အိပ္မက္အစ....
သူသည္ လူသားမ်ိဳးႏြယ္တစ္စုမဟုတ္သည့္ ေတာင္က်ေရခဲေခ်ာင္းမ်ားမွ ျမစ္ဖ်ားခံ၍ စီးဆင္းလာခဲ့သည္။ ႏြားရုိင္းသြင္းခ်ိန္ကဲ့သို႔ သားရဲတိရစာၦန္မ်ားအတိၿပီးကာ အလင္းေျပာက္မရွိေသာ လွ်ိဳမ်ားထဲတြင္ တစ္ကိုယ္တည္း စမ္းေခ်ာင္းငယ္တစ္ခုလို သတိႀကီးႀကီးျဖင့္တိတ္ဆိတ္စြာ စီးဆင္း၍ ေနေရာင္္ျခည္မ်ားက သူ႔မ်က္ႏွာျပင္ေပၚသို႔ မိန္းေမာယစ္မူးစြာ ခုန္ဆင္းေပ်ာ္ျမဴးေလ့ရွိသည့္ လြင္ျပင္က်ယ္မ်ားတြင္ေတာ့ သူသည္ အပူအပင္မရွိေသာ ကေလးတစ္ေယာက္လုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စီးဆင္းေလ့ရွိသည္။ အေကြ႕အေကာက္မ်ားကို ေအးေအးလူလူျဖတ္္ေက်ာ္၍ ေခ်ာက္ကမၻားမ်ားအေရာက္တြင္လည္း ေရတံခြန္အျဖစ္ မေၾကာက္မရြံ႕ခုန္ခ်ေလ့ရွိသည္။ ထို႔အျပင္ သက္တံ႔ေရာင္စဥ္မ်ားျဖင့္ သဘာဝကို အလွဆင္လိုက္ေသးသည္။ အနိမ့္အျမင့္မ်ားကို ေရျပင္ညီအတိုင္းသေဘာထားကာ ထာဝရစီးဆင္းေနဆဲပင္။ ရြာငယ္ဇနပုဒ္မ်ားမွ မိန္းမပ်ိဳမ်ားသည္လည္း ေနဝင္ရီတေရာတြင္ ပုံးဖာေမွာက္ဆင္၍ သူ႔ဆီကို ညေနတိုင္းလာေရာက္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သၾကသည္။ သူမတို႔ထံမွ သူသည္လည္း ရပ္ေရးရြာေရးမွ အစ အတင္းစကားမ်ားအဆုံး နားေထာင္ရင္း ဘာတစ္ခြန္းမွျပန္မေျပာပဲ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးစီးဆင္းေနဆဲပင္္။ သူ႔ထံမွ သက္ရွိသတၱဝါ လူသားတို႔အတြက္အေရးပါသည့္ အသက္ဓာတ္ကို လာေရာက္ကူးယူၾကသည္။ သူသည္ ျမစ္တစ္စင္းျဖစ္ေနသည္္။
သူသည္ သစ္ပင္တစ္ပင္လည္းျဖစ္ေနျပန္သည္။ လူတို႔သည္ သူ႔အရိပ္တြင္ေန၍ သူ႔အခက္ခ်ိဳးသည့္တိုင္ေအာင္ တစ္စက္မွမၿငီးၿငဴ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာအမိုးျဖင့္ လူသားတို႔အားေနေရာင္ဒဏ္မွကာကြယ္ေပးသည္။ ေနပူပူမိုးရြာရြာ ဝတၱရားမပ်က္၊ ၿမိဳ႕ျပတြင္္သာမက ယာေတာမ်ား၊ ျမစ္ေခ်ာင္းနံေဘး၊ ေတာင္တန္းမ်ား၊ ေတာအုပ္မ်ားစသည္ျဖင့္ လက္ညိဳးထိုးမလြဲေနရာတိုင္းတြင္ သူ႔အရိပ္မ်ားရွိသည္။ ရွင္သန္စဥ္အေတာအတြင္းလည္း လူတို႔ရႈသြင္းရန္ ေအာက္ဆီဂ်င္ကို ထုတ္လႊတ္၍ လူသားတို႔အႏၱရာယ္ ကာဗြန္ဓာတ္ေငြ႕မ်ားကို စုပ္ယူသည္။ ေသဆုံးသည့္အခါတြင္လည္း သူ႔ကိုယ္ခႏၶာအားမီးတိုက္ေစျခင္းျဖင့္ လူသားတို႔အတြက္ အပူဓာတ္၊ အလင္းဓာတ္၊ အေႏြးဓာတ္ကို ရရွိေစသည္။ သူသည္ သဘာဝတရား၏ ျဖစ္စဥ္မ်ားထဲတြင္ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္လြန္းစြာျဖင့္ အေျခခံက်လြန္းေသာ သက္ရွိသစ္ပင္လည္းျဖစ္္ခဲ့သည္။
သူသည္ မ်က္စိတစ္ဆုံးစိမ္းလန္းက်ယ္ျပန္႔ေသာ ျမက္ခင္းစိမ္းတစ္ခုလည္း ျဖစ္ခဲ့ျပန္သည္။ စိမ္းစိုေသာ ျမက္ႏုႏုေၾကာင့္ တိရစာၦန္တို႔အသက္ရွင္ရသလို ႏုိ႔၊ အသား ပရုိတင္းဓာတ္မ်ားေၾကာင့္လည္း လူသားတို႔ သြယ္ဝိုက္ေသာနည္းျဖင့္ အသက္ဆက္ရသည္။ အစိမ္းေရာင္ဆံပင္ျဖင့္ လုံမငယ္တစ္ေယာက္ ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးကာစ ဆံပင္ျဖန္႔၍ အေျခာက္ခံေနသကဲ့သုိ႔ ျမကဗၺလာအေရာင္အဆင္းျဖင့္ ၾကည့္ေလရာ လြင္ျပင္မ်ား ေတာင္ကမၻားယံမ်ားတြင္ ျမင္သူတိုင္းအား မ်က္စိပသာဒျဖစ္ေစေလသည္။ ျမက္ခင္း၏အဓိပၸယ္၌ က်ယ္ဝန္းလြတ္လပ္ျခင္း အျမဲစိမ္းလန္းျခင္း သေဘာတရားမ်ားကိန္းေအာင္းလ်က္ရွိသည္။ သူသည္ ျမက္ခင္းစိမ္းတစ္ခုလည္းျဖစ္ေနခဲ့သည္။
အိပ္မက္အဆုံး.....................
သူသည္ အိပ္မက္ကလန္႔ႏႈိးခံရသည့္ အခိုက္၌ မႏုႆလူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တသြင္သြင္စီးဆင္းေနသည့္ျမစ္တစ္စင္းေဘးရွိ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္၏အရိပ္ေအာက္ က်ယ္ျပန္႔စိမ္းစိုေသာျမက္ခင္းစိမ္းေပၚတြင္ ေအးေအးလူလူထိုင္ကာ တာအိုျဖစ္စဥ္အေၾကာင္းဖတ္ေနသည့္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ အိပ္မက္ထဲ၌ သူ႔လန္႔မႏိုးမီ ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။
