ..အေဖတို႔ကယ္ပါ..ေယာကၡမဘက္က အမ်ိဳးေတြကယ္ပါလို႔..တရမလိုျဖစ္ေနၿပီဗ်ာ..<br /><br />ပထမဗ်ဴးတုန္းက မတူေသာေမးခြန္းမ်ား<br /><br />What is the capital of Cambodia?<br /><br />Tell me about differences between A380 and 747?<br /><br />How much do you know about SIA?<br /><br />From SG to New York, which oceans and seas does the plane fly over?<br />South China Sea, Philippine Sea, North Pacific Ocean..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-3883430661842121543?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-46642144295387360742008-10-03T23:22:00.000-07:002008-10-03T23:38:35.275-07:00<span style="font-weight:bold;">အမွန္တရားအတြက္ကာကြယ္..အမွားအယြင္းေတြကို တိုက္ခိုက္ၾကတဲ့အခါ..<br />မင္းအသက္နဲ႔ ဘဝကို စြန္႔လႊတ္ထားႏိုင္မွ..<br />ယုံၾကည္ပါ အမွန္တရား..<br />အရုိးသားဆုံးလႈပ္ရွား..<br />ဒုကၡနဲ႕ရင္ဆိုင္လာရင္ မတုန္လႈပ္ဘူးမဟုတ္လား..<br /></span><br /><br />ထူးအိမ္သင္၏ <a href="http://www.zshare.net/audio/19923362a95c2d4f/">အို..ညီေလးေရ</a> သီခ်င္းမွ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-4664214429538736074?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-69420565208546856672008-09-25T06:30:00.000-07:002008-09-25T06:39:14.921-07:00နာမည္ - ဒီဝိုင္း၊ ဒိုင္းဝီ၊ အပ်ိဳေတြရဲ႕.. ကုိစက္<br />သူငယ္ခ်င္းေတြက ဒီလိုေခၚတယ္ - လာပါဦး….<br />ကုိယ္ဒီမွာ ေနတယ္ - ကင္းတဲ..<br />ကုိယ္႔ဆီဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ - လူႀကီးမင္းနဲ႔အရင္ေတြ႕မယ္<br /><br />ကိုယ္႔ရဲ႔ အႀကိဳက္ဆုံးေတြက<br />အေရာင္ဆိုရင္ - ကာလာဘလိုင္း<br />အ၀တ္အစားဆိုရင္ - ေက်ာက္ေခတ္ဖက္ရွင္<br />အစားအစာဆိုရင္ - ဘယာေၾကာ္<br />ပစၥည္းဆိုရင္ - ၂၄ ပစၥည္း<br />သီခ်င္းဆိုရင္ - မီးေဘးေရွာင္လို႔မေလာင္ခင္တားၾကပါ…<br />စာေရးဆရာ - ခါးပိုက္ႏိႈက္သတိျပဳ ေရးသူ<br /> Life style - မဂၢဇင္း<br />ကိုယ္႔ရဲ႔ ၀ါသနာ - အိပ္ျခင္းနဲ႔ စားျခင္း၊ ခရီးသြားျခင္းနဲ႔ အျမည္းစားျခင္း..<br />အလိုခ်င္ဆုံး လက္ေဆာင္ - လိုတရ ပတၱျမား ၁၇ လုံးေလာက္<br />ကိုယ္႔ရဲ႔ အခ်စ္ဆုံးသူက - ဘယ္သူပါလိမ့္…<br />ကိုယ္႔ရဲ႔ အေလးစားဆုံးသူက - မထသလိုင္းကား ဒရိုင္ဘာမ်ား..ကားစုတ္ကိုရေအာင္ေမာင္း၍<br />ကိုယ္႔ရဲ႔ အခင္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းက - မေမြးေသးဘူး<br />ကိုယ္႔ကို အမ်ားဆုံး နားလည္မွဳေပးႏိုင္သူက - ကိုယ့္နားရြက္..<br />ကိုယ္႔ရဲ႔ အမုန္းဆုံးသူက - ဟိုလူႀကီး…<br />ရင္အခုန္ဆုံး အခ်ိန္ - ခရီးသြားရင္း ေပါက္ေတာသြားခ်င္တဲ့အခ်ိန္..<br />အေၾကာက္ဆုံး အခ်ိန္ - ဓာတ္ေလွကားတို႔ ရထားတို႔ေပၚမွာ ေဘးကလူ ေလလည္တဲ့အခ်ိန္..<br />အေပ်ာ္ဆုံး အခ်ိန္ - အိပ္ယာထ ေရေသာက္ ဝိတ္ေလွ်ာ့ၿပီးတဲ့အခ်ိန္…<br />အမွတ္တရေန႔ - သူငယ္တန္းတုန္းက ရည္းစားစာေပးတဲ့ေန႔..<br />ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ျပည္႔မယ္ဆိုရင္ ေတာင္းမဲ႔ဆု - ကမၻာေပၚက လူပ်ိဳႀကီး အပ်ိဳႀကီးေတြ ျမန္ျမန္စြံပါေစ..<br /><br />အခ်စ္ ဆိုတာ - ရင္ထဲက ကလိကလိျဖစ္ျခင္း..<br />အမုန္း ဆိုတာ - အရမ္းအရမ္းလို႔ေျပာတာေလ..အမုန္းဆြဲၿပီး ဗုံးၾကဲမယ္တဲ့<br />အလြမ္း ဆိုတာ - ဘီအီးဆိုင္ရ့ဲနာမည္… လြမ္းတဲ့လူေတြလာေသာက္လြန္းလို႔<br />သံေယာဇဥ္ ဆိုတာ - အေပါင္ဆိုင္ရဲ႕နာမည္.. သံေယာဇဥ္ေတြက်န္က်န္ခဲ့လြန္းလို႔..<br />ဘ၀ ဆိုတာ - ဘပိန္မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ.. <br />သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာ - တကယ္ျဗင္းတဲ့ေကာင္ေတြ..<br />ခ်စ္သူ ဆိုတာ - ျခဴသစ္ေလ.. တာယာပြၿကီး ကာတြန္းဇာတ္ညႊန္းေရးတယ္..<br />ကိုယ္႔ကုိယ္ကို ဒီလို ထင္တယ္ - တံေတြး တဗ်စ္ဗ်စ္ ေထြးတတ္တဲ့ေကာင္..<br />ကိုယ္႔ရဲ႔ လက္စြဲေဆာင္ပုဒ္က - မိတ္ေဆြ...မိမိကိစၥၿပီးတိုင္း ေရေလာင္းပါ..<br />အေျပာခ်င္ဆုံး စကားတခြန္း - လိမၼာရစ္ၾကပါ…(ေသခါနီးအုိက္တင္နဲ႔ေျပာ)<br /><br />မွတ္ခ်က္…ဘယ္သူမွမတက္ခ္ပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ျပန္တက္ခ္၍ေရးသည္..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-6942056520854685667?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-29868658490607158672008-08-26T09:40:00.000-07:002008-08-26T09:54:18.491-07:00လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႕တီးလိုက္တုိင္း<br />မွားယြင္းျခင္းသံစဥ္ေတြ ဖိတ္က်<br />ဘဝမွာ..ကိုယ့္ကိုယ္ကို က်ိတ္မွိတ္<br />တိတ္တဆိတ္ ျပန္လည္ က ျပေနရတဲ့ ညေတြလည္းရွိရဲ႕…<br /><br />မိစာၦလို ၾကြားဝါျခင္းမ်ိဳးေတြက<br />မာန္ရ္နတ္သားပ်ိဳရဲ့ သင္ခန္းစာအိုေတြထဲက<br />ဂုမာၳန္တစ္ေထာင္ေလွာင္ရယ္သံမ်ိဳးနဲ႔<br />အဇၥ်တၱကို ဝဲဂယက္ထေစၾက<br />ေျခသုတ္ခုံလို ႏွိမ့္ႏွိမ့္ခ်ခ်ေနတတ္ရဦးမယ္ေလ..<br /><br />နာခံလြယ္ျခင္းေတြဖ်ားနာလို႔<br />မာန္မာနကို ရိုက္ခ်ိဳး <br />ခါးပိုက္ေဆာင္ထဲက ေျမြေပြးေတြ<br />မီးသျဂိဳဟ္ လိုက္ေတာ့<br />ရွင္းသန္႔တဲ့ရနံ႔ေတြ<br />လႈိင္လႈိင္ ထ ခဲ့ရ..<br />ညီမေလးရဲ့ စံပယ္ပြင့္ျဖဴျဖဴေတြေပၚမွာ<br />မိုးညေတြ အိပ္လို႔ေပ်ာ္ေနၿပီ…<br /><br />ရဲရင့္ျခင္း ေအာင္ေျမကိုနင္းရင္း<br />တပ္ဦးမွာ ငါ့အလံကိုစိုက္<br />ငါ့စိတ္နဲ႔ ငါတိုက္ဖို႔<br />စစ္တလင္းမွာ ခရာေတြ မႈတ္လိုက္ၾကေပါ့<br />ရတယ္...<br />ဘယ္ေသြးေသာက္မွ မလိုက္ခဲ့ၾကနဲ႔…<br /><br />ငါတစ္ေယာက္တည္း <br />ေသြးေစးေတြခဲလို႔ <br />ဦးေခါင္းခြံြ ကြဲ-အက္-ေဆြး-ေျမ့ ပါေစ<br />အလံကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မလဲေစရဘူး။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-2986865849060715867?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-50386462134909101632008-08-22T09:21:00.000-07:002008-08-22T09:28:38.796-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/spF9Jp1eEVA&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/spF9Jp1eEVA&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-5038646213490910163?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-18536297013562657082008-08-09T07:22:00.000-07:002008-08-09T07:55:20.562-07:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၁) <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးွ။<span style=""> </span>။ ပတ္စ္ပို႔ အနီေရာင္ကိုၾကည့္၍ မ်က္ႏွာရႈံ႕တြကာ မင္းက <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span>ဒီႏိုင္ငံကိုဘာလာလုပ္တာလဲ?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္<span style=""> </span><span style=""> </span>။<span style=""> </span><span style=""> </span> ။ ခင္ဗ်ာ…(မန္က်ည္းသီးခန္႔ မ်က္ႏွာငယ္ေလးျဖင့္)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လဝက<span style=""> </span><span style=""> </span> ။ <span style=""> </span>။ မင္းအဂၤလိပ္လိုေျပာတတ္လား? မင္းဒီကိုဘာလာလုပ္တာလဲ?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> (မာေရေက်ာေရ ငပ်င္းၿခံစည္းရုိး ဆက္ဆံေရးျဖင့္)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္<span style=""> </span><span style=""> </span>။<span style=""> </span> ။ ေၾသာ္…အ..အလည္..လာတာပါ (အထစ္အထစ္ျဖင့္ေျဖ)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လဝက<span style=""> </span><span style=""> </span> ။<span style=""> </span> ။ မင္းဟိုဘက္မွာ ခဏေစာင့္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အတန္ၾကာ ေစာင့္ဆိုင္းၿပီးေသာအခါ။ ေနာက္ထပ္ သားေကာင္ ၄ ေယာက္ခန္႔တိုးလာေလသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လဝက<span style=""> </span><span style=""> </span> ။<span style=""> </span> ။ ငါ့ေနာက္လိုက္ခဲ့... ဟုဆုိကာ ရုံးခန္းအတြင္းသို႔ဝင္သြားေလသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လဝက အရာရွိ<span style=""> </span><span style=""> </span>။<span style=""> </span><span style=""> </span> ။ မင္းတို႔က ဒီကို လာလည္တယ္လို႔ေျပာတယ္ေနာ္..မင္းတို႔ဆီမွာ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> လည္စရာပတ္စရာ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ပါလဲ? အိတ္ဖြင့္ျပ?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္မ်ား<span style=""> </span>။<span style=""> </span><span style=""> </span> ။ တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီ အိတ္ဖြင့္၍ အထဲရွိပိုက္ဆံမ်ားျပေသာ္..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လဝက အရာရွိ<span style=""> </span><span style=""> </span>။<span style=""> </span><span style=""> </span> ။ ေရၾကည့္စမ္းကြာ..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္မ်ား<span style=""> </span>။<span style=""> </span><span style=""> </span> ။ ပိုက္ဆံမ်ားကို တစ္ရြက္ျခင္းေရျပ..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ထို႔ေနာက္ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ ဟိုေမး ဒီေမးလုပ္ၿပီးေသာအခါ ရက္သုံးဆယ္ေနခြင့္ ကို ဒုံး…ဒုံး..ဟု တံဆိပ္တုံးထုကာ ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီးေပးလိုက္ေလသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၂)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္ ။<span style=""> </span>။ ဟဲလုိ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုဆိုး<span style=""> </span><span style=""> </span> ။<span style=""> </span>။ ဟုတ္ကဲ့ေျပာပါ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္ ။<span style=""> </span>။ သတင္းစာထဲမွာပါတဲ့အလုပ္ေၾကာ္ျငာကို စိတ္ဝင္စားလို႔ပါ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုဆိုး<span style=""> </span><span style=""> </span> ။<span style=""> </span>။ ခင္းဗ်ားက Singaporean လား PR လား? <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္ ။<span style=""> </span>။ ေၾသာ္..ကၽြန္ေတာ္က ျမန္မာျပည္ကလာတာပါ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span>မုဆိုး<span style=""> </span>။<span style=""> </span> Foreigner ဆိုရင္ေဆာရီးပါ..ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္မခံပါဘူး..(ဖုန္းခ်သြား..)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္ ။<span style=""> </span> ။ တူ…တူ…တူ…သံျမည္ေနေသာဖုန္းသံကို နားေထာင္ရင္း<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ေငါေတာင္ေတာင္ျဖင့္က်န္ရစ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၃)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္ ။<span style=""> </span> ။ အားကုိးပါရေစ အစ္ကိုရယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေဖာင္ဖ်က္ၿပီးလာတာမို႔လို႔ပါ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> အေမကလည္း ၿခံကိုေရာင္းၿပီးကို တစ္ခါတည္း အေမြေပးလိုက္တာ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ဒါကုန္လည္း ဖ်ာပုံျပန္လို႔မရေတာ့လို႔ပါ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုဆိုး<span style=""> </span><span style=""> </span> ။ ။ စိတ္ခ်စမ္းပါငါ့ညီရာ။ အစ္ကိုလုပ္ေပးလိုက္လို႔ အဆင္ေျပၿပီး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> အိမ္ကိုေငြျပန္ပုိ႔ေနတဲ့လူေတြ တစ္ပုံႀကီး။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္ ။<span style=""> </span>။ ယုံပါတယ္ဗ်ာ။ ယုံပါတယ္။ ဒါနဲ႔ဘယ္ေလာက္ေပးထားရမွာ?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုဆုိး<span style=""> </span><span style=""> </span>။<span style=""> </span>။ တစ္ရာထဲပါကြာ။ ဒါကလည္း မင္းတို႔အတြက္အလုပ္ရွာေပးတုန္း<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span> ငါသြားစရိတ္..လာစရိတ္ေလာက္ပါ။ ေထာင္ျမင္ရင္ရာစြန္႔ရမွာေပါ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span> ဟုတ္တယ္မလား? မင္းက အဂၤလိပ္စကားလည္း မေကာင္းေတာ့ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span> ငါ့အဆက္အသြယ္နဲ႔မွ အဆင္ေျပမွာေလ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္ ။ ။ အလုပ္တကယ္လို႔မရရင္ေရာ ဒီပိုက္ဆံျပန္ရမွာလား?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုဆိုး <span style=""> </span>။<span style=""> </span> ။ တစ္ဝက္တိတိျပန္ရေစမယ္ကြာ။ ကတိေပးတယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္ ။<span style=""> </span> ။ ယုံပါတယ္ဗ်ာ။ ဗမာအခ်င္းခ်င္းပဲဟာ ရုိင္းပင္းကူညီတတ္ၾကပါတယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ေရာ့..ေရာ့..ဒါကကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ ထြက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> သူတို႔ကိုလည္း ကူညီေပးပါ အစ္ကိုရာ။ ေက်းဇူးမေမ့ပါဘူး။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ထိုသို႔ျဖင့္ တစ္ေယာက္ကို ေငြတစ္ရာေပးလိုက္က ထိုေန႔မွစ၍ ကတိတစ္ဝက္ႏွင့္ ပြဲစားတစ္ပိုင္း မုဆိုးရိုင္းက ေပ်ာက္ခ်င္းမလွေပ်ာက္ဆုံးသြားေလေတာ့သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၄)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူေတြ႕ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုသို႔သြားကာ ေလွ်ာက္လႊာတင္ေသာအခါ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္ ။ <span style=""> </span> ။ ေလွ်ာက္လႊာေလးတစ္ေစာင္ေလာက္မရဘူးလားဗ်ာ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာေရးမ <span style=""> </span>။<span style=""> </span> ။ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ကၽြန္းဆြယ္တစ္ခုလုံး သူ႔လုပ္စာ ထုိင္စားေနရေသာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးႏွင့္ ေရာ့…အင့္…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္ ။<span style=""> </span> ။ ဒါနဲ႔လာေလွ်ာက္တဲ့လူက ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္မ်ားရွိလဲမသိဘူး။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာေရးမ<span style=""> </span> ။<span style=""> </span> ။ စာရင္းစာအုပ္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္၍ အင္း ရွင္အပါအဝင္ဆို ရွင္တို႔လူမ်ိဳးႀကီးပဲ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ဒီပို႔စ္ကို လာေလွ်ာက္တာ အေယာက္ ၁၂၀ ရွိၿပီ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္ ။<span style=""> </span>။ <b style="">ခင္ဗ်ာ…!!!!</b></span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၅)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထိုသုိ႔ျဖင့္ ရက္မ်ားက တေရြ႕ေရြ႕ျဖင့္ ကုန္ဆုံးရန္ နီးကပ္လာေလသည္။ ကံအားေလ်ာ္စြာ သတင္းစာထဲတြင္ ေၾကာ္ျငာတစ္ခုသြားေတြ႕သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b style=""><span style="font-family:Zawgyi-One;">စားေသာက္ဆိုင္ အကူ စားပြဲထိုး၊ ထမင္းခ်က္၊ ေတာက္တိုမယ္ရ ဘာညာသာဓကာ အလုိရွိသည္။ (Foreigner Welcome)<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရငတ္တုန္း အင္းေလးကန္ထဲျပဳတ္က်သလို မေျပးရုံတမယ္ျဖင့္ ဗ်ဴးရန္သြားသည္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ရြာတုန္းက သာေအး အလွဴလို လူေတြက အမ်ားသား။ ေရႊေတြေရာ ဖအုပ္ထုပ္ေတြေရာ။ ကိုယ္လိုသူလို လူမ်ိဳးမ်ား အပူလႈိင္းမ်ားကို အုပ္၍ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ၿပဳံးျပၾကသည္။ အို.....ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္မွေတာ့ မထူးဟု ဆိုကာ ေလွ်ာက္လႊာျဖည့္၍ အလွည့္ကိုေစာင့္ေနမိသည္။ ကိုယ့္အလွည့္လည္းေရာက္ကာနီးေရာ ဗ်ဴးသည့္လူကထြက္လာကာ လူေတြအရမ္းမ်ားေနသည့္အတြက္ သူကပဲ အလုပ္ႏွင့္ပတ္သတ္သည့္အေသးစိတ္ကို အားလုံးနားေထာင္ႏိုင္ရန္ ရွင္းျပသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုဆိုး ။<span style=""> </span> ။ ဒီစားေသာက္ဆိုင္က အခုမွစဖြင့္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီအေနနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ အေတြ႕အႀကဳံရွိတဲ့လူ၊ ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ပညာအရည္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> အခ်င္းေတြျမင့္မားေနပါေစ ေအာက္ထစ္ တစ္လကို ၁၀၀၀ ကစေပးပါမယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ပညာအရည္အခ်င္း လုပ္သက္အေတြ႕အႀကဳံမ်ားေပမယ့္ အလုပ္မွာ စြမ္းေဆာင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span> ရည္ရွိမရွိကို မသိတဲ့အတြက္ အခုလို စေပးရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္မ်ားေတာ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ၂ လတန္သည္ ၃ လတန္သည္ ႀကဳံရင္လည္း ႀကဳံသလို မႀကဳံရင္လည္း မႀကဳံသ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span> လိုေပါ့ဗ်ာ…ၾကည့္က်က္တိုးေပးပါမယ္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္မ်ား ။<span style=""> </span> ။ (ရြစိ..ရြစိ..ျဖစ္ကုန္၍) ေခါင္းလိုက္ညိတ္သည့္လူကလည္း ၿငိမ့္လွ်က္..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> မလႈပ္မရွက္ျဖင့္ ေက်ာက္ရုပ္လိုၿငိမ္သက္သူမ်ားကလည္း ၿငိမ္သက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span> လွ်က္.... မုဆိုး၏ အပစ္ကို ေသမထူးေနမထူးသေဘာျဖင့္ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ပစ္ကြင္းေကာင္းေစရန္ တစ္ခ်ိဳ႕က မသိမသာ ေက်ာလွည့္ေပးသည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၆)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေကာင္ ။<span style=""> </span><span style=""> </span> ။ ကၽြန္မကို လူအိုရုံမွာ အလုပ္ရမယ္ဆိုၿပီး ေအ့ဂ်င့္က လႊတ္လိုက္တာပါ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ဒီေရာက္မွ အိမ္ေဖာ္အလုပ္ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ ပထမကေတာ့ စလုံးတစ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ေယာက္အိမ္မွာလုပ္ရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက တစ္ပတ္တစ္ခါ အျပင္ထြက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ခြင့္ရသလို မုန္႔ဖိုးေလးဘာေလးလဲရပါတယ္။ တစ္ႏွစ္စာခ်ဳပ္ျပည့္ေတာ့မွ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ဗမာအိမ္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ကုိယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းဆိုၿပီးေတာ့ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> အားတက္မိပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ တစ္ပတ္ကိုလည္း <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> တစ္ရက္မွ နားလို႔မရ။ အလုပ္ဆိုလည္း အားလုံး သိမ္းက်ဳံးလုပ္၊ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ကၽြန္မဘြဲ႕နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ တစ္ျခားအလုပ္ရွာဖို႔ အင္တာနက္ဆိုင္ကို အသြား <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> လမ္းေရာက္ေတာ့မွ အိမ္ရွင္က ဇက္ေၾကာတက္လို႔ဆိုၿပီး ဖုန္းဆက္ေခၚ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span> ပါတယ္။ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအိမ္ကိုေရာက္မွ ပိုဆိုးေတာ့တာပါပဲ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">နိဂုံး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကၽြန္ေတာ္တို႔လူမ်ိဳးေတြ အလုပ္ဆိုတဲ့အမဲေကာင္ကိုလိုက္ရင္း ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ ဒီကၽြန္းေပၚကို ေရာက္လာၾကပါတယ္။ တစ္ရြာမေျပာင္းသူေကာင္းမျဖစ္၊ ေသခ်င္တဲ့က်ား ေတာေျပာင္းဆိုသလို အဆင္ေျပတဲ့လူေတြရွိသလို အမဲလိုက္ရင္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သားေကာင္ဘဝေရာက္တဲ့လူေတြလည္း ေတြ႕ေနရပါတယ္။ အလုပ္မလုပ္ခင္ ေသေသခ်ာခ်ာ စုံစမ္းၾကပါ။ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းဆိုၿပီး မယုံလြယ္ၾကပါနဲ႔။ မုဆိုးတစ္ပိုင္း ပြဲစားရိုင္းမ်ား၏ ေဘးရန္မွလည္း ကင္းေဝးၾကပါေစဗ်ာ…. <o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1853629701356265708?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-61552361565564635682008-08-01T04:46:00.000-07:002008-08-01T04:55:09.721-07:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဘိုးအိုတြင္ အိမ္ (သို႔) တဲတစ္လုံးရွိသည္။ သူ႔တဲ၏ေဘးပတ္ဝန္းက်င္တြင္ စမ္းေခ်ာင္းတစ္ခုက တသြင္သြင္စီးဆင္းလွ်က္… သူစိတ္ညစ္ညဴးသည့္အခါတိုင္း စီးဆင္းေနေသာစမ္းေခ်ာင္းထဲတြင္ ေရစိမ္ေလ႔ရွိကာ သူ႔စိတ္အစဥ္ကို ျပန္လည္သန္႔စင္တတ္သည္။ စကၠန္႔တိုင္းတြင္ စီးဆင္းခဲ့ေသာေရမ်ားသည္ အတိတ္၊ အခုသူ႔ကိုယ္ကို ပြတ္တိုက္ထိေတြ႕ေနေသာ ေအးစက္ေနသည့္အေတြ႕သည္ ပစၥဳပၸန္၊ အနာဂတ္ကေတာ့ စမ္းေခ်ာင္း၏အထက္ပိုင္းမွ သူ႔ဆီသို႔ေျဖးညွင္းစြာတိုးဝင္စီးဆင္းလာမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔အတြက္ ဘာမွစိုးရိမ္ပူပန္ေနစရာမလိုသလို စီးဆင္းခဲ့ေသာအတိတ္မ်ားအတြက္လည္း ႏွေျမာတသျခင္းမျဖစ္မိ လက္ရွိသူ႔ကိုယ္အား ပြတ္တိုက္ေနေသာေရထုသည္သာလွ်င္ သူ႔ဘဝျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ျဖင့္ သူ႔၏စိတ္အစဥ္သည္ျပန္လည္ လန္းဆန္းကာၿငိမ္းခ်မ္းသြားေလ့ရွိသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔တြင္ ၿခံမခတ္ထားေသာ ဥယ်ဥ္တစ္ခုလည္းရွိသည္။ ထိုဥယ်ဥ္ထဲတြင္ သူ႔၏ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားကို ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အရုဏ္ဦး၏ေရာင္ျခည္အခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ ပ်ိဳးေထာင္ေပးေလ႔ရွိသည္။ သူ႔ဥယ်ာဥ္ထဲတြင္ စိုက္ပ်ိဳးထားေသာ ေမ်ွာ္လင့္ျခင္း၏ အသီးအပြင့္မ်ားႏွင့္ ပန္းေပါင္းစုံ၏ အလွတရားမ်ားကို လိပ္ျပာမ်ား၊ ငွက္ငယ္မ်ား၊ ရြာထဲရွိမိန္းမပ်ိဳမ်ား၊ ကာလသားမ်ား၊ မုဆိုးမ၊ ေခါင္းရြက္ဗ်တ္ထိုးေစ်းသည္မ်ား၊ ရြာ၏ အပယ္ခံမ်ားသာမက အရူးအဆုံး မည္သူမဆို အလုိရွိသလို ယူငင္ အသုံးခ်ေစသည္။ မည္သည့္ပညတ္ခ်က္မွမထား။ ထို႔အတြက္လည္း တံခါးႏွင့္ဓားမရွိေစရန္အတြက္ ၿခံမခတ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔၏ဥယ်ာဥ္သည္ နတ္တို႔ဖန္ဆင္းေသာဥယ်ာဥ္အလား ျမင္သူတိုင္း စိတ္ၾကည္ႏူးျခင္းတစ္မ်ိဳးကို ျဖစ္ေပၚေစသည္။ ထိုသို႔ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ပီတိတစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ ဥယ်ာဥ္ထဲမွ ရာသီသီးႏွံတစ္ခ်ိဳ႕ကို သူ႔ဘဝ၏ ေန႔စဥ္အာဟာရအျဖစ္စားသုံးေလ့ရွိသည္။ ဤနည္းျဖင့္ သူရွင္သန္သည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ၏ပန္ဝန္းက်င္တြင္္ ေရးဆြဲၿပီးခဲ့ေသာ ေရးဆြဲလက္စႏွင့္ ေခါင္းစဥ္တပ္ကာ ဘာမွမဆြဲရေသးေသာ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ိဳ႕ရွိသည္။ ထိုကားမ်ားအတြက္ မည္သည့္နည္းျဖင့္ေရးဆြဲမည္ဟု သူ႔စိတ္ထဲတြင္ သတ္မွတ္မထား၊ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ေပၚလာေသာ နည္းစနစ္ျဖင့္ တစ္ခါတစ္ေလ ကင္းဗတ္စ၊ တစ္ခါတစ္ေလ ေတာင္နံရံမ်ား၊ တစ္ခါတစ္ေလ သစ္ပင္မ်ားတြင္ ဓားျဖင့္ခ်ိဳင္၍ လည္းေကာင္း တစ္ခါတစ္ေလ ေလွကားေထာင္၍ သစ္ပင္ေပၚမွ သစ္ရြက္မ်ားကုိ အေပါက္ကေလးမ်ားေဖာက္၍ လည္းေကာင္း သူစိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ေရးဆြဲေလ့ရွိသည္။ ေနေရာင္ထုိးေသာအခါ ထိုသစ္ရြက္မ်ားကို ေဖာက္၍ ေျမျပင္ေပၚသို႔က်ေနေသာ အရိပ္မ်ားမွာ သူ႔အိမ္ (သို႔) တဲ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ေလေဝွ႕တိုင္း ယိမ္းထိုးေနျခင္းျဖင့္ ကင္းဗတ္စေပၚတြင္ ၿငိမ္သက္ေနေသာ Static Art အျပင္ Dynamic Art တစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း သူဖန္တီးတတ္သည္။ သဘာဝအလွတရားသည္ သူ႔အသက္ရႈသံျဖစ္၍ ေသြးေၾကာမ်ားထဲတြင္ စိမ့္ဝင္စီးဆင္းလွည့္ပတ္လွ်က္ရွိသည္။ ထိုနည္းျဖင့္ သူအသက္ရႈသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညေနခင္းမ်ားတြင္ေတာ့ သူ႔၏ အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ အမႈိက္သရုိက္မ်ားကုိ လွည္းက်င္းသန္႔စင္ေလ့ရွိကာ ရြာအဝင္အထြက္လမ္းရွိ ေရအိုးစင္ကိုလည္း ေရပုံမွန္ျဖည့္ေပးေလ့ရွိသည္။ ထိုေရအိုးတြင္ထားေသာ အုန္းမႈတ္ေသာက္ေရခြက္၏လက္ကိုင္ကိုလည္း ကႏုတ္ပန္းႏြယ္ပန္းလက္မ်ား ျဖစ္ေစရန္ သူကိုယ္တိုင္ ဓားျဖင့္အႏုစိတ္ထားသည္။ ထိုေသာက္ေရခြက္သည္လည္း ခဏခဏေပ်ာက္တတ္သလို ရြာသားတစ္ခ်ိဳ႕ကလည္းဖ်က္ဆီးတတ္ၾကသည္။ ထို႔သို႔ေပ်ာက္သြားတိုင္း က်ိဳးပဲ့သြားတိုင္း အဘိုးအိုကဘာမွမေျပာ မညည္းတြားပဲ ေနာက္ထပ္အသစ္တစ္ခုကိုသာျပန္လည္ ထုလုပ္ေလ့ရွိသည္။ ထို႔အတြက္ စိတ္အားခိုင္းစရာ အလုပ္တစ္ခုအသစ္တစ္ဖန္ျပန္လည္ရေစသည့္အတြက္ ေပ်ာ္ပင္ေပ်ာ္မိေသးသည္။ သူ႔အုန္းမႈတ္ခြက္ လက္ကိုင္၏လက္ရာမွာလည္း တစ္ေန႔တစ္ျခားပိုမိုေကာင္းမြန္လာေလ့ရွိသည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညေနေစာင္းလွ်င္ေတာ့ ေတာင္ေပၚရွိ ထုံးသုတ္ထားေသာေစတီျဖဴျဖဴေရွ႕တြင္ တရားထုိင္ကာ ဝတ္ျပဳေလ့ရွိသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆည္းလည္းတို႔၏ ပြတ္တိုက္ရုိက္သံမ်ားကို နားဆင္ရင္း တိမ္တို႔ဘာသာဘာဝ ဆည္းဆာေနာက္ဆုံးအခ်ိန္တြင္ ေရာင္စုံျခယ္ကာ ကြန္႔ျမဴးေနၾကျခင္း သူရိန္ေနမင္း၏ အေနာက္ယြန္းယြန္းတြင္ က်ဆုံးျခင္းအေၾကာင္းကို ႏွလုံးသြင္းသည္။ ေရသည္စီးဆင္းေနသလို၊ ေနသည္လည္း နိစၥဓူဝ စီးဆင္းေနသည္ပဲ။ ထို႔အတူ လူမ်ား၊ တိရစာၦန္မ်ား၊ ေအာင္ျမင္ျခင္း၊ က်ရႈံးျခင္း၊ တဏွာ၊ တပ္မက္မႈ၊ တြယ္တာမႈ၊ ပိုင္ဆိုင္လိုမႈ၊ ေပးဆပ္ျခင္း စသည္စသည္ျဖင့္ အရာအားလုံးသည္ သဘာဝယႏၱရားႀကီးတစ္ခုပမာ စီးဆင္းေနၾကသည္ပဲ။ ဆည္းဆာခ်ိန္တြင္ ေရႊအိုေရာင္ေတာက္ပေနေသာ လယ္ခင္းမ်ားအေပၚတြင္ ဇရာဆိုေသာ အေမွာင္အစက္အေျပာက္မ်ား တျဖည္းျဖည္းမင္းမူလာခ်ိန္၊ တျခမ္းပဲ့လက အျပာေရာင္ေနာက္ခံေရးေရးတြင္ ေခါင္းျပဴၾကည့္ေနခ်ိန္၊ ေရခပ္ရာမွျပန္လာေသာ လုံမမ်ားရြာဝင္ခ်ိန္၊ ႏြားရိုင္းသြင္းခ်ိန္တြင္ေတာ့ အဘိုးအိုလည္း ေတာင္ေအာက္သို႔ျပန္လည္ဆင္းလာေလ့ရွိသည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထို႔ေနာက္ သစ္သီး၊သစ္ဥတစ္ခုခုျဖင့္ သူ၏ တစ္ေယာက္တည္းေသာ ညစာစားပြဲကို က်င္းပရင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံညစာကိုေရွာင္၍ ဥပုသ္ေဆာက္တည္ျခင္းျဖင့္ သူ၏ ဝမ္းမီးကို ၿငိွမ္းသတ္ေလ့ရွိသည္။ ထိုသို႔စားေသာက္ၿပီးခ်ိန္မ်ား၌ ရြာအစြန္ဆုံးဘက္အျခမ္းတြင္ရွိေသာ သူ႔တဲဆီသို႔ ေရာက္လာေသာ ကေလးမ်ားအား ၾကယ္ေရာင္စုံေအာက္ရွိ ကြပ္ပ်စ္ေပၚတြင္ ဘီလူး၊ နတ္သမီး၊ သူရဲေကာင္း အစရွိသည့္ ဒ႑ာရီပုံျပင္မ်ားကိုေျပာျပေလ့ရွိသည္။ အဘိုးအို၏ ပုံျပင္မ်ားမွာလည္း တစ္ပုဒ္ႏွင့္တစ္ပုဒ္ ထပ္သည္ဟူ၍ မရွိပဲ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းေသာေၾကာင့္ ကေလးမ်ားက သေဘာက်ၾကသည္။ ထို႔အတူ ကေလးသဘာဝေမးေသာ ေမးခြန္းမ်ားအားလည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ျဖင့္ ျပန္ေျဖေလ့ရွိသည္။ လသာသည့္ညမ်ားတြင္ေတာ့ သူ႔၏တေယာအိုကိုထိုး၍ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ ညည္းဆိုေနတတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ အဘိုးအို၏ တေယာသံႏွင့္အတူ ညသည္ အသက္ဝင္ကာ ႏုပ်ိဳေနတတ္သည္။ သက္ႀကီးေခါင္းခ်ခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူ၏ ေခါင္မလုံေသာ အမိုးက ၾကယ္ပြင့္မ်ားကို ေရတြက္ရင္း အရာအားလုံးကိုေမ့ကာ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခ်ိက္အိပ္ေပ်ာ္သြားေလေတာ့သည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-6155236156556463568?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-66452354942012145212008-07-26T01:35:00.000-07:002008-07-26T02:39:07.948-07:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္မေလွ်ာက္ပဲ ကဗ်ာခ်ည္းပဲေရးခ်င္တဲ့ေကာင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">နည္းေတာင္နည္းေသးတယ္တဲ့…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တက္က်မ္းတစ္အုပ္က ေျပာတယ္..</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမရယ္..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ အတၱႀကီးတာမဟုတ္ရပါ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">စက္ရုပ္ေတြကို စက္ဆုပ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ဳပ္လက္တစ္ဆုပ္စာ အႏုပညာကိုပဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထာဝရ ဘုရားသခင္ထင္လို႔ပါ…</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေငြနံ႔နံေနတဲ့ ေလထုထဲမွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတန္းစား ခြဲျခားတတ္သူေတြ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အတြင္းက်ိတ္ၿပိဳင္ဆိုင္လိုျခင္းေတြ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေထာင္းလေမာင္းထလို႔ေနေလရဲ့..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရႈးတိုးတိုး <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ေတြ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကပြဲ က်င္းပေနေလရဲ့…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခၽြးတစ္လုံးလုံးနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဦးေနွာက္နဲ႔ လုပ္အားထိုးေကၽြးလုိ႔ေကာင္းတုန္း..</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ား..ဘယ္ေလာက္ပဲစာနာပါတယ္ေျပာေျပာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဝးေရာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္ျပန္စရာမရွိေတာ့တဲ့ ကေလးငယ္ေတြရယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေပ်ာက္ခဲ့တဲ့ အေမအိုေတြေလာက္ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသာကပင္လယ္မေဝဘူး…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ား…ဘယ္ေလာက္ပဲစာနာပါတယ္ေျပာေျပာ</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္လုံးေတြဖြင့္ၾကည့္ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အပူသည္ရုပ္နဲ႔ လူလုံးမလွတဲ့လူေတြ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖုန္္ေတြၾကားထဲမွာ တနပ္စာအတြက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရုန္းကန္ေနၾကတယ္</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">နားေတြစြင့္ၾကည့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျမႀကီးထဲက ေအာ္သံေတြ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘဝဂ္လွ်ံေနတယ္</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရင္ဘတ္ေတြဖြင့္ၾကည့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလင္းမီးေတာက္တစ္ပြင့္ကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖ်တ္ကနဲျမင္လိုက္ရလိမ့္မယ္..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကဲ..ကဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလည္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အိပ္လို႔ရေအာင္ဆက္အိပ္လိုက္ပါဗ်ာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">က်ဳပ္ကေတာ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေရးလိုက္ဦးမယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-6645235494201214521?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-58374475396951983212008-06-26T09:23:00.000-07:002008-07-04T20:58:08.080-07:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">Background layout ကိုကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ဓာတ္ပုံထည့္ရန္အတြက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီကုဒ္ဒင္းေလးကို ကိုယ့္ဘေလာ့ခ္က Layout tab> Edit Html> Edit Template> body ေအာက္က { }ကြင္းထဲမွာ ထည့္ေပးပါ။</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">background-image:url</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(http://wallpapers.jurko.net/widescreen/uploads/wallpaper_974.jpg);<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">background-attachment:fixed;</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">background-position:top left;</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">background-repeat:no-repeat;</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီမွာ backgournd-image:url ေနာက္ကကြင္းစ ကြင္းပိတ္ထဲမွာ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ အင္တာနက္ ဝက္ဘ္ဆိုဒ္က ဓာတ္ပုံလင့္ခ္ေတြကို ေပးလို႔ရပါတယ္…တစ္ခ်ိဳ႕ပုံေတြမွာ Copyright ရွိလို႔ အလကားေပးတဲ့ ဒက္စ္ေတာ့ပ္ ဘက္ဂေရာင္းေတြ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ဘာသာဖန္တီးထားတဲ့ ပုံေလးေတြတင္လို႔ရပါတယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္စက္ကပုံအတြက္ လင့္ခ္ယူရန္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://www.imageshack.us/">www.imageshack.us</a> ကိုသြားပါ ေနာက္ၿပီးစက္ထဲက ပုံကို Browse ထဲကဝင္ရွာၿပီး Upload လုပ္ေပးပါ။ လင့္ခ္ကိုရပါလိမ္မယ္။</span></p><p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ့္အခုပုံက www.jurko.net ကယူထားတာပါ။ အဲဒီမွာလည္း ပုံေကာင္းေတြအမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဖန္တီးၾကည့္ၾကပါ။ မရွင္းတာရွိရင္လည္းေျပာပါဗ်ာ။ <o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-5837447539695198321?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-76700854536313077932008-06-22T11:10:00.000-07:002008-06-22T21:25:02.343-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.2-clicks-swords.com/images/image/samurai%20sword%202.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://www.2-clicks-swords.com/images/image/samurai%20sword%202.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘဝမွာ အေမက ဒိုင္းတစ္လက္ဆိုရင္ <o:p></o:p></span></p> <span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >အေဖဆိုတာဟာ ဓားတစ္လက္ပဲ….</span><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖဟာ သူ႔သက္တမ္းတစ္ဝက္ေလာက္ ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ ေရထဲမွာရင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ႀကီးျပင္းေစတယ္။ ဒါေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က အေမာမေျပေစခဲ့။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ေျပာေျပာေနတဲ့ ဘဝဟာ အေဖရင္ဆိုင္ခဲ့တာရဲ့ ေျခဖ်ားမွမမွီေသး။ ဒါေတာင္ကၽြန္ေတာ္က ညည္းတြားေရရြတ္ျပ။ အေဖကေတာ့ ရီခ်င္ရီေနမွာေပါ့ဗ်ာ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိန္းကေလးေတြနဲ႔ပတ္သတ္ရင္ စိုးရိမ္တဲ့အေဖ “ေဟ့ေကာင္ မင္းခုထိရည္းစားမရွိေသးဘူးလား” “မင္းအရြယ္က ငါဆိုရင္…”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">စသျဖင့္အားမလိုအားမရျဖစ္ျပ..ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ပထမဆုံးရည္းစားစာ ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ထဲက အေဖမိတာေလဗ်ာ…စိတ္ခ်ပါ ကၽြန္ေတာ္ဘုန္းႀကီးေတာ့ မဝတ္ပါဘူး။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ လဘၻက္ရည္ဆိုင္မွာ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတုန္း ေနာက္ကအေဖေရာက္လာေတာ့ မီးကိုကဗ်ာကယာျငွိမ္းလိုက္မိတယ္။ အေဖေအးေအးေဆးေဆး ေျပာတဲ့စကားက “ေဟ့ေကာင္ ေသာက္ခ်င္ရင္ေသာက္၊ ဒါေပမယ့္ ေယာက်ာ္းဆိုတာ လုပ္ရဲရင္ခံရဲရတယ္။ မင္းလည္းေဆးလိပ္ဆိုးက်ိဳးသိသားပဲတဲ့” ဟုတ္တယ္အေဖ..ခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္မိုက္လို႔ေကာင္းတုန္းဗ်။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငယ္ငယ္တုန္းက လမ္းထဲကေကာင္ေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္လို႔ငိုၿပီးျပန္လာတဲ့ အစ္ကိုကို အိမ္ေရာက္ေတာ့သူက ထပ္ထိုး “မွတ္ထားကြ ရန္ျဖစ္ရင္ ျပန္ခ်၊ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီအတိုင္းျပန္မလာခဲ့န႔ဲတဲ့” အဲဒီကတည္းက သူငယ္တန္းေတာင္မေရာက္ေသးတဲ့ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သုံးတန္းေရာက္ေနတဲ့ အစ္ကိုကို လက္သီးထိုးနည္းနဲ႔ ကရာေတးသင္ေပးတဲ့အေဖ…စာေရးတိုင္းေမးတယ္။ ေရခ်ိဳးခါနီးတိုင္း ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ ဒိုက္ထိုးတဲ့…. အဲဒီကတည္းက လုပ္ျဖစ္တဲ့အခါလုပ္ မလုပ္ျဖစ္တာကမ်ား..ခုဆိုရင္ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ေနၿပီေပါ့ဗ်ာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မွတ္မွတ္ရရ အစ္ကိုနဲ႔က်ားပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က ခဏခဏအကြက္ျပန္ေရြ႕ေတာ့ နားရင္းတီးၿပီးေျပာတဲ့စကား “ေဟ့ေကာင္ အားကစားလုပ္ရင္ ႏိုင္ခ်င္ရုံသက္သက္ မညစ္ပတ္ရဘူးကြတဲ့” အဲဒီကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ အကြက္ျပန္မေရြ႕တတ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူငယ္တန္းတုန္းက အဆင့္တစ္ရရင္ စက္ဘီးတစ္စီးဝယ္ေပးမယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ အဆင့္ တစ္ဆယ္ရရင္ေကာဆိုေတာ့ အေဖမ်က္လုံးျပဴးသြားေသးတယ္။ ေနာက္တာပါဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္ အျမဲတမ္း စက္ဘီးတစ္စီးပဲလိုခ်င္တာပါ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါးအေကာင္လိုက္ေပးမယ့္အစား ငါးဖမ္းနည္းသင္ေပးမယ့္အေဖ….ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္ငိုရင္ “ေရွးတုန္းက သူရဲေကာင္းေတြလို လက္ရုံးရည္ ႏွလုံးရည္ျပည့္ဝတဲ့ ေယာက်္ားမ်ိဳးကိုအားက် ငါ့သား ေယာက်္ားဆိုတာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေတာ့မွမ်က္ရည္မက်ရဘူးကြ” <span style=""> </span>တဲ့… <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p><br />ဓားေသြးေက်ာက္လို အေဖ႔စကားေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဓားကို သတိရတိုင္းေသြးေနဆဲပါဗ်ာ….<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-7670085453631307793?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-26248694967118816802008-06-13T02:25:00.000-07:002008-06-13T02:28:46.915-07:00<p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျမန္မာသီခ်င္းစာသားလိုခ်င္သူမ်ား <a href="http://www.myanmarlyrics.net/default.asp?iId=HILHG">ဒီကို</a> သြားပါ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> <o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-2624869496711881680?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-17469938745238662852008-05-30T00:04:00.000-07:002008-05-30T00:37:54.616-07:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ နာဂစ္မုန္တိုင္းဝင္ေရာက္ခဲ့သည္။ လူတိုင္းအသိပင္ျဖစ္သည္။ ျပည္သူေတြအတိဒုကၡေရာက္ၾကရသည္။ ဒီၾကားထဲ ၾကားရသည့္ သတင္းေတြကမေကာင္း။ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ျဖစ္ေနၾကသူမ်ား၊ မိသားစုဝင္မ်ား ေပ်ာက္ဆုံး၍ စိတ္ကေယာင္ေျခာက္ျခားျဖစ္သူမ်ား၊ ေပါေလာေပၚေနေသာအရာမ်ား၊ တန္းစီအိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ကေလးငယ္မ်ား၊ ဝါထိန္ေနာက္က်ိေသာ ရြံ႕ေရမ်ား၊ ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ အမိုးမ်ား၊ မုန္တုိင္းတိုက္ေနတုန္း သစ္ပင္ေပၚတြင္ ခုိကာ မုန္တိုင္းၿပီးသည့္ေနာက္ ဝတ္စရာမရွိ၍ အေလာင္းဆီက ထမိန္ေကာက္စြပ္ခဲ့ရေသာ အေမအို၊ ဆားငန္ေရဖုံးလႊမ္းကုန္ေသာ လယ္ကြင္း၊ စပါးက်ီ စသည္ စသည္ျဖင့္ ခ်ေရးလို႔မကုန္ႏိုင္ေသာ ဒုကၡမ်ားကို နာဂစ္ကေဆာင္ယူလာခဲ့သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သတင္းၾကားၾကားခ်င္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနရုံျဖင့္မၿပီး လုပ္စရာရွိသူမ်ားကို ဖင့္ေႏွးမေနပဲေဆာင္ရြက္သူမ်ားရွိသည္။ မေဆာင္ရြက္သူတစ္ခ်ိဳ႕လည္းရွိသည္။ အလွဴေငြေတြေကာက္ၾကသည္။ အဝတ္အစားေတြအလွဴခံသည္။ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကား ေက်းရြာေတြအထိ သြားကာ မုန္တိုင္းကယ္ဆယ္ေရးေတြ တပိုင္တႏိုင္ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္။ ထိုသူမ်ားသည္ အားယားေနသူမ်ားေလာ? မတရားရေသာ ပိုက္ဆံေတြေပါမ်ားကာ နာမည္ေကာင္းလိုခ်င္၍ ေလွ်ာက္လွဴေနသူမ်ားေလာ ေကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္သည္။ မဟုတ္…ကိုယ္အလုပ္ကိုျဖတ္၍ ဒုကၡသည္မ်ားကို ဂရုဏာသက္ကာ မအားသည့္ၾကားမွ အုတ္တစ္ခ်ပ္သဲတစ္ပြင့္အေနျဖင့္ ကူညီေနသူမ်ားျဖစ္သည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္က သူ႔ iPod Player ကုိေရာင္းခ်၍ လွဴသည္။ အရင္က ဆူနာမီဒဏ္ခံခဲ့ရဘူးေသာ ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ရာဘာျခံအလုပ္သမားမ်ားကလည္း သူတို႔ေခြ်းႏွဲစာထဲက လွဴဒါန္းသည္။ သူတို႔နည္းတူ တစ္ျခားႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဒုကၡသုကၡေပါင္းစုံခံကာ ပိုက္ဆံတစ္ျပားကိုမရရေအာင္ရွာေနသူမ်ားကလည္း မိမိတို႔၏ လုပ္အားမွရေသာ ေခၽြးႏဲွစာမ်ားျဖင့္ ဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ လွဴဒါန္းသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ ဒုကၡေရာက္ေနေသာ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းဒုကၡသည္မ်ားကို ဒီအတိုင္းပစ္မထားေၾကာင္း အေရးႀကဳံက သက္လုံေကာင္းေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးစိတ္ဓာတ္ကို လွစ္ျပေနသလုိပင္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမတစ္ေယာက္ဆိုရင္လည္း သူ႔အေမေနမေကာင္းျဖစ္ေနသည့္ၾကားမွ ဒုကၡသည္ေတြကို ဦးစားေပးကာ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚကိုသြားေရာက္ကူညီခဲ့သည္။ သူမ ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔အေမ၏ အသက္ကိုပင္မမွီေတာ့။ သူ႔အေမကလည္း ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ေဆးသြင္းသည္ကိုပင္ လက္မခံ၊ ကိုယ့္ေဝဒနာအစား ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ပူပန္ေနခဲ့ေသးသည္။ သားသမီးမ်ားထဲတြင္ တစ္ဦးတည္းေသာသမီး တစ္ျခားႏိုင္ငံမွ ခဏတစ္ျဖဳတ္ျပန္ေရာက္ေနခိုက္၊ မိမိေဝဒနာသည္းေနခ်ိန္၌ပင္ မိမိအတၱအစား ဒုကၡသည္ေတြဆီ သြားေရာက္ခြင့္ျပဳခဲ့ေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၏ စိတ္သေဘာထားႀကီးျမင့္ေလးျမတ္မႈကို ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားမိပါသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတိုင္းသည္ မိသားစုကို အခ်စ္ဆုံးျဖစ္သည္။ ရပ္ေဝးမွ ခဏတစ္ျဖဳတ္အိမ္ျပန္ေရာက္သူတိုင္း မိသားစု၏ အရသာကိုခံစားခ်င္ၾကစျမဲျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္သည္ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ေစာင့္ခဲ့ရေသာ တန္ဖိုးရွိေသာအခ်ိန္အခိုက္အတန္႔ျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမက မိခင္မက်န္းမမာျဖစ္ေန၍ အိမ္တြင္မရွိမျဖစ္ေနရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိ၏ တစ္မိသားစုထက္ အတိဒုကၡေရာက္ေနေသာ၊ စားရမဲ့ေသာက္ရမဲ့ျဖစ္ေနေသာ၊ ဝါးအစည္းေျပေနေသာ တစ္ျခားမိသားစုအမ်ားအျပား အတြက္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သြားေရာက္ကာ တတ္အားသေရြ႕ကူညီခဲ့ေသာ စိတ္ဓာတ္ကို လွဳိက္လွိဳက္လွဲလွဲ ခ်ီးက်ဴးမိပါသည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">နာဂစ္မိုးသည္ ဒုကၡပန္းေတြကိုပြင့္ေစသည္။ သို႔ေသာ္သူႏွင့္အတူ မျမင္ရေသာ စည္းလုံးျခင္း လွ်ပ္စီးစြမ္းအင္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္းယူေဆာင္လာခဲ့သည္။ နာဂစ္ေၾကာင့္ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းပို၍ စည္းလုံးရသည္။ တစ္ဦးဒုကၡေရာက္ေနပါက တစ္ျခားသူတစ္ဦးကလည္း လွ်စ္လွဴမရႈတတ္ေသာ ျမန္မာစိတ္ဓာတ္ကို မီးေမာင္းထိုးေပးခဲ့သည္။ အခက္အခဲတစ္ခုကို အတူရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းမည္ဆိုေသာ မိသားစုစိတ္ဓာတ္ကို မွတ္ေက်ာက္တင္ေပးခဲ့သည္။ နာဂစ္ဒုကၡေရာက္သူမ်ား အတြက္ ဒုကၡသုကၡေပါင္းစုံခံကာ ကူညီေပးသူမ်ားအားလုံးကိုလည္း သူတို႔အားလုံးကိုယ္စားေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ဘေလာ့ခ္ကေန ေလးစားဂုဏ္ျပဳလိုပါသည္။ မုန္တိုင္းဝင္ၿပီးရင္ ေလျပည္တိုက္ခတ္စျမဲျဖစ္သည္။ အားလုံးအတြက္ ေလျပည္သုတ္ျဖဴးခ်ိန္…ထိုအခ်ိန္သည္လည္း မေဝးေတာ့ၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း…. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတိုင္း ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရးႏိုင္ပါေစ…<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1746993874523866285?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-6045124056784297912008-05-29T07:32:00.000-07:002008-05-29T22:58:27.521-07:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုတစ္ေလာ ေရႊေပလႊာဆန္ဆန္ မက္ေဆ့ခ်္ တစ္ခုရပါတယ္ဗ်ာ…ဘာတဲ့ ‘BUDDHA’ is coming very soon”, send this msg to 9 people, you will get good news tomorrow. If u neglect bad luck for 9 years, this is proved true…..ကၽြန္ေတာ့္ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္ထဲဝင္တာမွ ဝင္လာမစဲ တသဲသဲဗ်ာ… စဥ္းစဥ္းစားစားေလး ပို႔ၾကပါလို႔ေျပာလိုပါတယ္… <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းကလဲ ေတာင္ပုလုဆရာေတာ္ႀကီးရဲ့. ဒီ ဂါထာကို္ ကူးပါ ၿပီးရင္ သက္ေစ့ေလွ်ာက္ေဝပါ…မေဝရင္ ဘာျဖစ္မယ္..ညာျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကတဆင့္ ဂါထာလိုလို ဘာလိုလို စာရြက္အပိုင္းအစေတြရဘူးပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လာေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ဦးေႏွာက္စားေပးလိုက္ပါတယ္..ဆရာေတာ္ရဲ့ ဂါထာကို မရြတ္ရင္ဘာျဖစ္မလဲ? ဆရာေတာ္က ေထရဝါဒလား၊ ဂါထာ မႏၱာန္ေတြကို ယုံသလား? စသည္ျဖင့္ေပါ့…ေနာက္ပိုင္း အဲဒီသူငယ္ခ်င္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕ရင္ေဝးေဝးကေရွာင္ပါေတာ့တယ္…တစ္ကယ္က ဘုရားသားေတာ္ ေထရဝါဒ ဆရာေတာ္ေတြကိုယ္တိုင္ကလည္း အဲလိုလုပ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြရဲ့ ယုံလြယ္မႈ၊ Superstitious ျဖစ္လြယ္မႈ တစ္နည္းအားျဖင့္ မျမင္ရေသာတစ္စုံတစ္ရာကို အစိုးရိမ္လြန္၍ ေၾကာက္လြယ္မႈ အဲဒါေတြကို အခြင့္ေကာင္းယူသူေတြက လုပ္ေနတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုလည္း Forward လုပ္ မလုပ္ရင္ ဘာျဖစ္မေလးညာျဖစ္မေလးနဲ႔ အဲလို မက္ေဆ့ခ်္ေတြဝင္ပါတယ္…တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုလည္း ဘာမွန္းညာမွန္းမစဥ္းစား ကိုယ့္လက္ကလြတ္ျဗြတ္ဆိုၿပီး ဆင္ကန္းေတာတိုးသလို သူမ်ားေတြကို လိုက္ေပးပါတယ္… ေနာက္လက္ထဲရတဲ့သူကလည္း ေနာက္လူေတြကို ထပ္ေပး..အဲလိုနဲ႔ လုံးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနတာပါ…ဆိုးတာက ေခတ္ပညာတတ္၍ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ကာ ပညာသင္ၾကားေနေသာသူမ်ားပါဝင္ေနျခင္းပါ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါကဘာလဲဆိုေတာ့ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၁) မိမိကိုယ္ကို ယုံၾကည္မႈမရွိျခင္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂) သူမ်ားက မလုပ္ရင္ဘာျဖစ္မည္ ညာျဖစ္မည္ စသည္ျဖင့္ က်ိန္စာဆန္ဆန္ေရးသားျခင္းမ်ားကို ဆင္ကန္းေတာတိုး ယုံလြယ္ျခင္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၃) လက္ေတြ႕က်က် မစဥ္းစားၾကျခင္း စတဲ့ ေပ်ာ့ကြက္ေတြကိုေတြ႕ရမွာပါ။ ေရွးထုံးကိုလည္း မပယ္နဲ႔ေစ်းသုးံလည္းမလြယ္နဲ႔ဆိုတဲ့ စကားကိုလည္းၾကားဖူးပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ထိန္းသိမ္းသင့္ေသာ ျမန္မာရုိးရာ ဓေလ့ထုံးစံေတြကို ထိန္းသိမ္းသင့္ပါတယ္။ ဤကဲ့သို႔ေသာ ေရႊေပလႊာ ပို႔သည့္ထုံးစံမ်ားကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ တိုးတက္လိုစိတ္ရွိသူမ်ား စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားျမင့္ျမတ္ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေကာင္းျဖစ္လိုသူ မွန္သမွ် စြန္႔လႊတ္သင့္ပါေၾကာင္း…..စိတ္ထားေကာင္းလွ်င္ ကံေကာင္းမည္ဆိုေသာ အစြဲကိုသာယုံၾကည္သင့္ပါေၾကာင္း….<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-604512405678429791?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-15951824125635045432008-05-23T00:47:00.001-07:002008-05-23T04:42:09.303-07:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LGUVWZnzHgI&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/LGUVWZnzHgI&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-1595182412563504543?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-39151187026571903842008-05-12T09:09:00.000-07:002008-05-12T11:01:28.588-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh22dZVPdI/AAAAAAAAANc/MKbdFzGOke8/s1600-h/damage+5.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh22dZVPdI/AAAAAAAAANc/MKbdFzGOke8/s200/damage+5.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199536447775129042" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh49NZVPhI/AAAAAAAAAN8/GujThSml530/s1600-h/damage2.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh49NZVPhI/AAAAAAAAAN8/GujThSml530/s200/damage2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199538762762501650" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႔ရန္ကုန္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရတယ္။ သူတို႔ေတြ မေန႔က နာဂစ္ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ စားစရာနဲ႔ အဝတ္ေတြလွဴစရာ ေတြကို ထန္းပင္ကုန္းရြာမွာလွဴလို႔ ရန္ကုန္ကိုျပန္လာၾကတယ္။ ဒီအပတ္ စေန႔ေန႔မွာလည္း ဘိုကေလး၊ဖ်ာပုံစတဲ့ လူသိပ္မေရာက္တဲ့ရြာေတြအထိ သြားၿပီးလွဴမယ္လို႔ေျပာတယ္။ သူတို႔အဖြဲ႕က MMA (<st1:country-region st="on"><st1:place st="on">Myanmar</st1:place></st1:country-region> Medical Association)၊ ရည္ရြယ္ခ်က္က အကူအညီမေရာက္ႏိုင္တဲ့ေနရာေတြကို အဓိက ထားၿပီး အလွဴေပးဖို႔ပါ။ အဲဒီေတာ့ စကၤာပူကလူမ်ား သဒါၵတတ္အားနည္းမ်ားမဆို အကူအညီေပးခ်င္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ဆက္သြယ္ၾကပါ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="mailto:dewaing@gmail.com">dewaing@gmail.com</a> PH:90089027</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh2YdZVPbI/AAAAAAAAANM/_GZYofVCw7I/s1600-h/que+2.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh2YdZVPbI/AAAAAAAAANM/_GZYofVCw7I/s200/que+2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199535932379053490" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရန္ကုန္ကအလွဴရွင္မ်ားအတြက္ ကိုေဇာ္လင္းထြန္း - HP: 098551342</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဆီကိုတိုက္ရုိက္ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္။</span></p><div style="text-align: left;"><br /></div><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="mailto:dewaing@gmail.com"></a><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားလုံးလည္း ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ အလွဴခံၾကမယ္၊ လွဴၾကမယ္လို႔ယုံၾကည္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဘာပဲေျပာေျပာ လွဴစရာေနရာမ်ားေတာ့ လုပ္အားေပးအဖြဲ႔ေတြလည္းမ်ားမ်ားလိုတာေပါ့။ ဒီအဖြဲေတြအားလုံးကို သာဓုေခၚပါတယ္ဗ်ာ…</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh6UNZVPiI/AAAAAAAAAOE/gxg88rMBf6Q/s1600-h/8.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh6UNZVPiI/AAAAAAAAAOE/gxg88rMBf6Q/s200/8.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199540257411120674" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">စကၤာပူေဒၚလာ ၃၂ = ယမ္ယမ္ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္ ၁ဖာ (၁ဖာ = ၆ဗူး၊ ၁ဗူး = အထုပ္ ၃၀)</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-style: italic;">မွတ္ခ်က္။</span><span style="font-style: italic;"> </span><span style="font-style: italic;">။ စက္ရုံအရင္းေစ်းအတုိင္း</span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထမင္းဘူး ၃ ေယာက္စာ ဗမာေငြ ၂၈၀ က်ပ္ = စကၤာပူ ၃ ၄ျပား</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-style: italic;">မွတ္ခ်က္။ ။ စကၤာပူ တစ္ေဒၚလာကို ဗမာေငြ က်ပ္ ၈၃၀ လဲလွယ္ႏႈန္းႏွင့္တြက္သည္။\</span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh2q9ZVPcI/AAAAAAAAANU/mEjsDM8SJ_4/s1600-h/clothes+4.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh2q9ZVPcI/AAAAAAAAANU/mEjsDM8SJ_4/s200/clothes+4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199536250206633410" border="0" /></a></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh4Z9ZVPgI/AAAAAAAAAN0/Q2BjVe2ghHA/s1600-h/5.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh4Z9ZVPgI/AAAAAAAAAN0/Q2BjVe2ghHA/s200/5.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199538157172112898" border="0" /></a> <p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh3MdZVPeI/AAAAAAAAANk/NGOX2N3Jmg4/s1600-h/villagers+4.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_wvklu1hX3-w/SCh3MdZVPeI/AAAAAAAAANk/NGOX2N3Jmg4/s200/villagers+4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199536825732251106" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အဲဒီေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲလွဴလွဴ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက စကၤာပူ တစ္က်ပ္ဆိုရင္ ဟိုမွာ လူ ၆ေယာက္ေလာက္ ထမင္းစားႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးတဲ့လူေတြရွိေတာ့ နည္းတယ္မ်ားတယ္သေဘာမထားပဲ လွဴၾကပါဗ်ာ။ အားလုံးကို လည္း နာမည္နဲ႔ စာရင္းနဲ႔ ျပန္လည္ေဖာ္ျပေပးပါ့မယ္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"> </p><p style="color: rgb(255, 255, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://picasaweb.google.com/dewaing/TripToHtanPinKone">ဓာတ္ပုံမ်ားၾကည့္ရန္</a> <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-3915118702657190384?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-81562825464688582712008-05-12T01:31:00.000-07:002008-05-12T01:33:00.563-07:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ့ေန႔နဲ႔ညေတြမွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သတင္းဆိုးေတြနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလင္းခ်ိဳးလို႔ေနတယ္…</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခႏၶာကိုယ္အေဟာင္းေတြနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမင္မေကာင္းေသာ “ျမစ္”မ်ား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီမွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဧရာဝတီအဆုံးသတ္ဟာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညီွနံ႔သင္းခဲ့ရ..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္ေခါင္မိုးေတြ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အၿပိဳင္းၿပိဳင္းထလို႔ေနေလရဲ့…</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားေပ်ာက္တဲ့ အေမအိုေတြရွိသလို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမေပ်ာက္တဲ့ သားမ်ား.. အဲလုိ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ ျဖစ္သင့္တာေတြျဖစ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဖစ္သင့္တာေတြ မျဖစ္ျခင္းကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တရားနဲ႔ေျဖေၾကးဆို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါနာမည္ေဘးမွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒိ႒ိ ဆိုတာကို ျဖည့္ေရးလိုက္</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူသားတစ္ေယာက္ရဲ့ေနာက္ဆုံးခရီးအတြက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သုဘရာဇာတစ္ေယာက္လို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပိုင္ရွင္မဲ့ခႏၶာေတြကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျမျမႈဳပ္လိုက္ခ်င္တယ္..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2767883050352944030-8156282546468858271?l=tawthonetaung.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဝုိင္း (D'vine)http://www.blogger.com/profile/01699312514177782471noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2767883050352944030.post-58443488229080612242008-05-08T00:12:00.000-07:002008-05-08T00:13:58.215-07:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဆိုင္ကလုန္း နာဂစ္သည္ အိႏိၵယသမုဒၵရာ၏ ေျမာက္ဘက္ပိုင္းတြင္ ဆိုင္ကလုန္း နီနာေနာက္ ဒုတိယေၾကာက္စရာအေကာင္းဆုံး လူအေသအေျပာက္အမ်ားဆုံးမုန္တိုင္းျဖစ္သည္။ ယခင္ ကမၻာေပၚတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ဘူးေသာ ဆိုင္ကလုန္းမ်ားထဲတြင္ နံပါတ္ ၁၂ ေျမာက္အျပင္းထန္းဆုံးဆိုင္ကလုန္းျဖစ္သည္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ကျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ဆိုင္ကလုန္းမာလ အၿပီးတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းသို႔ဝင္ေရာက္လာေသာ အႀကီးဆုံး အပူပိုင္းေဒသ မုန္တိုင္းတစ္ခုျဖစ္သည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္က ဆိုင္ကလုန္းအေသးစား မာလဝင္လာသည္။ ဒီႏွစ္ နာဂစ္၊ လူေတြ တိရစာၦန္ေတြ၊ အတိဒုကၡေရာက္ၾကရသည္။ အိုးအိမ္ေတြေပ်ာက္ၾကရသည္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ ပ်က္စီးဆုံးရႈံးရသည္။ စားေသာက္ကုန္ေတြ၊ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းေစ်းေတြတက္ကုန္သည္။ ငတ္ျပတ္ေနေသာ ဆီေစ်းတက္၍ ဒုကၡေရာက္ေနေသာ ျပည္သူအတြက္ ႏူရာဝဲစြဲ၊ လဲရာသူခိုးေထာင္း ျဖစ္ေနသည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံသည္ တစ္ခ်ိန္က အာရွတြင္မ်က္ႏွာပန္းပြင့္ခဲ့သည္။ အိမ္နီးခ်င္း ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ ကုန္းပိတ္လာအိုႏိုင္ငံ၊ ဆူနာမီျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံတို႔ႏွင့္စာလွ်င္ ကမၻာေပၚတြင္ သဘာဝေဘးအႏၱာရယ္ ကင္းရွင္း္ေသာ ႏိုင္ငံအျဖစ္ျဖင့္ ဘိုးေဘးမ်ား အဆက္ဆက္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶသာသနာထြန္းကားသည္။ တစ္ခ်ိန္ကေရႊေရာင္လႊမ္းခဲ့ေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ယခုေတာ့.. သဘာဝေဘးအႏၱာရာယ္ကို ျပည္သူလူထုအတြက္ အေရးတႀကီး ေရွာင္တခင္ ႀကိဳတင္အသိေပးရန္အတြက္ ပ်က္ကြက္ျခင္း၊ မိုးေလဝသတိုင္းတာသည့္ စက္ပစၥည္းကိရိယာ အင္အားခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္း၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးညံ့ဖ်င္းျခင္း စသည့္အရင္းအျမစ္ခ်ိဳ႕တဲ့မႈမ်ားအားလုံးေပါင္းေသာ အခါ လူေပါင္းမ်ားစြာ၏ အသက္အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ျဖင့္ စေတးလိုက္ရၿပီျဖစ္သည္။ ဒီကိစၥ မည္သူ႔တြင္ တာဝန္အရွိဆုံးနည္း? အရင္းစစ္လိုက္လွ်င္ တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ေပၚတြင္သာ မူတည္ေလသည္။ ေခတ္မီေသာ မိုးေလဝသကိရိယာမ်ားမွ ဖမ္းယူရရွိေသာ သတင္းမွတဆင့္ ေကာင္းမြန္ေသာ ဆက္သြယ္ေရး ကြန္ယက္ကို အသုံးျပဳကာ ဆင္းရဲရုိးသားၾကရွာေသာ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား၊ တံငါသည္မ်ား စသည့္ ေဒသခံျပည္သူေတြအေပၚတြင္ ႀကိဳတင္အသိေပးမႈ ထိထိေရာက္ေရာက္လုပ္ခဲ့လွ်င္၊ သူတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ လူေနမႈအဆင့္အတန္းမ်ား ပိုမိုျမင့္မားေနမည္ဆိုလွ်င္ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ ကားျဖင့္ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ ကိုယ္ပိုင္ ပစၥည္းမ်ားသယ္ကာ မုန္တိုင္းလြတ္ရာသို႔တိမ္းေရွာင္ေနႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။ အနည္းဆုံးေတာ့ အေသအေပ