Monday, December 31, 2007

ပုံျပင္မ်ားႏွင့္ခရီးထြက္ျခင္း


လူတစ္ေယာက္ ခရီးထြက္လာခဲ့သည္။

သူ႔လက္ထဲတြင္ ဒိုင္အိုခ်ီးနီးစ္၏ မီးအိမ္ကို ကိုင္ေဆာင္မထား၊ ျဗဟၼာႀကီးဦးေခါင္းကိုလည္းရြက္မလာ၊ ဇီဝကလို ေဆးလြယ္အိတ္လည္းမလြယ္၊ ေခါင္းထဲတြင္ ကြန္ျဖဴးရွပ္၏အေတြးအေခၚေတြလည္းမရွိ...ယုတ္စြအဆုံး ေရဘူးႏွင့္ ဖိနပ္လည္းမပါ...ဘာဆိုဘာမွ မပါ အဝတ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုျဖင့္ သုညတစ္လုံးကိုပိုက္၍သာ ခရီးထြက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ သူတြင္ရည္မွန္းခ်က္လည္းမရွိ ခရီးထြက္ခ်င္လို႔သာ ထြက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္း အဆိုအရ သြားပါမ်ား ခရီးေရာက္၊ ေမးပါမ်ား စကားရ၊ မအိပ္မေနအသက္ရွည္ ဆိုသလို သူ ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ ျမစ္ကိုေက်ာ္၍ ခရီးဆက္လာခဲ့ေလသည္။

ေတာအုပ္အစပ္ေရာက္တြင္

လေပၚက ဆန္ဖြပ္သည့္ အဘုိုးအိုကို သူျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သူ႔ေဘးက ယုန္ကေလးကလည္း နားရြက္ကေလးေထာင္လို႔ေပါ့။ ဒါန႔ဲသူက အဘိုးကို ေမးၾကည့္သည္။

“အဘိုး မပင္ပန္းဘူးလား တစ္ခ်ိန္လုံး ဆန္ဖြပ္ေနရတာ...အခုေခတ္မွာ ဆန္ကိုစက္နဲ႔ႀကိတ္လုိ႔ရေနၿပီေလ..အပင္ပန္းမခံပါနဲ႔လား အဘုိးရယ္”

“ေဟ...မင္းဘာသိလို႔လဲကြ...ငါက အလုပ္လုပ္ခ်င္လြန္းလို႔ ရွာႀကံလုပ္ေနရတာကြ...အလုပ္မလုပ္ပဲေနရင္ ငါမေနတတ္ေတာ့ဘူး...ေနာက္ၿပီး ကေလးငယ္ေလးေတြအတြက္ အိပ္ယာဝင္ပုံျပင္ေတြထဲမွာ ငါရွိေနခ်င္တယ္ကြာ...ငယ္ရြယ္ႏုနယ္တဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ ကေလးေတြ လသာညတိုင္း ငါ့ကို ထိုင္ၿပီးေငးၾကည့္ေနၾကတာ ငါဘဝဘာနဲ႔မွမလဲႏိုင္ဘူးေဟ”

ယုန္ကေလးကပါ မ်က္ေစာင္းထုိးၾကည့္ေလသည္။ ဒီလူတယ္ရႈပ္ပါလားဆိုသည့္သေဘာ... အဲဒါနဲ႔သူလည္း အဘိုးအိုနားက အသာလစ္ထြက္လာခဲ့ေလသည္။

ဒီလိုနဲ႔ ေတာအုပ္တစ္ေနရာအေရာက္ တိရစာၦန္မ်ား အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းျဖစ္ေနသည့္အသံမ်ားၾကား၍ ဘာျဖစ္ေနပါလိမ့္ဟု သူဝင္ၾကည့္မိသည္။

ယုန္နဲ႔လိပ္ အေျပးၿပိဳင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

လိပ္က သူ႔ေက်ာခြံႀကီးကိုလြယ္ကာ အိပဲ့အိပဲ့ႏွင့္ေျပးေနျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုေရႊယုန္ကေတာ့ သစ္ပင္ရိပ္မွာ တခူးခူးႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေလသည္။ သြားရည္ေတာင္က်ေနလိုက္ေသး။ ဒါႏွင့္သူ ယုန္အနားကိုကပ္၍ သြားႏိုးေလသည္။

“ေဟ့...ဖိုးေရႊယုန္..ထ..ထ...ဟိုမွာ လိပ္ကပန္းေတာင္ဝင္ေတာ့မယ္ကြ”

အိပ္မႈန္စုံမႊားျဖင့္ မ်က္လုံးပြတ္ၾကည့္သည္။ ထို႔ေနာက္ တစ္ဘက္ေစာင္း၍ ျပန္အိပ္သြားေလသည္။ သူလည္း စိတ္မရွည္ပဲ

ယုန္၏ ေထာင္ကားေနေသာ နားရြက္နားကပ္၍

“ထဟ... ငပ်င္းရဲ့ ဟိုမွာ နင့္ထက္အဆတစ္ရာ အေျပးေႏွးတဲ့လိပ္က ပန္းဝင္ေတာ့မဟဲ့” ဟု အားကုန္ေအာ္လိုက္ေလသည္။

ယုန္သည္ အႀကီးအက်ယ္စိတ္ဆိုးသြားဟန္ျဖင့္ သူ႔ကို ဘုၾကည့္ၾကည့္ကာ...

“ေဟ့လူ...က်ဳပ္က အႏႈိင္ေတြ အရႈံးေတြကို အတူတူပဲသတ္မွတ္ထားတယ္...ေလာကမွာ အိပ္ေရးဝဝအိပ္ၿပီး လန္းလန္းဆန္းဆန္းနဲ႔ မနက္ခင္းေတြကုိ ႏႈတ္ဆက္ရတာေလာက္ ဘာမွ တန္ဖိုးမထားဘူး။ ခင္ဗ်ားမအိပ္မေနအလုပ္ေတြလုပ္ ပိုက္ဆံေတြစု ပိုက္ဆံရွိတိုင္းလည္း က်ဳပ္လို သစ္ရိပ္ဝါးရိပ္မွာ ေအးေအးလူလူ အိပ္လို႔မရဘူး။ ေနာက္ၿပီး ပုံျပင္ေတြထဲမွာ က်ဳပ္လို အေျပးသမားက အပ်င္းႀကီးတယ္လို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ လူေတြကတစ္ဘက္သတ္စြပ္စြဲထားတာ...တန္ေအာင္အိပ္မယ္ဗ်ာ...အိပ္ေရးပ်က္တယ္ သြား..သြား..” ယုန္ကစိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ေျပာေတာ့ သူလည္း အၿမီွးေလးကုပ္ၿပီး ခရီးဆက္ထြက္ခဲ့သည္။

ခရီးဆက္လာရင္း ေဒါင္းေတြဝိုင္းအုံခြပ္ျခင္းခံေနရေသာ က်ီးတစ္ေကာင္ကိုသူေတြ႕ေလသည္။ သူလည္း တစ္ေကာင္ႏွင့္အမ်ားဆိုေတာ့ က်ီးကိုသနားသည္ႏွင့္ ေဒါင္းေတြအားလုံးကို ေျခာက္လွန္႔လႊတ္လိုက္သည္။ ေဒါင္းအေမႊးေတြကုိယ္မွာ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ မဲေျပာင္ေျပာင္ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔ ေဒါင္းခြပ္ခံရသည့္ ဒဏ္ရာမ်ားႏွင့္ အသက္ေမ်ာ့ေမ်ာ့သာက်န္ေတာ့ေသာ က်ီးကိုေတြ႔ရေလသည္။

“ခင္ဗ်ားဗ်ာ....ကိုယ္နဲ႔မတန္မရာဘာလို႔ ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္ရတာလည္းဗ်” သူက ကရုဏာသံႏွင့္ေမးသည္။

ကိုေရႊက်ီးက “ဟာ...တိရစာၦန္ျခင္းအတူတူ သူတို႔က တမူးပိုရႈရတယ္လို႔ဗ်ာ... က်ဳပ္လည္း လွခ်င္တာေပါ့ဗ်...ကိုယ့္ကိုယ္ကို လွမလားဆိုၿပီး ေဒါင္းေသတစ္ေကာင္ဆီက အေမႊးေတြယူၿပီး တပ္ၾကည့္တာေပါ့..က်ဳပ္လွတာကို သူတို႔ကမနာလိုၾကဘူးေလ..အဲဒါေၾကာင့္ဝိုင္းခြပ္ၾကတာ... နင္လို အသာမည္းငမြဲက ငါ့တို႔အေရာင္အေသြးနဲ႔တူသလား တန္သလားတဲ့... တိရစာၦန္အခ်င္းခ်င္း အသားအေရာင္အဆင့္အတန္းခြဲျခား အေကာင္အတန္းအစား(လူတန္းစားမဟုတ္) ခြဲျခားတာ က်ဳပ္မခံႏိုင္ဘူး....အု...အု..အု”

ေျပာရင္း ေဒါသႏွင့္အတူ ကုိေရႊက်ီးပါ အသက္ထြက္သြားေလသည္။ သူလည္းကိုေရႊက်ီးအေလာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာျမႈပ္ႏွံေပးၿပီးသည့္ေနာက္ ပညာရွိဦးဇီးကြက္ထံသြား၍ ေတာေကာင္အခ်င္းခ်င္း အဆင့္အတန္းခြဲျခားမႈပေပ်ာက္ေရးအေၾကာင္း အဆိုတင္သြင္းခဲ့ေလသည္။

သူေရႊက်ီးအတြက္ စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ ေတာအုပ္ထဲက ေရကန္ႀကီးနံေဘးမွာထိုင္ေနေလသည္။ ထိုေရကန္ထဲ၌ ၾကာမ်ိဳးငါးပါးပြင့္ေနသလို လိပ္ျပာကေလးမ်ားကလည္း ၾကာပန္းမ်ားၾကားလြင့္ဝဲေနေလသည္။ ၾကာပန္းၾကားမွတိုးေဝွ႕ကာ ကန္ေရေပၚမွျဖတ္တိုက္သည့္ေလႏုေအးေလးကို မ်က္လုံးအသာေလးမွိတ္၍ အေမာေျပရႈရႈိက္ေနတုန္း အလြန္ေမႊးပ်ံ႕ေသာရနံ႔တစ္ခုသူူရလိုက္သည္။ သူ႔မ်က္စိဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ ပန္းေပါင္းစုံႏွင့္ရက္လုပ္ထားေသာ အဝါေရာင္ဝတ္ရုံျဖင့္ နတ္သမီးတစ္ပါးအား သူေရွ႕၌ူျမင္လိုက္ရေလသည္။ သူမ၏ အျဖဴေရာင္အေတာင္ပံတစ္စုံကလည္း လွပလြန္းလွသျဖင့္ မ်က္စိမ်ားေမွာက္မွားေလသလားဟု သူ႔မ်က္လုံးသူေသခ်ာပြတ္ၾကည့္မိသည္။ သူ႔အျမင္အာရုံလည္းမမွားေပ။ သို႔ေသာ္ သူ႔တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကိုယ္ ထိုမ်ွေခ်ာေမာလွပေသာ မိန္းကေလးအား တစ္ခါမွ်မျမင္ဘူး။ အဝါေရာင္ဝမ္းဆက္ျဖင့္ မဟာဆန္စြာ ေက်ာ့ရွင္းလွပလြန္းလွသည္။ သူမ၏ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားမွာလည္း ႏွင္းဆီပန္းတို႔ႏွင့္တူစြာ ႏႈးညံ့နီေထြးေနသည္။ ထို႔အတူ လက္ေမာင္းမ်ားမွာလည္း ေရႊအိုေရာင္ေတာက္ပေနေလသည္။ ထိုအဝါေရာင္နတ္သမီးေလးက သူ႔အားၿပဳံးၿပဳံးေလးစိုက္ၾကည့္ေနေလသည္။ သူကလည္းျပန္ၿပဳံးျပလိုက္ေလသည္။

“ခင္ဗ်ား....နာ...နာမည္ဘယ္လိုေခၚပါသလဲ” သူ႔စကားလုံးမ်ား ထစ္အကုန္သည္။

သူမကသြားေလးေပၚေအာင္ျပဳံးကာ “ကၽြန္မနာမည္က Eos ပါ.. အရုဏ္ဦးရဲ့ နတ္ဘုရားမေပါ့...မနက္ခင္းဆိုရင္ ကၽြန္မအစ္ကို ေနမင္းႀကီး (Helios) ကို ႏႈိးေပးၿပီး ေကာင္းကင္ရဲ့တံခါးဝကို ကၽြန္မရဲ့ ေဟာဒီႏွင္းဆီလက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ဖြင့္ေပးရတယ္ေလ.. ”

ဗ်ာ...နတ္ဘုရားမ..? ႏွင္းဆီလက္ႏွစ္ဘက္? ကၽြန္ေတာ္အိပ္မက္မက္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္?

“မဟုတ္ပါဘူး..”

ဆိုၿပီး သူမက လက္ထဲက ပန္းတစ္ပြင့္ႏွင့္သူ႔ဆီသို႔ လွမး္ေပါက္လိုက္ေလသည္။ ထိုပန္းကေလးသည္ သူ႔ ဘယ္ဘက္ရင္အုံတည့္တည့္သို႔ထိမွန္သြားကာ သူ႔ ႏွလုံးခုန္သံမ်ားရပ္တန္႔သြားေလသည္။ ထိုသို႔ႏွင့္သူႏွင့္ သူမ (အဝါေရာင္နတ္သမီး) တို႔ သူမအစ္ကိုေနမင္းႀကီးမႏိုးခင္ မနက္ခင္းေလျပည္ရနံ႔မ်ားရိႈက္ရင္း ေတာအုပ္အလင္းေထာင့္ခ်ိဳးမ်ားေရာက္သည္ အထိ အတူတူလမ္းေလွ်ာက္ၾကသည္။ သူကေတာ့ နတ္သမီးေလးအလစ္၌ ေလရႈးႏွင့္အတူ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚသို႔တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ေရာက္လာေသာ သူမ၏ ဆံေကသာမ်ားကို ခိုးနမ္းေနမ္ိသည္။

သူမရဲ့ ပန္းေပါင္းစုံဝတ္ရုံံရနံ႔ၾကားမွာ ယစ္မူးရင္း တစ္ခဏေလးအတြင္း ကဗ်ာဆန္တဲ့အလွမွာ စီးေမ်ာေပ်ာ္ဝင္ေနေလၿပီ။ သူ ခရီးလည္းဆက္မထြက္ျဖစ္ေတာ့ ထိုေတာအုပ္အတြင္းမွာ ေနထိုင္ရင္း မနက္ခင္းအာရုဏ္တက္ခ်ိန္မ်ား ကိုသာ သူေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေလ့ရွိသည္။ ဒီလိုနွင့္ သူရယ္ အဝါေရာင္နတ္သမီးရယ္ နံနက္ခင္းတိုင္း ေတာအုပ္ႀကီးထဲ၌ ေလွ်ာက္သြားၾကကာ ေနထြက္ကာနီးအခ်ိန္ေလာက္တြင္ သူမက လမ္းခြဲသြားေလ့ရွိသည္။ သူမ၏စံနန္းေတာ္ျဖစ္ေသာ သမုဒၵရာ အစြန္းတစ္ဘက္ကိုလည္း နတ္ျမင္းပ်ံေျခာက္ေကာင္ကေသာ ရထားလုံးျဖင့္ေခၚသြားေလ့ရွိသည္။ ထို႔အတူ ထိုရထားလုံးျဖင့္ပင္ ကမၻာႀကီးအႏွံ ေလွ်ာက္လည္ၾကေလသည္။ တစ္ေန႔တြင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ဇုနတ္မင္းႀကီး သိသြားကာ နတ္သမီးေလးအား လူသားႏွင့္ ခ်စ္ႀကိဳးသြယ္မိသည့္အတြက္ သူမအား အျပစ္ဒဏ္ခတ္လိုက္ကာ လူျပည့္သို႔ မဆင္းရဟု အမိန္႔ထုတ္လိုက္ေလသည္။

ထိုေန႔မွစ၍ သူသည္ မနက္ခင္းတုိင္း နတ္သမီးေလးကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ပါေသာ္လည္း နတ္သမီးေလးသူ႔ထံမေရာက္လာႏုိင္ေတာ့ေပ။

ေရကန္ႀကီးနား၌လည္းေကာင္း၊ သမုဒၵရာအစပ္၌လည္းေကာင္း၊ ပန္းပြင့္မ်ားၾကား၌လည္းေကာင္း၊ မနက္ခင္း အရုဏ္မတက္မီွ ေကာင္းကင္ေပၚသို႔ေမာ့္ၾကည့္၍ လည္းေကာင္း နတ္သမီးေလးရွိတတ္မည့္ ေနရာတိုင္း၌လိုက္ရွာေသာ္လည္း နတ္သမီးေလးကေတာ့ ေပၚမလာေတာ့ေပ။

ေန႔မ်ားကို နာရီမ်ားစား၍...ရက္မ်ားမွသကၠရာဇ္မ်ားကို စားသည့္တိုင္ေအာင္ အဝါေရာင္နတ္သမီးအား သူေစာင့္ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူမ၏အရိပ္ေတာင္မွ သူမျမင္ရေတာ့ေပ။

တစ္ေန႔ ၾကည္လင္သည့္ကန္ေရျပင္ထဲတြင္ သူ႔ကိုယ္သူ ငံု႔ၾကည့္မိေသာအခါမွ သူ႔တစ္ေခါင္းလုံးျဖဴေဖြးကာ အဘုိးႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေၾကာင္း အံ့ၾသျခင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ေတြ႕လိုက္ရ႔ေလသည္။ အခ်ိန္မ်ားမွာျမန္ဆန္လြန္းလွေလသည္။ သူ႔၏ငယ္ဘဝကပုံျပင္မ်ားသည္လည္း အဘုိးအိုအရြယ္ေရာက္ေနသည့္ သူ႔ထံသို႔ တစ္ေက်ာ့ျပန္ေရာက္မလာႏုိင္ေတာ့ေၾကာင္း သိရသည့္အခိုက္၌ အဘိုးအိုလည္း ကန္စပ္၌ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္လဲက်သြားေလေတာ့သည္။

Sunday, December 23, 2007

ဒီလိုနဲ႔ပဲ



ေတးေရး - ငမင္း
ေတးဆို - Tom & Jerry

ငါဟာေမာေန



ေတးေရး - ဘေခ်ာ

မွတ္ခ်က္။ ။လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔က

တာအို ျဖစ္စဥ္မ်ား


အိပ္မက္အစ....

.........................................

..................................................


သူသည္ လူသားမ်ိဳးႏြယ္တစ္စုမဟုတ္သည့္ ေတာင္က်ေရခဲေခ်ာင္းမ်ားမွ ျမစ္ဖ်ားခံ၍ စီးဆင္းလာခဲ့သည္။ ႏြားရုိင္းသြင္းခ်ိန္ကဲ့သို႔ သားရဲတိရစာၦန္မ်ားအတိၿပီးကာ အလင္းေျပာက္မရွိေသာ လွ်ိဳမ်ားထဲတြင္ တစ္ကိုယ္တည္း စမ္းေခ်ာင္းငယ္တစ္ခုလို သတိႀကီးႀကီးျဖင့္တိတ္ဆိတ္စြာ စီးဆင္း၍ ေနေရာင္္ျခည္မ်ားက သူ႔မ်က္ႏွာျပင္ေပၚသို႔ မိန္းေမာယစ္မူးစြာ ခုန္ဆင္းေပ်ာ္ျမဴးေလ့ရွိသည့္ လြင္ျပင္က်ယ္မ်ားတြင္ေတာ့ သူသည္ အပူအပင္မရွိေသာ ကေလးတစ္ေယာက္လုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စီးဆင္းေလ့ရွိသည္။ အေကြ႕အေကာက္မ်ားကို ေအးေအးလူလူျဖတ္္ေက်ာ္၍ ေခ်ာက္ကမၻားမ်ားအေရာက္တြင္လည္း ေရတံခြန္အျဖစ္ မေၾကာက္မရြံ႕ခုန္ခ်ေလ့ရွိသည္။ ထို႔အျပင္ သက္တံ႔ေရာင္စဥ္မ်ားျဖင့္ သဘာဝကို အလွဆင္လိုက္ေသးသည္။ အနိမ့္အျမင့္မ်ားကို ေရျပင္ညီအတိုင္းသေဘာထားကာ ထာဝရစီးဆင္းေနဆဲပင္။ ရြာငယ္ဇနပုဒ္မ်ားမွ မိန္းမပ်ိဳမ်ားသည္လည္း ေနဝင္ရီတေရာတြင္ ပုံးဖာေမွာက္ဆင္၍ သူ႔ဆီကို ညေနတိုင္းလာေရာက္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သၾကသည္။ သူမတို႔ထံမွ သူသည္လည္း ရပ္ေရးရြာေရးမွ အစ အတင္းစကားမ်ားအဆုံး နားေထာင္ရင္း ဘာတစ္ခြန္းမွျပန္မေျပာပဲ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးစီးဆင္းေနဆဲပင္္။ သူ႔ထံမွ သက္ရွိသတၱဝါ လူသားတို႔အတြက္အေရးပါသည့္ အသက္ဓာတ္ကို လာေရာက္ကူးယူၾကသည္။ သူသည္ ျမစ္တစ္စင္းျဖစ္ေနသည္္။


သူသည္ သစ္ပင္တစ္ပင္လည္းျဖစ္ေနျပန္သည္။ လူတို႔သည္ သူ႔အရိပ္တြင္ေန၍ သူ႔အခက္ခ်ိဳးသည့္တိုင္ေအာင္ တစ္စက္မွမၿငီးၿငဴ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာအမိုးျဖင့္ လူသားတို႔အားေနေရာင္ဒဏ္မွကာကြယ္ေပးသည္။ ေနပူပူမိုးရြာရြာ ဝတၱရားမပ်က္၊ ၿမိဳ႕ျပတြင္္သာမက ယာေတာမ်ား၊ ျမစ္ေခ်ာင္းနံေဘး၊ ေတာင္တန္းမ်ား၊ ေတာအုပ္မ်ားစသည္ျဖင့္ လက္ညိဳးထိုးမလြဲေနရာတိုင္းတြင္ သူ႔အရိပ္မ်ားရွိသည္။ ရွင္သန္စဥ္အေတာအတြင္းလည္း လူတို႔ရႈသြင္းရန္ ေအာက္ဆီဂ်င္ကို ထုတ္လႊတ္၍ လူသားတို႔အႏၱရာယ္ ကာဗြန္ဓာတ္ေငြ႕မ်ားကို စုပ္ယူသည္။ ေသဆုံးသည့္အခါတြင္လည္း သူ႔ကိုယ္ခႏၶာအားမီးတိုက္ေစျခင္းျဖင့္ လူသားတို႔အတြက္ အပူဓာတ္၊ အလင္းဓာတ္၊ အေႏြးဓာတ္ကို ရရွိေစသည္။ သူသည္ သဘာဝတရား၏ ျဖစ္စဥ္မ်ားထဲတြင္ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္လြန္းစြာျဖင့္ အေျခခံက်လြန္းေသာ သက္ရွိသစ္ပင္လည္းျဖစ္္ခဲ့သည္။


သူသည္ မ်က္စိတစ္ဆုံးစိမ္းလန္းက်ယ္ျပန္႔ေသာ ျမက္ခင္းစိမ္းတစ္ခုလည္း ျဖစ္ခဲ့ျပန္သည္။ စိမ္းစိုေသာ ျမက္ႏုႏုေၾကာင့္ တိရစာၦန္တို႔အသက္ရွင္ရသလို ႏုိ႔၊ အသား ပရုိတင္းဓာတ္မ်ားေၾကာင့္လည္း လူသားတို႔ သြယ္ဝိုက္ေသာနည္းျဖင့္ အသက္ဆက္ရသည္။ အစိမ္းေရာင္ဆံပင္ျဖင့္ လုံမငယ္တစ္ေယာက္ ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးကာစ ဆံပင္ျဖန္႔၍ အေျခာက္ခံေနသကဲ့သုိ႔ ျမကဗၺလာအေရာင္အဆင္းျဖင့္ ၾကည့္ေလရာ လြင္ျပင္မ်ား ေတာင္ကမၻားယံမ်ားတြင္ ျမင္သူတိုင္းအား မ်က္စိပသာဒျဖစ္ေစေလသည္။ ျမက္ခင္း၏အဓိပၸယ္၌ က်ယ္ဝန္းလြတ္လပ္ျခင္း အျမဲစိမ္းလန္းျခင္း သေဘာတရားမ်ားကိန္းေအာင္းလ်က္ရွိသည္။ သူသည္ ျမက္ခင္းစိမ္းတစ္ခုလည္းျဖစ္ေနခဲ့သည္။



အိပ္မက္အဆုံး.....................

................................

.......................

သူသည္ အိပ္မက္ကလန္႔ႏႈိးခံရသည့္ အခိုက္၌ မႏုႆလူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တသြင္သြင္စီးဆင္းေနသည့္ျမစ္တစ္စင္းေဘးရွိ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္၏အရိပ္ေအာက္ က်ယ္ျပန္႔စိမ္းစိုေသာျမက္ခင္းစိမ္းေပၚတြင္ ေအးေအးလူလူထိုင္ကာ တာအိုျဖစ္စဥ္အေၾကာင္းဖတ္ေနသည့္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ အိပ္မက္ထဲ၌ သူ႔လန္႔မႏိုးမီ ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။


Friday, December 21, 2007

ေျခသုတ္ခုံ အခ်စ္

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာျပတယ္...

ဗ်ာ...အခ်စ္? ေရခဲျခစ္၊ ခ်စ္ခ်စ္ ယိုစုံ၊ ဦးခ်စ္၊ မီးျခစ္၊ ခ်စ္စမ္းေမာင္၊ ျခစ္သည္ ညွစ္သည္...အစရွိသျဖင့္ေပါ့...ဒီအခ်စ္ေတြပဲ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ဗ်ာ...

မခ်စ္ရင္မေနႏိုင္တာကလြဲလို႔ ...ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ထမင္းမစားရဘူးေပါ့ဗ်ာ... မိဘေတြက ခ်မ္းသာရင္ေတာ့ အားအားယားယား အားရပါးရ ခ်စ္ႏိုင္ပါတယ္။ (အေပါစား အခ်စ္ဝတၱဳေတြလည္း ဝယ္ဖတ္ေပါ့ဗ်ာ..တစ္အုပ္မွ တစ္ေထာင့္ငါးရာတည္းရယ္)

သူက...ဆက္ေျပာေသးတယ္...

ခင္ဗ်ားတို႔ သီခ်င္းေရးဆရာေတြ၊ ေတြ႕..ႀကိဳက္...ျငား...အခ်စ္ဝတၱဳေရးတဲ့ စာေရးဆရာေတြေရးသလို တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား မိဘကကားတစ္စီးဝယ္ေပးထား အတန္းမတက္ လပ္ယား လပ္ယား(စာလုံးေပါင္းမွန္ မမွန္မသိ) အေၾကာ္ဆိုင္ထိုင္၊ ကန္ေဘာင္သြား၊ သူငယ္ခ်င္းမေတြနဲ႔ တဟီးဟီးတဟားဟား အဲဒီထဲကမွ အေခ်ာဆုံးေကာင္မေလးနဲ႔ႀကိဳက္၊ ဝတၱဳဆန္တဲ့ ဒိုင္ယာေလာခ့္ေတြ ရြတ္ျပ၊ မိဘခ်င္းကလည္းငယ္သူငယ္ခ်င္းမို႔ သေဘာတူ၊ သူငယ္ခ်င္းဇာတ္ပို႔ေတြကလည္း အတင္းေလွာ္၊ ဇာတ္ဝင္သီခ်င္းေလးဆို ပန္းျခံထဲေလွ်ာက္သြား... ဒါမ်ိဳးေတြက ျမန္မာ ဗီဒီယိုလားလို႔ ေမးရမေလာက္ေအာင္ ခင္ဗ်ားတို႔ပဲခ်စ္ၾကဗ်ာ။ (အဲလို ဘဝမ်ိဳးကၽြန္ေတာ္မရခဲ့လို႔ အဆိုးျမင္တယ္လို႔ေျပာရင္လည္းေျပာဗ်ာ)

ခင္ဗ်ားတို႔ကဗ်ာဆရာေတြဆိုပိုဆိုး...ဒီဘာမဟုတ္တဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေလးကိုပဲ တခမ္းတနား စာေတြစီ၊ စကားလုံးေတြနဲ႔ မြမ္းမံ၊ အေတြးအေခၚေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ ခင္ဗ်ားမွာ တစ္ျခားလုပ္စရာမရွိေတာ့ဘူးလားဗ်ာ... ဥပမာ..ယားလို႔ကုတ္သလိုမ်ိဳးပဲ ဆိုပါေတာ့...မိန္းမဆိုတာက အခ်ိန္တန္ရင္ ခင္ဗ်ားမလိုခ်င္လည္း သူ႔အလုိလိုကို ရလာမယ့္ ျပႆဒါးနံတစ္နံလို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တယ္။

တစ္ကယ္ခ်စ္တယ္ေျပာလည္း ခင္ဗ်ားလိမ္ေနတာဗ်ာ...ခင္ဗ်ားကိုယ္ခႏၶာ အတၱေဘာႀကီးေလာက္ တစ္ျခားအပုပ္ေကာင္ရုပ္ေဆာင္ေတြကို ခင္ဗ်ားမခ်စ္ဘူးဗ်...မယုံရင္ေလာင္းမလား? ခ်စ္လွပါခ်ည္ရဲ့ဆိုတဲ့ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးကို မ်ားမ်ားမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ...ေရသုံးရက္ေလာက္မခ်ိဳးဘဲနဲ႔ သြားေတြ႕ႀကည့္ပါလား? ဒါမွမဟုတ္ သူက ေရသုံးရက္ေလာက္မခ်ိဳးထားတဲ့အခ်ိန္ ခင္ဗ်ားက သြားေတြ႕ၾကည့္ပါလားဗ်ာ... လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္တို႔ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး...

တကယ္က အာရုံငါးပါးကိုပဲခ်စ္ေနၾကတာဗ်ာ (ဆရာေတာ္ႀကီးေလသံျဖင့္)

တစ္ကယ္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ခင္ဗ်ား ဘဝမွာဗ်ာ...ဥပမာ။ ။ေငြတစ္ျပားမွမရွိဘူး.ပါတိတ္ဖုိးလည္းမရွိဘူး ..ေပးစရာလည္းတစ္ျပားမွမရွိဘူး...အဲဒါမ်ိဳးဆို ခင္ဗ်ား ေယာကၡမနဲ႔ေတြ႔ဖို႔သာျပင္ေပေတာ့... ဂ်ာလကီးေဂ်ာင္းပဲ... ခင္ဗ်ားမိန္းမကို ႏြားမရႊံ႕ပိတ္လုပ္ၿပီးေတာ့ ဗုိက္ရႊဲ အဆီျပန္မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ပရာဒိုေပၚကဆင္းလာမယ့္ သားသတ္ရုံပိုင္ရွင္တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီမွာ သမီးျပန္တိုးေပးစားလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ၾကရင္ ခင္ဗ်ားဘာလုပ္မလဲ? ခ်စ္လွပါခ်ည္ရဲ့ဆိုတဲ့ ခင္ဗ်ားမိန္းမလည္း ေရႊေတြစိန္ေတြ ေတြ႕ရင္ ခင္ဗ်ားဆိုတာ ဘယ္ႏွစ္ရတီရွိလဲဆိုတာေမ့သြားလိမ့္မယ္ ကိုယ့္လူ...မယုံမရွိနဲ႔ဗ်... ဒါကို ငဝိုင္းသီအိုရီလို႔ေခၚတယ္...

အခ်စ္အေၾကာင္း သီခ်င္းလိုေပါ့ဗ်ာ..ေနရာတကာမွာ ခ်စ္ခ်စ္ေနၾကေတာ့ခက္တယ္....တစ္ကယ္တမ္း ဘဝဆိုတဲ့ စာလုံးႏွစ္လုံးနဲ႔ယွဥ္လာရင္ အခ်စ္ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ဆင္နဲ႔ဆိတ္လိုျဖစ္ျဖစ္သြားတတ္တယ္ဗ်... ဥပမာဗ်ာ။ တစ္ကယ္တမ္းဘဝအတြက္ရုန္းကန္ေနရသလို...ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးႀကီးနဲ႔

ေက်ာင္းစာေတြက်က္.... ထားလိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ စေကာ္လာရွစ္လည္းရ ႏိုင္ငံျခားမွာလည္းေက်ာင္းသြားတက္မယ့္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ခင္ဗ်ားကဘယ္ေလာက္ပဲေၾကြျပေၾကြျပ ခင္ဗ်ားဆိုတာ သူ႕ဘဝထဲမွာ မရွိဘူးဗ်ာ...ခင္ဗ်ားက သူ႔ဘဝ သူ႔ပညာေရး အတြက္ နားလည္မႈဘယ္ေလာက္ပဲေပးေပး ခင္ဗ်ားက တစ္ကယ္ခ်စ္ေတာ့ သူ႔အတြက္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲစဥ္းစား.... ေကာင္မေလး ေပ်ာ္ေအာင္လို႔ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို မနက္ေစာေစာ ပန္းကေလးေတြသြားေပး..ကဒ္ကေလးေတြေပး.....လက္ေဆာင္ေလးေတြေပး....ကဗ်ာေလးေတြစပ္ေပး...ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္ျမတ္ႏုိးေၾကာင္း သူဘယ္ဘဝေရာက္ေရာက္ ဘယ္ႏုိင္ငံသြားသြား တစ္ေန႔သူျပန္လာမယ့္အခ်ိန္ကိုေစာင့္ေနမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ ဘာညာေပါ့ဗ်ာ... သြားေျပာၾကည့္ “ေခါင္းရႈပ္တယ္...ဒီအခ်ိန္မွာဒါေတြမစဥ္းစားခ်င္ဘူးလို႔” ခင္ဗ်ားကိုျပန္ေျပာလိမ့္မယ္ဗ်ာ...ေနာက္ၿပီး “သူ တစ္ျခားႏိုင္ငံမွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ခင္ဗ်ားက ဆတ္ဆလူးထရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ...အဲလိုမ်ိဳးေတြ မပူပန္ခ်င္ဘူးလို႔ ေျမႀကီးလတ္ခတ္လြဲေျပာလိမ့္မယ္ဗ်ာ.”.. ခင္ဗ်ားမွာပဲ သူနဲ႔အတူတူ သူငယ္ခ်င္းမက် ရည္းစာမက် ေပ်ာ္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြကိုျပန္စဥ္းစားလုိက္ သြက္ခ်ာပါဒလိုက္သလို ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္နဲ႔ ဆတ္ဆလူးထတဲ့ ငါးေျပမ ေရထတဲ့အခ်ိန္ ကုန္းေပၚေရာက္ၿပီး ေရက်ေတာ့ေရထဲျပန္မဆင္းႏိုင္သလို ဟစိ ဟစိ ဆန္႔တငင့္ငင့္နဲ႔ က်န္ခဲ့ေစရမယ္ဗ်ာ... ေနာက္ၿပီး ခင္ဗ်ားသူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း အခ်စ္ရူူး၊ ေစာက္ေပါ.... မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္နဲ႔ စိတ္ေလ ၿပီး ဘဝအတြက္အခ်ိန္ေတြကိုစေတးေတာ့ ဂရုဏာေဒါေသာနဲ႔ ဝိုင္းဆဲၾကလိမ့္မယ္ဗ်... အျဖစ္မရွိတဲ့ ေစာက္တုံး၊ ေစာက္အ စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ...

ကဲ..ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္ဋီကာလည္း ေတာ္ေတာ္ရွည္သြားၿပီဗ်ာ...ခင္ဗ်ားကြန္ျပဴတာကေနဖတ္ေနေတာ့ မ်က္စိေညာင္းလွေရာေပါ့....

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ေျခသုတ္ခံုလို၊ အမဲအူျပဳတ္တစ္ပြဲလို၊ ပါကင္ဖြင္ရင္ေတာ့ ေမႊးေမႊးပ်ံ႕ပ်ံ႕နဲ႔ သုံးၿပီးရင္ မည္းတူးသြားတတ္တဲ့ တစ္ခါသုံးစႏုိးတာဝါတစ္ခုလို၊ ေနာက္ၿပီး ေရာင္းမကုန္တဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္စားပြဲေပၚက ယင္နားေနတဲ့ လမုန္႔တစ္ခုလို၊ ေျပာရရင္ေတာ့အမ်ားႀကီးဗ်ာ...အဲလိုပါပဲ မယ္မယ္ရရမရွိလွပါဘူး...တစ္ကယ္တမ္းေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ “ဘာမွမရွိတဲ့ ဆုပ္ကိုင္လို႔မရတဲ့ လိုက္ဖမ္းရင္ေမာတဲ့” ေလလို၊ေရလို စိတၱဇနာမ္တစ္ခုပါပဲ...ခင္ဗ်ားလိုက္ရင္ေျပးေပမယ့္ ခင္ဗ်ားကမလိုက္ရင္ေတာင္မွ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းခလုတ္တိုက္တတ္တယ္ဗ်ာ... ေျခသည္းမလန္ေအာင္ေတာ့သတိထားေပါ့ ကိုယ့္လူရာ...ဒါပါပဲ..

Saturday, December 8, 2007

အိပ္မက္အပိုဒ္ခြဲမ်ား

သူသည္ ကေလးဘဝက ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္္ခဲ့သည္။ သူ႔ဘဝသည္ ေကာက္ေၾကာင္းမ်ား၊ ေရာင္စုံခဲတံမ်ား၊ စာရြက္အလြတ္မ်ား၊ ေက်ာင္းက စာေရးစားပြဲခုံမ်ား၊ အိမ္ကနံရံမ်ား ေပၚတြင္ သူ႔၏ လက္ရာမ်ားကိုျမင္ေတြ႕ႏိုင္၏။

သူသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဂီတသမားတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ခဲ့သည္။ ပြဲေစ်းတန္းမွ အဘြားဝယ္ေပးေသာ ကေလးဂစ္တာေလးကိုကိုင္ကာ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွလာေသာ သီခ်င္းမ်ားအတိုင္းရပ္ကြက္ကို သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ဘူးသည္။

ရလာဒ္အျဖစ္ အဘြားသည္ သူ႔ေျမးအတြက္ ဂစ္တာအေသးေလးတစ္လက္ စပါယ္ရွယ္ ေအာ္ဒါမွာေပးခဲ့သည္။ ထိုဂစ္တာေလးရတုန္းက သူ႔မွာ ေပ်ာ္မဆုံး ေမာ္မဆုံးေပါ့။

သူသည္ ကေလးဘဝက သိုင္းဆရာလည္းျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္။ ေမွာင္ရီမိုးခ်ဳပ္ ေဘာလုံးကြင္းထဲတြင္ ရြယ္တူမ်ားႏွင့္ သိုင္းရူး ရူးခဲ့ဘူးသည္။

ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ေဘာလုံးပိုးဝင္ကာ ေဘာလုံးသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ျပန္သည္။ ေက်ာင္းတြင္ကန္သည္၊ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ကန္သည္။ ေနရာစုံတြင္လိုက္ကန္သည္။ နဖူးကြဲ၊ ဒူးၿပဲ...ရန္ပြဲမ်ား...

သူသည္ ေရမွာေပ်ာ္ေသာ ဒင္က်ီးငွက္တစ္ေကာင္လည္းျဖစ္ခဲ့သည္။ တစ္ျခားႏိုင္ငံမ်ားသို႔သြားေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့သည္။ မုဆိုးစိုင္သင္ရင္း အမဲလိုက္အက ၿပိဳင္ပြဲမ်ား၏ အထာကိုလည္း သေဘာေပါက္လာခဲ့သည္။

ရာသီေတြ နာရီေတြႏွင့္အတူ သူ႔ခံယူခ်က္မ်ား စိတ္ထားမ်ားလည္း ေျပာင္းလဲလာသည္။

အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝတြင္ သူသည္ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ႏွစ္တာသင္တန္းတက္ကာ သူသည္ ပင္လယ္ေပ်ာ္ စင္ေရာ္တစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့သည္။

တစ္ဖန္သူသည္ ေျမဓာတ္၏ ဆြဲငင္အားေၾကာင့္ ကုန္းေပၚတြင္ ကုန္သြယ္ေရးပညာသင္ယူခဲ့ျပန္သည္။

ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ မိမိ၏လြတ္လပ္ခြင့္ကို လက္မွတ္တစ္ခုႏွင့္ ၃ ႏွစ္တာလဲလွယ္ခဲ့ျပန္သည္။

ယခုအခ်ိ္န္တြင္ သူအျဖစ္ခ်င္ဆုံးေသာဆႏၵမွာ အပိုဒ္ ၂ အိပ္မက္ျဖစ္ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္ ျဖစ္ခ်င္ရာမျဖစ္သည့္ေလာကထဲတြင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုသည္မွာလည္း ပင္ပင္ပန္းပန္းရွိလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္အိပ္မက္မ်ားအား သူလႊတ္ခ်ထားခဲ့သည္မွာ ဖုန္မ်ားပင္ အလိမ္းလိမ္းတက္ေနေလၿပီ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ဖုတ္ဖက္ခါကာ ထိုအိပ္မက္မ်ားကို သူတစ္ခုခ်င္းလိုက္ဝတ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ေနာက္ထပ္ အိပ္မက္အက်ၤီ ဘယ္ႏွစ္စုံေလာက္လဲဝတ္ရဦးမည္လညး္ သူမသိေသး။

ေသခ်ာတာကေတာ့.....

ထိုသူ႔၏ အိပ္မက္မ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ့္၏ အိပ္မက္မ်ားပင္ျဖစ္ေလသည္။

Saturday, November 24, 2007

ျမစ္က်ိဳးအင္း



မိခင္ဧရာဝတီက

သေႏၶဖ်က္ခ်လိုက္တဲ့အခါ

“ငါ” ဆိုတာ အပယ္ခံအျဖစ္

ေပါက္ဖြားရွင္သန္လာခဲ့ရတယ္...


ေသြးထဲမွာ

ငါးဆိုတဲ့ သတၱဝါေတြ ကူးခတ္

ငါ့ကလီစာ ေရေမွာ္ပင္ေတြကို

ကိုက္ျဖတ္စားသုံးၾကရင္းေပါ့...


မိတ္ေဆြ မိုးလာရင္

ငါ့အသားအရည္ေတြ စိုျပည္လို႔

ေရေသာက္ျမစ္မ်ား စိမ္လန္းေပ်ာ္ရႊင္ၾကတယ္..


ေနေရာင္ျပင္းျပန္ရင္

ငါ့ခႏၶာကိုယ္ေျခာက္ခမ္း

အသက္ေငြ႔ေငြ႕ကို ေမာေမာပန္းပန္း

မနားတမ္း ရိႈက္သြင္းရတယ္...


ညေရာက္ရင္ေတာ့

ေငြလမင္းက ငါ့ပါးျပင္ကို

ဆြဲငင္ရႈိက္နမ္း အသစ္တဖန္

လန္းဆန္းရျပန္တယ္...


သို႔....

အသင္လူသားမ်ား

ငါ့အေသြးေတြကို

ေသာက္သုံးၾကပါ...

သင္တို႔ ခ်ိဳးငင္ၾကပါ....

အားလုံးအတြက္

ေနာက္ဆုံးထြက္သက္အထိ

ထာဝစဥ္ ေပးဆပ္ခ်င္တဲ့ငါဟာ

“----------” တစ္ခုသာျဖစ္တယ္...

Friday, November 16, 2007

ၿမိဳ႕သစ္ေခၚသံ

ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ ေရွးေဟာင္းကားဘီးရာေတြနဲ႔

ပတ္ၾကားအက္ေနေသာ လမ္းမမ်ား

အညွိတက္ေနေသာ ေမွာင္ပိန္းပိန္းမီးဂ်စ္ပုံးေနာက္က

ပုပ္အဲ့ေဟာင္နံေနေသာ လမ္းၾကားမ်ား

ဒါ ၅၄သန္းရဲ့ စာမ်က္ႏွာတစ္ခုျဖစ္တယ္။


ခိုနားရာမဲ့ ခိုေတြရယ္

ဘတ္စ္ကား မီးခိုးလုံး ညေနခင္းေတြရယ္

အမႈိက္ေကာက္ ဗိုက္ပူနံကားေလးမ်ားရယ္

ထမင္းရည္မဝေသာ ေမြးကင္းစေတြရယ္

ဖေယာင္းတိုင္ပ်ပ်ထဲက ေက်ာင္းသားငယ္ စာအံသံေတြရယ္

ဒါေတြက ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ့ ၾကားေနက် ျမင္ေနက်

ရီေနဆန္မဟုတ္ေသာ ဆင္ေျခဖုံးျပဇာတ္တစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ရဲ့...


အလို....

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက “အုန္းေမာင္း”ေခါက္သံလား

အလုိေတာ္ရိေတြရဲ့ “ေတာက္”ေခါက္သံလား

ညကဗ်ာလည္း ေသြးသံရဲလို႔

သက္ႀကီးေခါင္းခ်ခ်ိန္မွာ ေျခာက္ခ်ားစြာနဲ႔

ပုန္းေအာင္းေနၾကရေသာ ညမ်ားစြာလည္းရွိရဲ့...


အဲဒီၿမိဳ႕ေတာ္ပါပဲ

လူရည္ခၽြန္ႀကီးေတြ

အင္ဂ်င္နီယာႀကီးေတြ

ထိပ္တန္းပါရဂူေတြ

အေက်ာ္အေမာ္အႏုပညာရွင္ေတြ

ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္လို သတၱိေျပာင္သူေတြ

ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းလို ႏုိင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ေတြ

တသီတတန္း မီးရႈးေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့ဘူးတယ္။


တာဝန္ေတြပုခုံးေျပာင္း

ငါတို႔ လူငယ္ေတြ ထမ္းေဆာင္ရမယ့္အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ေပါ့

ကိုယ့္လက္ကိုေသြးရင္း ၿမိဳ႕ေဟာင္းကိုပစ္လို႔ ၿမိဳ႕သစ္ရဲ့ ေခၚသံ

ငါ့တို႔ရာဇဝင္ကို စ်ာန္သြင္း

ရင္ခြင္တံခါးေတြ ဟင္းလင္းဖြင့္ထားႀကစို႔လား...

Tuesday, November 13, 2007

နထၱိအိတ္

ကၽြန္ေတာ့္အိတ္ထဲတြင္ ေအာက္ပါပစၥည္းမ်ားပါရွိသည္။ ၄င္းတို႔မွာ-


၁။ အသစ္က်ပ္ခၽြတ္မနက္ခင္းမ်ား (ခဏခဏ ေနျမင့္မွထျဖစ္ေသာ)

၂။ သန္းေဝတတ္သည့္ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ (ခဏခဏ ေနာက္က်မွေရာက္ေသာ)

၃။ စက္ရုပ္လူသားမ်ား (အလုပ္သြား....အိမ္ျပန္ ရစ္သမ္ထဲတြင္ လကုန္ရက္ႏွင့္ ေသာၾကာေန႕ကိုေစာင့္ေမ်ွာ္ေနေသာ)

၄။ ေမ့လုိ႔မရျခင္းမ်ား (ေလေအးစက္မတပ္ထားေသာ)

၅။ ဘယ္လက္တစ္ဘက္ (နာရီဝတ္ဆင္ မထားေသာ)

၆။ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ (ခဏခဏ ဆာတတ္ေသာ)

၇။ ျပတ္ေရြ႕အလုပ္မ်ား (တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေရႊ႕ခဲ့ေသာ)

၈။ ဟုိးမား၏ lliad ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ (တစ္ခါမွ မဖတ္ဖူးေသးေသာ)

၉။ ဂစ္တာတစ္လုံး (မႈိတက္ေနေသာ)

၁၀။ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ (ေျမျမႈပ္ခံလိုက္ရေသာ)

၁၁။ အျဖဴေရာင္မ်က္ႏွာက်က္တစ္ခု (ၾကယ္အတုမ်ားတလက္လက္ထေနေသာ)

၁၂။ စားလက္စ ပဲနီေစ့မ်ား (ေရခဲေသတၱာထဲတြင္ စည္သြပ္ထားေသာ)

၁၃။ ဓားတစ္လက္(အာခီးလိစ္၏ ေဒါသရည္သုတ္ထားေသာ)

၁၄။ ဘူးခြံတစ္ခု (အထဲတြင္ ဘာမွမထည့္ထားေသာ)

၁၅။ ပန္းသီးတစ္လုံး (အာဒမ္ႏွင့္ ဧဝ မစားခင္ခိုးယူလာေသာ)

၁၆။ အုတ္နီခဲေရာင္ ညေနခင္းမ်ား (မေပါ့တေပၚမိန္းမမ်ား လမ္းသလားေသာ)

၁ရ။ ကတၱရာလမ္းမ်ား (ေဒါခ်ာစိုင္းကာ ျပန္လာေလ့ရွိေသာ)


အစရိွသျဖင့္ တစ္ဆယ့္ခုႏွစ္မ်ိဳးမက ပါဝင္ပါသည္။

တစ္ေယာက္တည္း

ပလက္ေဖာင္းမင္းသား

Sunday, November 11, 2007

ထြက္ေပါက္ပန္းခ်ီ

စုတ္ခ်က္ေတြက

ဓားသြားအျဖစ္ေျပာင္းသြား

အျဖဴတလက္လက္ ကင္းဗတ္စ္တစ္ခ်ပ္ေပၚမွာ

ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ အလင္းစက္ေတြ

မြစာႀကဲခဲ့ၿပီ...


လမ္းမေပၚမွာ

ရဲ့ရင့္ရင့္အနီေရာင္ေတြ

ေအးစက္တဲ့သံတိုင္ေတြေနာက္

ေၾကာက္ခမန္းလိလိ

လဲေလ်ာင္းခဲ႔ၾကရၿပီ...


လက္ညိႈးတို႔ေရ သင္တို႔ မေကြးခင္

ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ အစာအိမ္ေတြရယ္

က်ည္ကာ အက်ၤီမဝတ္ႏုိင္သူေတြရယ္

နာက်ည္းခ်က္ေတြအတြက္

ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးၾကစမ္းပါ..


ဖန္ဆင္းရွင္သာရွိတယ္ဆိုရင္

ေသနတ္ေတြကို ရုပ္သိမ္းခိုင္းမိမယ္...

ဓား အခ်င္းခ်င္း...

လွံ အခ်င္းခ်င္း...

ေယာက်္ားပီသျခင္းပဲ ေကာင္းတယ္...


ေရာင့္ရဲတတ္တဲ့လူမ်ိဳးတို႔ေရ..

သင္တို႔ေသြးေတြ ရဲရဲနီေၾကာင္းလည္း

ပန္းခ်ီကား တစ္ေနရာရာမွာ

ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း ဆိုတဲ့အဓိပၸယ္

နားမလည္တဲ့လူေတြအတြက္

မႈန္းခ်ယ္ျပသရဦးမယ္...

Friday, October 26, 2007

လိုအပ္ျခင္းနံပါတ္ (၁)

လမ္းေလွ်ာက္တတ္ဖို႔အတြက္ သင္သည္ ေျခေထာက္တစ္စုံလိုအပ္သည္။

ထိုေျခေထာက္မ်ား လွပေနရန္မွာလည္း လမ္းေလွ်ာက္ရျခင္းေလာက္အေရးမႀကီးပါ။


အသက္ရႈဖို႔အတြက္ ကၽြႏု္ပ္တို႔လူသားမ်ား ႏွာေခါင္းတစ္ေပါက္ေတာ့ အနည္းဆုံးလိုအပ္သည္။

ႏွာေခါင္းျပားျခင္း၊ ေကာက္ျခင္းကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ရႈသြင္း၊ ရႈထုတ္ လုပ္ဖို႔ေလာက္အေရးမႀကီးပါ။


မိန္းကေလးမ်ားလွခ်င္ၾကသည္ (သို႔မဟုတ္) အလွအပမက္ၾကသည္။

တိရစာၦန္မ်ားမွ ထုတ္လုပ္သည့္ အလွကုန္ပစၥည္းမ်ား ဆိုသည္မွာလည္း လူမ်ားကို အသုဘကမၼ႒ာန္းရႈဖို႔ေကာင္းေအာင္ သတိေပးသလိုပင္။

သို႔ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ ပုရိသတို႔ ရုပ္အလွအပက ရုန္းမထြက္ႏုိင္ၾကေသးေပ။

ရုပ္လွေသာ္လည္း စိတ္ဓာတ္မလွျခင္းသည္ မဆလာမပါေသာ ႀကက္သားဟင္းဆီီျပန္တစ္ခြက္သာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။


ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသက္ရွင္ဖို႔အတြက္ ထမင္းစားၾကသည္ ထို႔အတြက္အလုပ္လုပ္ၾကသည္။ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ဖို႔အတြက္ ထမင္းစားၾကသည္။ အေကာင္းဆုံး သံသရာ ဥပမာတစ္ပုဒ္သည္ ရစ္သမ္မိေနတုန္းပင္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ အသိမေပးပဲ ထြက္ခြာၾကသည္။ ရုတ္တရက္ႀကည့္ရင္ ဘဝအတြက္ အလုပ္လုပ္ျခင္းကအေရးႀကီးသလို။ တကယ္ေတာ့ သင္လုပ္ခ်င္သည့္အလုပ္ကို မေသခင္အထိ လုပ္ဖို႔သည္ အေရးႀကီးဆုံးဟု ဆိုခ်င္သည္။ အတၱႀကီးသည္ ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကို ကင္ပြန္းတပ္ခ်င္ တပ္ႀကပါေစ။


ပန္းကေလးမ်ား ပြင့္ေတာ့မည္

ဖူးတံဝင့္လို႔ခ်ီ ေနျခည္မွာေရႊ႔ရည္ေလာင္း

ငါတို႔စာသင္ေက်ာင္း

ဒီစာပုိဒ္ကို ရုတ္တရက္ႀကည့္လိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာသင္ေက်ာင္း သည္ ပန္းေပါင္းစုံပြင့္အာကာနီး ေရႊေရာင္ေနျခည္မ်ားကခုန္ျမဴးထူးေနသည့္ ဥယ်ာဥ္အလယ္က တစ္ထပ္စာသင္ေက်ာင္းေလး တစ္ေဆာင္ဟု ျမင္ၾကေပလိမ့္မည္။ (ဖတ္စာအုပ္ထဲက ပုံေလးအတိုင္း)

တစ္ကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ စာဆို ဆိုလုိခ်င္သည္မွာ ပန္းကေလးမ်ား၊ ေရႊေရာင္ေနေရာင္ျခည္မ်ားဆိုသည့္ သဘာဝတရားဆိုသည့္ တစ္ဘဝစာ စာသင္ေက်ာင္းဟု ျမင္ရန္လိုအပ္သည္။ ေက်ာင္းဆိုသည္မွာ ဆရာ၏ သင္ရုိးညႊန္းတမ္းအတုိင္း လိုက္နာသင္ယူရ၍ သဘာဝတရားတြင္ သင္ကိုယ္တိုင္ ေလ့လာခ်င္သည့္ဘာသာရပ္အား ျပ႒ာန္းခြင့္ရွိသည္။ သဘာဝတရားသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ပင္လယ္တစ္ခုသာျဖစ္သည္။ ဟင္းလင္းျပင္သေဘာတရားမ်ားပါသည္။ ထို႔သို႔လူၿပိန္းေတြး ေတြးမိဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ေပလိမ့္မည္။

စာတစ္ပုဒ္ေရးဖို႔အတြက္ နာမည္ေက်ာ္သူမ်ား၏စာမ်ားကၽြန္ေတာ္ကူးမေရးတတ္ပါ။ စာႀကီးေပႀကီးမ်ားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္စာမ်ားေလးမွာစိုးလို႔ျဖစ္သည္။ ဘဝကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္သန္းလိုေသာ ငနဲတစ္ေကာင္ ဒီလမ္းထဲတြင္ေနထိုင္ေလသည္။ သူ႔အတြက္ေတာ့ အိမ္ မလိုအပ္ပါ။ လိုရာကို စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္သြားႏုိင္ေသာ ေျခသလံုးတစ္စုံေတာ့ ယခုအခ်ိန္တြင္ လမ္ဘရုိဂီးနီးတစ္စီးထက္ မျဖစ္မေနလိုအပ္ေနေလသည္။

Thursday, October 18, 2007

ငါလိုခ်င္တာ

ဘယ္သူ ဘယ္ပါတီ ဘယ္စနစ္ပဲဲ ေခါင္းေဆာင္ပေစ...


ငါလိုခ်င္တာ လူလူခ်င္းေလးစားမႈ

ငါလိုခ်င္တာ ရင္ဝယ္သား အုပ္ခ်ဳပ္မႈ

ငါလိုခ်င္တာ ငါတို႔လူမ်ိဳး ဂုဏ္မငယ္မႈ

ငါလိုခ်င္တာ အက်ိဳးရွိတဲ့ ျငင္းခုန္မႈ

ငါလိုခ်င္တာ လြတ္လပ္စြာကူးသန္းေရာင္းဝယ္မႈ

ငါလိုခ်င္တာ ျပည္သူေတြ ထမင္းဝမႈ

ငါလိုခ်င္တာ ႏုိင္ငံတိုးတက္မႈ


ငါလိုခ်င္တာ ျခစားမႈမဟုတ္

ငါလိုခ်င္တာ ျပည္သူ႕မ်က္ရည္မဟုတ္

ငါလိုခ်င္တာ အတၱအမိန္႔ေတြမဟုတ္

ငါလိုခ်င္တာ ကိုယ္က်ိဳးၾကည့္ေသာ ေခါင္းေဆာင္မဟုတ္

ငါလိုခ်င္တာ ပါးစပ္ကေအာ္ေသာ ႏုိင္ငံတိုးတက္မႈမဟုတ္

ငါလိုခ်င္တာ ဘာေျပာေျပာ ေခါင္းညိတ္ေနမႈမဟုတ္

ငါလိုခ်င္တာ...

ငါလိုခ်င္တာ...

Thursday, September 27, 2007

Today At Topayoh

Everybody!! Don't wait until SAT to meet and pray for our ppl in myanmar..

let's meet topayoh monastery today at 7.... pls spread the news...

Come out and stand for our weaponless ppl in burma...

SALUTE!!

for those who gave their lives for our country...

for poor people...

for our generations...

Hereby, I give my best salute for 9 persons who gave their lives....

'SALUTE'

Monday, September 24, 2007

ဗီးနပ္စ္လက္က လြတ္က်သြားတဲ့ည

ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနသည္။ ကုလားထိုင္တစ္လုံးေပၚတြင္လည္းျဖစ္ႏိုင္သလို အုတ္ခုံေပၚ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္လည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနသည္။ အပိုင္းအစၿပိဳကြဲျခင္းသီအိုရီ၊ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၊ ခင္ေမာင္ရင္၊ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အေတြးအေခၚျဖစ္တည္မႈ၊ ခပ္က်က် လဘၻက္ရည္တစ္ခြက္၊ စားပြဲေပၚတြင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ကတ္သီးကတ္သတ္ မင္းခိုက္စိုးစန္၊ ကမ္းေျခ၌ ၂၄ ပစၥည္း(ဘုရားစာမဟုတ္) ပါဝင္ေသာဗီရုိတစ္လုံးထမ္း၍ လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ ျမတ္သစ္၊ ပန္းခ်ီႏွင့္ အႏုပညာ၊ လႊဲေနေသာ ခ်ိန္သီးမ်ား၊ စီးကရက္ျပာခြက္၊ ဖုံမႈန္႔ေတြကပ္ညိွေနေသာ ေခါင္းထက္က မေရရာျခင္းက တမႊတ္မႊတ္လည္ေနသည္။ စကားေတြေျပာေနျခင္းလား၊ စိတ္ကေျပာေနျခင္းလား စကားေတြက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကိုေျပာေနျခင္းလား? မသိစိတ္က စကားေတြကိုေျပာေနျခင္းလား? အေတြးေတြက ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးေနျခင္းလား? ဦးေႏွာက္က အေတြးေတြကို အလုပ္ေပးျခင္းလား?

ရီသံတစ္ခ်ိဳ႕ ပ်ံ႕လြင့္လာသည္။ ဟီလာတိုက္သည့္ ရီျခင္းမ်ိဳး၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္၍ ရီေနျခင္းလား? သူတို႔ဘာသာရီေနျခင္းလား? ေသခ်ာတာကေတာ့ လူတစ္စု၏ ပက္ပက္စက္စက္ ရီသံၾကားတိုင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္မလုံမလဲ ျဖစ္တတ္သည္ မွာ လူ႔သဘာဝ ျဖစ္မည္။ ေဘးခုံက အမည္မေဖာ္လိုသူ တရုတ္ႀကီးႏွစ္ေယာက္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိေသာဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း ေျပာေနသည္ကို ကၽြန္ေတာ္သိေနသည္။ သူတို႔ဆက္ေျပာေနၾကသည္။ ကြန္ျဖဴးရွပ္အေၾကာင္းလား၊ ကဏန္းေလးလုံးစလုံးလြဲသြားေသာ ေလးလုံးထီအေၾကာင္းလား၊ မဟာရံတံတိုင္းအေၾကာင္းလား၊ ဆိုးလြန္းေပလြန္းေသာသား သမီးေတြအေၾကာင္းလား? ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္ေလာက္လိမၼာေၾကာင္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ျပိဳင္ေနျခင္းလား? ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္မဆိုင္၊ စပ္စုလိုေသာ စိတ္ႏွင့္သာ။

ရုတ္တရက္ ဟင္းလင္းျပင္တစ္ခု အစာအိမ္ထဲေရာက္လာသည္။ ဆာလာသည္ေပါ့ဗ်ာ။ ဆိုင္မ်ားကပိတ္ေနၿပီ။ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္းႏွင့္ ေခါက္ဆြဲေရာင္းသည့္ တရုတ္ႀကီးႏွင့္ေတြ႔သည္။ အဆီျပန္ေနေသာမ်က္ႏွာတစ္ခု၊ ေမႊးပ်ံ႕ေသာရသတဏွာ ရနံ၊႔ အေငြ႔တစ္ေထာင္းေထာင္းထေနေသာ ဝမ္းမီး၊ ဗလာအိတ္ကပ္ကို စမ္းမိ၍ ပိုက္ဆံမထုတ္ရေသးေၾကာင္းသတိရသည္။ ေငြထုတ္စက္၊ ကိန္းကဏန္းမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က ဖန္သားျပင္ေပၚမွာ ေျပးလႊားသြားကာ ေငြႏွစ္ဆယ္ထြက္က်လာသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ဆာေလာင္လြန္း၍ ေအာ္ငိုသံတစ္ခ်ိဳ႕ၾကားရသည္။ ေမွာင္မည္းကာ စုတ္ျပတ္သတ္ေနေသာ အိမ္လို႔ပင္ အမည္မတပ္ႏိုင္ေသာ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ တဲတစ္ခ်ိဳ႕ေပၚရွိ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ အစာေရဆာျပတ္ကာ မိန္းေမာေနသူမ်ား၊ ေပါင္မုန္႔အပဲ့စမ်ား၊ ဆန္ကြဲၾကမ္းခဲမ်ား၊ ထမင္းရည္ပုလင္းခြံမ်ား၊ ထိုထဲကထြက္ၾကေသာ ထမင္းရည္စက္မ်ား ၾကမ္းက်ဲက်ဲေပၚမွာ ျပန္႔က်ဲ ေခြးမ်ိဳးေကာင္းတစ္ေကာင္က လွ်ာႏွင့္လွ်က္ေနေလသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ စားပြဲေပၚမွာ စားေသာက္ဖြယ္ရာအစုံအလင္နဲ႔ လူတစ္စု က ဒင္နာ ပါတီပြဲေပးေနသည္။ စိန္ေတြညႊတ္ေနေအာင္ ဆင္ထားေသာ လူမ်ား၏ ေလာဘေၾကာင့္ စားႏိုင္သေလာက္အျပင္ အပိုယူ၍ အစားအေသာက္မ်ားစြာ အလဟႆျဖစ္ကာ ေလလြင့္ကုန္သည္။ ေခြးခ်င္းပင္ မတူညီတာကေတာ့ ထိုနားအမိႈက္ပုံက ဝဲစားက တစ္ျဖဲႏွစ္ျဖဲစားျပေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲ ဗန္ဂိုး၏ အာလူးတစ္လုံးေရာက္လာသည္။

ကၽြန္ေတာ္ မစား ထိုေခြးဝဲစားကို လွမ္းေပါက္လိုက္သည္။ သမရုိးက် “ကိန္ ကိန္ ကိန္” ဟု မေအာ္ “ေအာင္မေလးေၾကာက္ပါၿပီဗ်” ဟုေအာ္၍ ထိုေခြး နန္းေတာ္ေအာက္သို႔ဝင္ေျပးသည္။

ေခါက္ဆြဲတစ္ပန္းကန္ေရွ႕ကၽြန္ေတာ္ေရာက္လာသည္။ ေလာဘ၊ ရသာ၊ ေလာင္္ျမိဳက္ျခင္း၊ တပ္မက္မႈ၊ မြတ္သိပ္မႈ တစ္ပန္းကန္ ကုန္သြားသည္။ မေရရာျခင္းေတြစားလိုက္ရ၍ ေနသာထိုင္သာရွိသြားသည္။ ဝမ္းတထြာအတြက္ ေရတခြက္ျဖည့္လိုက္သလို။ ေကာ္ဖီေသာက္ေနတုန္း ဗီးနပ္စ္ေရာက္လာသည္။ ထူးထူးျခားျခား ခုေခတ္မိန္းကေလးေတြ ဝတ္သလို ဟိုၾကပ္ ဒီၾကပ္မေပၚ့တေပၚ အဝတ္အစားႏွင့္ အႏၱရာယ္ကို လက္ယပ္ေခၚေနသည့္ သေဘာ။ ဒါနဲ႔ သူမက အက္ဒီဆင္ထံကၽြန္ေတာ္ အပ္ထားေသာ လက္အတုရၿပီလားဟုလာေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တပ္ေပးလိုက္သည္။ ေစတနာႏွင့္ပါ။ သူမ အိမ္သာတက္ရာတြင္ အခက္ေတြ႔ေနမွာစိုးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေအာ္ဒါမွာေပးထားေသာလက္၊ သူမႏွင့္ကြက္တိ။ သို႔ေသာ္ သူမက မယူဟုဆိုကာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပန္ေပးသည္။ လက္မရွိျခင္းသည္ပင္ သူမ၏တန္ဖိုးဆိုလား? ကၽြန္ေတာ္လည္း မတတ္သာသည့္အဆုံး ဂ်ပန္မ်ားထံသို႔ လွမ္း၍ ေအာ္တိုမက္တစ္ ကမုတ္တစ္လုံး သူမအတြက္ ထပ္မွာရျပန္သည္။

ရႈး....

တိုး....

တိုး....

ကၽြန္ေတာ့္ EOS ၄ ထပ္ေျမာက္တြင္ အိပ္ေမာက်ေနသည္။

Saturday, September 22, 2007

ျမန္မာသီခ်င္းႀကီးမ်ား

ျမန္မာသီခ်င္းႀကီးမ်ား နားေထာင္လိုသူမ်ားအတြက္

http://morris.myanmar-sar.org/index.php?d=Myanmar+Oldies

http://mission.itu.ch/MISSIONS/Myanmar/music/index.htm

http://www.burmeseclassic.com/song_kala.htm

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သီခ်င္းႀကီးမ်ားက ေဟာင္းေပမယ့္ေကာင္းေနဆဲပါဗ်ာ...ေရွးတုန္းကလူႀကီးမ်ား နားေထာင္တဲ့သီခ်င္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ခံစားျခင္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ အေဖ၊ အေမ၊ အဘုိး၊ အဘြားမ်ားရဲ့ လူငယ္ဘဝကို ေခ်ာင္းၾကည့္ေနရသလိုပါပဲ။

ဒီလင့္ခ္မ်ားကို ေနးတစ္ျမန္မာဖိုရမ္မွ ရရွိပါသည္။ တစ္ျခားျမန္မာသီခ်င္းႀကီးမ်ားစြာလည္း ေနးတစ္ဖိုရမ္တြင္ရွိပါသည္။ လင့္ခ္ေပးသူမ်ား သီခ်င္းတင္ေပးသူမ်ားအား ေက်းဇူးအထူးတင္ပါေၾကာင္း....

Thursday, September 20, 2007

အင္တာဗ်ဴး

ေဒါက္...ေဒါက္...ေဒါက္...(တံခါးေခါက္သံ)

လာပါ...ဝင္ခဲ့ပါ..(ေခၚသံ)

ဗ်ဴးသ ေတြ႔ရတာဝမ္းသာပါတယ္....(ေအာက္သိုးသိုးမ်က္ႏွာထား (ဝါ) ပုပ္ေနေသာမ်က္ႏွာထားျဖင့္)


ေျဖသူ ေၾသာ္...ဟုတ္ကဲ့. (ဇေဝဇဝါျဖင့္)


ဗ်ဴးသူ ခင္ဗ်ားနာမည္ “.........” ေနာ္။


ေျဖသူ ဟုတ္ကဲ့ပါ...နာမည္အျပည့္အစုံကေတာ့“............” ပါ။


ဗ်ဴးသူ ခင္ဗ်ား ဒီစားက်က္ကိုေရာက္ေနတာၾကာၿပီလား?


ေျဖသူ ဗ်ာ...စားက်က္? ေၾသာ္...သုံးႏွစ္ေလာက္ေတာ့ရွိေရာေပါ့....(မႈန္ကုပ္ကုပ္ျဖင့္)


ဗ်ဴးသ ခင္ဗ်ားျဖစ္ေၾကာင္းသက္ေသအေထာက္အထား?


ေျဖသူ မွတ္ပုံတင္ဒီမွာပါ.....(လူကိုယ္တိုင္က သူ႔ေရွ႕တြင္ငုတ္တုတ္)


ဗ်ဴးသူ ။ ေအးဗ်ာ... ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားလွ်ာ ခဏေလာက္ထုတ္ျပပါလား? (ေအးေဆးစြာျဖင့္)


ေျဖသူ ဗ်ာ...လွ်ာ ထုတ္ျပရမယ္? (အံ့ၾသဟန္ျဖင့္)


ဗ်ဴးသူ ။ ခင္ဗ်ား ဖိနပ္ ခြာေလးတစ္ခ်က္ေလာက္ ေျမွာက္ျပပါလား?...


ေျဖသူ ခြာ? (စိတ္ညစ္ညဴးဟန္ျဖင့္)


ဗ်ဴးသူ ။ ေအးေလဗ်ာ....ခြာနာ လွ်ာနာရွိမရွိေပါ့... စစ္ ႏုိင္မွေတာ္ကာၾကတာ....ေနာက္ၿပီး သြားေလးေစ့ျပပါဦး?


အင္း မဆိုးပါဘူး...ခင္ဗ်ားက ဂ်ိဳေလးေတာ့ နည္းနည္းေထာင္ခ်င္တယ္..... ဒူးကေတာ့ ကုပ္ပါရဲ့ ဒါေပမယ့္

အမာရြတ္ေတြ၊ ခ်ဳပ္ရာေတြနဲ႔..... အင္း... ေက်ာကေတာ့ မဆိုးပါဘူး...ေျပာင္ ပါတယ္....


အရင္ကေရာ ခဏ ခဏ ေဝွ႔ ဘူးလား? ခင္ဗ်ား သခင္ရဲ့ ေထာက္ခံစာေရာ?


ေနာက္ၿပီး ကြန္ျပဴတာသုံးတတ္လား?


အရင္စားက်က္က ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ထြက္ခဲ့တာလဲ? ခင္ဗ်ားမွာ အေတြ႔အၾကဳံမရွိပဲကိုး....


ႏြားေနာက္၊ ႏြားသိုး၊ ႏြား ဘာသာစကားေရာ ေျပာတတ္လား? ႏြားရူးေရာဂါ ကာကြယ္ေဆးေရာ ထိုးထားလား?

********************************************************************

ေျဖသူ (ခဏၾကာတိတ္ဆိတ္ၿပီးမွ) ထိုလူ၏ ႏြားေသးနံ႔နံေသာ မ်က္ခြက္ႀကီး အားထိုး၍ ျပန္လာခဲ့သည္။

Sunday, September 16, 2007

ရည္းစားစာ

သူမကို ကၽြန္ေတာ္ဖြင့္ေျပာလုိက္တယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိ ခ်စ္မိေနၿပီဆုိတဲ့အေၾကာင္း။ ဒီေနရမွာ “အခ်စ္” ဆိုတာဘာလဲလို႔ မေမးပါနဲ႔။ တစ္ခ်ိဳ႕ေမးခြန္းေတြက အေဟာင္းဆိုင္ပို႔သင့္ေနပါၿပီ။ ဥပမာ။ ။ သဘာဝတရားက ဘာလဲ? လူဆိုတာေရာ? သင္ဟာ ဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးလဲ? စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ သူမက အေျဖမေပးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ အေျဖမေပးဘူးဆိုပါေတာ့။ ခါးခါးသီးသီး အေျဖလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းလိုပဲေနၾကရေအာင္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာမိေနတဲ့ ငါးတစ္ေကာင္ပါ။ ခ်ိတ္အစြန္းထြက္ေနမွန္း သိရက္သားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အသားေၾကာင့္ သူလည္း ဗိုက္ဝပါေစဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ဗိုက္ဝေအာင္ ငါးစာကို ဟပ္ခဲ့တယ္။ သူမက ဆြဲမတင္ပါဘူး။ ဒီအတိုင္းပဲထားမွာလားလို႔ေမးေတာ့ ျပန္လႊတ္ေပးမယ္တဲ့။ ပါးဟက္က အမာရြတ္ရယ္ ပါးေစာင္မွာ သံခ်ိတ္စူးတဲ့ ဒဏ္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အသက္ရႈမဝမွာကို ေနာက္ၿပီး ငါးေတာမတိုးႏုိင္မွာေတြကိုေတာ့ သူမလစ္လွ်ဴရႈ႔ႏုိင္ရက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူမသာဆို ဘယ္ေတာ့မွငါးမမွ်ားဘူးတဲ့။ သူမ်ားအသက္သတ္တဲ့ အကုသိုလ္အလုပ္ေတြ မလုပ္ဘူးဆိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဒီမွာ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္ ဟစိ ဟစိ ျဖစ္ေနတာကိုေတာ့ သူမ ဂရုမစိုက္ဘူး။ အဲလို ငေပမေလးကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလာက္ရုိက္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ။ (တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မရုိက္ရက္ပါဘူး)

ေနာက္ၿပီး သူမကေျပာေသးတယ္။ ရီေလးရွင္းရွစ္ပ္ ဆိုတာ မေကာင္းဘူးတဲ့။ တစ္ေယာက္က ဂရုတစိုက္ရွိၿပီး ေနာက္တေယာက္က အသစ္ရွာတာတို႔ ေပါ့ပ်က္ပ်က္လုပ္တာတို႔ဆို ခံရတယ္တဲ့။ သူမအရင္က ခံစားခဲ့ရတာေတြေပါ့။ ဘာလို႔သူမက ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီလိုလုပ္မယ္လို႔ ထင္ေနတာလဲ မသိဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကို တိုင္းတဲ့ေပတံနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ကိုတိုင္းတာ ဘယ္တရားပါ့မလဲ။

ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္မဟုတ္တာ။ ဒါေပမယ့္ လူဆိုးတစ္ေယာက္ လူယုတ္မာတစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ဘူး။ မိန္းကေလးေတြရဲ့ အခ်စ္နဲ႔ကစားရတာကိုလည္း ေပ်ာ္တယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ပါဘူး။ ေနာက္လည္း ထင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေခါက္ရုိးက်ိဳးေအာင္ တရားေသပုံသြင္းထားတဲ့ စည္းကမ္းေတြကိုင္ၿပီး တိုင္ေပၚမတက္ျပခ်င္တဲ့ လူမလိမၼာတစ္ေကာင္ပါ။ (ေဟာဒီ လူမိုက္ဆိုတဲ့ေကာင္ရဲ့ ရင္ဘတ္ထဲမွာလည္း သူမကိုခ်စ္တဲ့ အျဖဴထည္အခ်စ္ရွိတယ္ဆိုတာေတာ့ ရုိးလြန္းလို႔မေျပာျပခ်င္ေတာ့ပါဘူး) အခုထိလည္း လူ႔မလုိင္ေတြ ေတြ႔တိုင္း နံျပားနဲ႔တို႔တို႔စားခ်င္တဲ့ေကာင္ပါ။

အဲဒီေကာင္ရဲ့ မယဥ္ေက်းမႈေတြထဲမွာ လိုခ်င္တဲ့အရာတစ္ခုကို လိုခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာမရဘဲ ေနာက္မွရရင္ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ျဖစ္ျဖစ္သြားတတ္လို႔ ျပန္ယူဖို႔မႀကိဳးစားခ်င္တတ္တဲ့ ခပ္ဆိုးဆိုးဥာဥ္တစ္ခုလည္းရွိတယ္။ (အဲေတာ့ ဘာလုပ္ရမွာလဲ လို႔မေတြးပါနဲ႔) အဲဒီျဖစ္စဥ္ထဲကို ဝင္ၾကည့္ပါ။ ဘယ္ေလာက္ခံရခက္မလဲဆိုတာ။ ဒါေပမယ့္ သူမနဲ႔ေတြ႔မွ လူမိုက္ရဲ့ ဥာဥ္ဆိုးေတြလည္း ေခါင္းမေဖာ္ရဲေအာင္ပါပဲ။ သူမ အသံပဲၾကားခ်င္ေနတယ္။ သူမအခုအခ်ိန္ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာကိုပဲ သိခ်င္ေနတယ္။ သူမရဲ့ မ်က္ႏွာေလးကိုပဲ ျမင္ခ်င္ေနတယ္။ သူမဆိုတဲ့ စိတၱဇနာမ္စားတစ္ခုရဲ့ ထိန္းခ်ဳပ္မႈတစ္ခုေပါ့။

သူငယ္ခ်င္းတဲ့.....။ သူမ ကိုျမင္သာျမင္ရ မခ်စ္ရ မၾကင္ရတဲ့ဘဝ။ ဆံႏြယ္ေလးေတြ ကိုင္တြယ္ခြင့္မရွိတဲ့ဘဝ ရွင္လ်က္ငရဲျပည္မွာ တိုက္ပိတ္ခံေနရသလိုပါပဲ။ တဆစ္ဆစ္နဲ႔ ကၽြမ္းေလာင္ေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း လုံးဝမေတြ႔ရတာထက္စာရင္ ဘာအသံမွမၾကားရတာထက္စာရင္ ခံသာပါေသးတယ္။ ဒီခံစားမႈအေပၚမွာလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သနားေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ ကိုယ္ခံစားရတာကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္သနားေနျခင္းေလာက္ ရွက္စရာေကာင္းတာ မရွိ။

တစ္ခ်ိဳ႕အတြက္ ရယူပိုင္ဆုိင္ျခင္းတဲံ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ သူမေပ်ာ္ေအာင္ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ဆိုတာပဲ ေတြးေနမိတယ္။ မနက္မိုးေသာက္ခ်ိန္မွာ ႏွင္းဆီပန္းေလးတစ္ပြင့္က သူမအတြက္အျပဳံးတစ္ခု ယူေဆာင္ေပးႏုိင္မလား။ သူမကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ သူမနာမည္နဲ႔ ကီးခ်ိန္းေလးက သူမၾကည့္မိတိုင္း ၾကည္ႏူးႏုိင္ပါ့မလား။ သူမေပ်ာ္ေအာင္ ဘယ္လိုျပက္လုံးေတြထုတ္ၿပီး ဟာဒယရႊင္ေဆးတိုက္ေကၽြးရမလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲက ဥာဏ္နီ ဥာဏ္နက္ေတြလည္း ၿငိမ္ၿငိမ္မေနရပါဘူး။ သူမေပ်ာ္ေအာင္ ဘယ္လိုထားရမလဲပဲ ေတြးေနမိတယ္။ သူမရယ္သံတစ္ခ်က္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အသက္တစ္ရက္ ပိုရွည္ေစလို႔ေပါ့။

ေသခ်ာတာကေတာ့ သူမကိုယ္တိုင္ ခံုဖိနပ္မွာ ေခြးခ်ီးသုတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ပါးကို မရုိက္မျခင္း ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆက္ေစာင့္ေနဦးမွာပါ။ ေနာက္ၿပီး အရာတိုင္းေျပာင္းလဲေနတဲ့ ေလာကႀကီးထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွမေျပာင္းမလဲမယ့္ အခ်စ္ေတြနဲ႔ လည္း ဆက္ခ်စ္ေနဦးမွာေပါ့။ (မွတ္ခ်က္။ ။ သူမကိုျပန္မေျပာၾကပါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာခ့္မွာ ရင္ဖြင္ရုံသာျဖစ္ပါသည္။)

ပုံ

ငါးမည္ရေမာင္စက္

ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္တက္သူမ်ားအသင္း

ဥကၠ႒ (မိမိဘာသာေပးေသာဘြဲ႔)

Sunday, September 9, 2007

အီေကြတာ၏ ၾကာပြတ္ရစ္သမ္

(၁)


စုန္းမ၏ဝတ္ရုံနက္ လႊမ္းျခဳံထားျခင္းခံရေသာ ညက ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေျခာက္ကပ္ကပ္အနံ႔ႏွင့္

ေကာင္းကင္က ေမွာင္ပိန္းလို႔ ၾကယ္ေသေတြအိပ္တန္းတက္ေနၾကေလၿပီ။

တိမ္နီေတြကေတာ့ အုပ္စုလိုက္ အျမန္ႏႈန္းျမွင့္၍ ေလႏွင္ရာ တရြတ္တိုက္ ေနၾကသည္။

ဟူးဟူးရားရား ေလျပင္းတစ္ခ်က္ေဝွ႔လိုက္တိုင္း ခႏၶာကိုယ္ထဲက အက္တမ္ေတြ စိမ့္ကြဲဲသြားမေလာက္ ခ်မ္းသည္။

ပင္လယ္ေရ၏ အထိအေတြ႕က ဟိုးေရေအာက္က ေရခဲတေစၦတစ္ေကာင္ ပြတ္သပ္ေနသည့္ႏွယ္ ေက်ာရုိးထဲအထိလိႈက္ကာ တစ္ကိုယ္လုံးႏြမ္းေမာလာသည္။ သဘာဝတရားက ဖန္ဆင္းထားသည့္ အဆီးအတားမ်ားသည္ မြန္ေလး၏ ေက်ာက္ေဆာင္ကဲ့သို႔ ခိုင္မာေသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ဘယ္နည္းႏွင့္မွ ရုိက္ပုတ္ႏုိင္စြမ္းမရွိ။ ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ႏွင့္ သူ ကူးခတ္လ်က္ရွိသည္။

အမွန္အတုိင္းဝန္ခံရလွ်င္ သူ၏ဘဝ၌ ထိုမွ်အခ်ိန္အခါေလာက္အထိ ႏြမ္းႏြမ္းလ်လ်ႏွင့္ နာရီမ်ားစြာၾကာေအာင္ မကူးခတ္စဘူး။ ေရကၽြမ္းသည္မွန္ေသာ္လည္း ပင္လယ္ျဖတ္ကူးသည့္အခ်ိန္၌ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ေတာ့ ေျခသလုံးၾကြက္သားမ်ားက ေတာင့္တင္းကာ ဟိုးေရေအာက္တြင္ျဖစ္တည္ေသာ သံလုိက္စက္ကြင္းဆြဲအားတစ္ခုက သူ႔တစ္ကိုယ္လုံး ကို လက္ယပ္ေခၚကာ ဆြဲငင္စုပ္ယူေနသလိုခံစားရသည္။ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်ကာ ထိုဆြဲငင္အားေနာက္သို႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ လႊတ္ခ်လိုက္လိုေသာ အခါမ်ိဳးတြင္ ရန္ကုန္ ဆင္ေျခဖုံးရပ္ကြက္ရွိ အိ္မ္၌အပူအပင္ကင္းစြာ အိပ္စက္ေနေသာ ဇနီးသည္၏မ်က္ႏွာႏွင့္ သူမ၏ေဘး၌ ရွိေနမည္ျဖစ္ေသာ သားေလးမ်က္ႏွာ မ်ားက ကုန္ခမ္းသြားသည့္ အားသစ္မ်ား ကို အစားေလာင္းထည့္လိုက္သလို။ အုိမင္းေဟာင္းႏြမ္းေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကဲ့သို႔ ေဆးျပယ္ေနၿပီျဖစ္ေနေသာ သူ႔အေပၚတစ္ခါမွ အထင္ႀကီးသည့္ဟန္မျပဘူးသည့္ ဖခင္၏ တင္းမာေသာမ်က္ႏွာက သူ႔ရဲ့ ေယာက်္ားမာနကို ပုတ္ခတ္လို႔ ေဒါသမာန္တို႔ ေခါင္းေထာင္ကာ ကူးခတ္ေနေသာလက္မ်ားသို႔ လွ်ပ္စစ္စီးအားတစ္ခု စီးဝင္ေစသည့္ ပမာ။ သူအျပင္မွာ ရန္ျဖစ္လာတုိင္း စိုးရိမ္ေသာမ်က္ဝန္းညိဳညိဳတို႔ျဖင့္ ေတာက္ေလွ်ာက္လိုက္ၾကည့္ေနတတ္သည့္ မိခင္၏ လျပည့္ဝန္းေမတၱာတို႔က နားထဲ၌ “ေမေမရဲ့သားႏုိင္တယ္ ေမေမရယ္ရင္ဆိုင္ပြဲတိုင္း” ဆိုသည့္ စိတ္ဓာတ္မ်ား ပို႔သေနသလို သူ၏ အေၾကာမ်ားအျပင္ ေျခသလုံးၾကြက္သားမ်ားကို ေျပေလ်ာ့ေစသည္။ စိတ္ခ်ပါေမေမ။

ကူးသည္။ လုံးဝဆက္လက္ကူး၍ မျဖစ္ေတာ့သည့္အခါ၌ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲထည့္လာေသာ အမိႈက္ထည့္သည့္ အိတ္အမည္းကို အေတာ္အသင့္ေလဝင္သည္အထိ ပါးစပ္ထဲမွ ေလကိုမႈတ္ထည့္သည္။ ေလအိတ္ကဲ့သို႔ ခႏၶာကုိယ္အေလးခ်ိန္ကို ထိန္းထားႏုိင္သည့္ အခါ၌ အဝႏွစ္ဘက္ကိုခ်ည္၍ ထိုေလအိတ္ကို ဖက္ကာ တစ္ကိုယ္လုံးကို ေျဖေလ်ာ့သည္။ ေရထဲ၌ ထိုကဲ့သို႔ကိုယ္ေဖာ့ကာ ေလအိတ္ထဲသို႔ေလမႈတ္ ထည့္ရန္ကၽြမ္းက်င္မႈကို တစ္ခါမွ မသင္ဘူးေသာ္လည္း ေသငယ္ေဇာေၾကာင့္ သူအလိုလိုတတ္ေျမာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ စင္စစ္ထိုအခ်ိန္၌ သူကိုယ္တိုင္ေလအိတ္ျဖစ္၍ ေလအိတ္ကလည္း သူအသက္ပင္။ ေရ၌အမႈိက္အျဖစ္ေမ်ာပါလာေသာ သစ္သားစမ်ားကိုေတာ့ ေလအိတ္၏နံရံကို မတိုးခြဲႏိုင္ေအာင္ သူသတိထားကာ ဖယ္ရွားေပးေနရ၏။ ပင္လယ္ေရစီးကလည္း သူ႔ကိုတစ္ျခားကမၻာသို႔ တြန္းပို႔ေနသည္။ ေရစီးႏွင့္အတူပါလာေသာ ေရဒန္းေတြကလည္း သူ၏အေရျပားထက္၌ လာကပ္၍ က်င္စက္ႏွင့္ တို႔ထိေနသလို။ ထိုအရာအားလုံးကို အန္တုကာ သူ၏ လက္မ်ားက ေရမ်က္ႏွာျပင္သို႔ စည္းခ်က္က်က်ထိုးခြဲကာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဘက္ကမ္းသို႔ ကူးခတ္လ်က္ရွိသည္။


(၂)

မင္း သြားလို႔ျဖစ္ပါ့မလား? ဟင္းသီးဟင္းရြက္ကားနဲ႔သာလိုက္ပါကြာ။ ငါ ၾကည့္စီစဥ္ပါ့မယ္” စိတ္ဓာတ္မာလြန္းလွေသာ သူငယ္ခ်င္း ေဇယ်က စိုးရိမ္ပူပန္စြာ သူ႔ကို ၾကည့္ရင္းေျပာေနသည္။ ေဇယ်ႏွင့္ သူ ခင္သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမနည္းေတာ့ ဟိုးကေလးဘဝထဲက အခုအခ်ိန္အထိ။ ေသေဖာ္ ေသဖက္ ဆိုလည္းမမွား။

မပူပါနဲ႔ကြာ၊ မင္းငါ့အေၾကာင္းလည္းသိတာပဲ၊ ငါ့အတြက္ အေကာင္းဆုံးဆိုတဲ့လမ္းကိုေလွ်ာက္ဖို႔ ငါ ေနာင္တမလိုဘူး၊ အခုအခ်ိန္မွာ ဘယ္နည္းနဲ႔ျဖစ္ႏုိင္မလည္းပဲ ငါစဥ္းစားတယ္။ ငါေရလမ္းေၾကာင္းေတြလည္း ေလ့လာၿပီးၿပီ။

သူ ပင္လယ္ဘက္သို႔ေမွ်ာ္ၾကည့္၍ ေဇယ်ကို ေသြးေအးေအးျပန္လည္ ရွင္းျပမိသည္။

ေအးပါကြာ၊ ငါလည္း ေျပာမယ့္သာေျပာရတယ္ ေအာင္ဘုတို႔တုန္းက ဟိုဘက္ကမ္းလည္းအေရာက္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတာင္းထဲမွာ အသက္ရႈ က်ပ္လို႔ မြန္းၿပီးေသေနတယ္ ဆိုတုန္းက ငါ့မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္ေနမိတာ၊ ဒီနည္းက တကယ္ေတာ့မဟန္ပါဘူးကြာ” ေဇယ်၏ မ်က္ႏွာမွာ အဘိုးအိုႀကီးကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။

ေအး၊ ငါဟိုေရာက္မွ ငါနဲ႔ဟိုကမိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ တြဲရုိက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပုံတစ္ပုံ ပို႔လိုက္မယ္ ဟုတ္ၿပီလား?”

သူျပဳံးျဖဲျဖဲလုပ္၍ ေျပာလိုက္သည္။

ေအး မင္းပုံကို ငါ ရန္ကုန္က မင္းမိန္းမဆီ ဆက္ပို႔ေပးလိုက္မယ္ ဟုတ္ၿပီလား? ဟား ဟား ” ေဇယ် ျပန္ပက္သည္။

သူၿပဳံး၍သာၾကည့္ေနမိသည္။ ဒီႏုိင္ငံမွာေနရင္း သူႏွင့္ ေဇယ် အလုပ္ေပါင္းစုံေအာင္လုပ္သည္။ အလုပ္ၾကမ္း ေပါင္းစုံ။ နယ္စပ္သြား၍ ယိုးဒယားဘက္က ကူးလာမည့္ သူမ်ားကိုလည္း ကားႏွင့္ႀကိဳပုိ႔လုပ္သည္။ စားေသာက္ဆုိင္တြင္လုပ္သည္။ စက္ရုံတြင္လုပ္သည္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကို ခြဲ၍မရ။ တစ္ခါသူရယ္ ေဇယ်ရယ္ ဒီၿမိဳ႕က လူမိုက္မ်ားႏွင့္ ရန္ျဖစ္ရင္း အုတ္နံရံေက်ာ္အတက္တြင္ လူမိုက္တစ္ေယာက္ ေနာက္ကဓားႏွင့္ လွမ္းခုတ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ေဇယ် ေပါင္သားတစ္ခ်ိဳ႕ ထိုအုတ္နံရံတြင္ပင္ ကပ္က်န္ရစ္သည္။ ထိုစဥ္က ေဇယ်ကိုထမ္း၍ ေဆးရုံသို႔ေျပးရသည္။ သို႔ေသာ္ ေဇယ် အေၾကာထိသြားကာ ေျခတစ္ဘက္က သိပ္မသန္ေတာ့။ ေဇယ်သည္လည္း သူ႔ကိုၾကည့္၍ သူ႔အေတြးႏွင့္သူ။

တိတ္ဆိတ္ျခင္းက ဗလာဆင္ဖိုနီေတးသြားတစ္ပုိဒ္လို သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားျဖန္႔ခင္းထားသည္။

သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္၏လမ္းခြဲမွာ ေလႏွင့္အတူရြက္လႊင့္လာေသာ ညေမႊးပန္းရနံ႔ေတြ အျပိဳင္းအရုိင္း မရွိ။

ညငွက္ေတြလည္း ဆြံအ နားမၾကားျဖစ္ကာ က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္ ၾကည့္ေနၾကသည္။

အေမွာင္ပါးပါးက ၿဖိဳးျဖိဳးျဖျဖျဖင့္ မီးခိုးေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အပ်ိဳးခံထားရသည္။

သူေနာက္ကိုလွည့္မၾကည့္ျဖစ္။

ထိုအတူ ေဇယ်ကလည္း သူ႔ေနာက္မွာ ေစာင့္ၾကည့္ေနမွာမဟုတ္မွန္း သူသိေနသည္။

ထိုခဏ၌ ေဇယ်သည္ မြန္ေလးျဖစ္၍ မြန္ေလးသည္လည္း ေဇယ်ပင္။

ထိုသို႔ျဖင့္ ေလွကေလးကိုသူေလွာ္ခတ္သလို ေလွကေလးကလည္း သူ႔ကိုထမ္းပိုး၍ ေရကဗၺလာအမည္းေရာင္ ေပၚတြင္ ဝဲဂယက္ငယ္ေလးမ်ား ထေစကာ ေဝး ေဝး လာခဲ့သည္။


(၃)

လူက ေလွာ္တက္ကို အသုံးျပဳရင္း ေလွာ္တက္ကလည္း လူကို အသုံးျပဳကာေလွကေလးကိုေရြ႕ေစ၏။

ခပ္ေဝးေဝးက ပင္လယ္ကူးသေဘာၤမ်ား၏ အသက္ရႈသံသဲ့သဲ့၊

ဆားငန္ေရ၏ စိမ္းေရႊေရႊရနံ႔ နဲ႔အတူ တခ်က္တခ်က္ ေမ်ာပါလာေသာ သစ္တုံးေသမ်ား၊

လက္ခုပ္ထဲမွာ ပါလာေသာ ပင္လယ္ေအာ္သံတစ္ခ်ိဳ႕၊

သူ႔ရဲ့ေလွကေလးအား ခပ္ဖြဖြေလး ထိေတြ႔ နမ္းရႈိက္ေနေသာ ညက ဝိဥာဥ္မဲ့စြာျဖင့္ လႈိင္းတို႔၏ ဂ်စ္ပဆီဗုံသံၾကားမွာ ဝစ္လစ္စလစ္ ကခုန္ေနသည္။

ေလွကေလးျဖင့္ လမ္းခရီးတစ္ဝက္ကိုေက်ာ္လာၿပီ။ ေလွႏွင့္ဆက္သြားလုိ႔မျဖစ္ေတာ့။ သူသည္ ေလွကိုတိ္မ္းေမွာက္၍ ျမႈပ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ တဝက္က်န္ေသးေသာခရီးကို ဆက္လက္ကူးခတ္လာခဲ့သည္။ ငါးေမြးကန္မ်ားၾကားမွ ျဖတ္ကူးသည္။ ရုတ္တရက္ ငါးမ်ားထတြတ္ေလမလားဆိုေသာ အေတြးျဖင့္ မနားႏုိင္ပဲ အျမန္ကူးသည္။

ကူူးသည္။

သူ ကူးသည္။

သူ ပင္လယ္ကိုျဖတ္၍ ကူးသည္။

သူ သမုဒၵရာဝမ္းတစ္ထြာအတြက္ ပင္လယ္ကိုျဖတ္၍ ကူးသည္။

အခ်ိဳ႕သူမ်ားအတြက္ စိတၱဇဆန္ေသာ ရူးသြပ္မႈအျဖစ္ သူ သမုဒၵရာဝမ္းတစ္ထြာအတြက္ ပင္လယ္ကိုျဖတ္၍ ကူးသည္။

သူ႔ေမာေမာပန္းပန္း အသက္ရႈသံမ်ားကပင္ ဒီလိုည၌ သူ႔ကိုျပန္ေျခာက္လွန္႔ေနသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ေတာ့ ကမ္းေျခကိုျမင္ေနရၿပီ။ သူအားတက္ကာ ဆက္လက္ ထိုးခြဲလာခဲ့သည္။ ေရေအာက္ေျမႀကီးႏွင့္ သူ႔ေျခေထာက္ထိသည့္အခ်ိန္၌ အူထဲအသည္းထဲက လိႈက္ကာ ဝမ္းသာမိေလသည္။ ထိုခဏ၌ အားျပတ္ကာ ေရတိမ္ထဲသို႔ သူလုံးဝ နစ္ျမႈပ္သြားေလသည္။ လူဆယ္ေယာက္ကူးလွ်င္ ခုႏွစ္ေယာက္ေလာက္သာ ဆိုက္ကပ္ႏုိင္ေသာကမ္းသုိ႔ သူေရာက္ခဲ့ေခ်ၿပီ။ အလုပ္ႀကီးအကိုင္ႀကီး လုပ္ခဲ့ရသူတို႔ထုံးစံအတိုင္း သူေမာပန္းစြာျဖင့္ ေသာင္ျပင္ေပၚ၌ ေျခပစ္လက္ပစ္နားေနမိသည္။ လႈိင္းတုိ႔ရုိက္ပုတ္သံမွာ ဟစ္ေဟာပ့္ စည္းခ်က္လိုလုိက္ေနသလို။ ငိုမဲ့မဲ့တိမ္နီီေတြကင္းဆင္သြားေလၿပီ။ ဘီလူးမ်က္ႏွာဖုံးႏွင့္ ေလၾကမ္းမ်ားကလည္း အခုမွ မင္းသားေခါင္းေဆာင္းကာ အသုံးေတာ္ခံေနသည္။ ေကာင္းကင္မွာလည္း ၾကယ္ေတြတစ္ေရးႏုိးေနၿပီျဖစ္သည္။ ၾကယ္အႀကီးမ်ား၊ အစုအစုမ်ား၊ မ်က္စိထဲတြင္ ဖုန္မႈန္႔႕လိုလို လင္းေလာက္ေတာက္ပေနေသာ ၾကယ္မႈန္ၾကယ္မႊားမ်ား အာလုံးက သူတို႔ကို သူတို႔အေတာက္ပဆုံးထြန္းညိွကာ သူ႔ႀကိဳးစားမႈကို အသိအမွတ္ျပဳေနသေယာင္ေယာင္။ ၾကယ္မ်ားကိုၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္းႏွင့္ သူ႔မ်က္လုံးမ်ားဝါးလာသည္။ ၾကယ္ေတြလည္းမထင္မရွားျဖစ္ကာ တျဖည္းျဖည္းေဝး ေဝးလာသည္။ ညအေမွာင္ထုကသူ႔ မ်က္ဝန္းထဲသာမက တစ္ကိုယ္လုံးကိုလႊမ္းျခဳံကာ အစိမ္းေရာင္နတ္သမီးတစ္ပါး၏ အိပ္ေမြ႕ခ်ျခင္း အတတ္ပညာ၌ လွလွပပ ေပ်ာ္ဝင္သြားေတာ့ေလသည္။

ငယ္စဥ္ဘဝက ေပ်ာ္ရႊင္မႈပုံရိပ္မ်ား.....

သူ၏ ပထမဆုံးေသာ အခ်စ္ည....

ခ်စ္သူရင္ခြင္၌ အဟာရဓာတ္ေသာက္သုံးေနေသာ သားေလး...

ငိုေနေသာ အေမ.....

အေဖ့ ေအာ္သံမ်ား....

ေခါင္းမွာ ေခ်ာင္းအရုိက္ခံလိုက္ရေသာ္လည္း ရီေမာေနေသာ ေဇယ်...

အရာအားလုံးက ရုပ္ရွင္ အေႏွးဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားလို ေမွာင္မည္းေသာ အိပ္မက္ပိတ္ကားထက္၌ တစ္ကြကခ်င္း ျပသေနေလသည္။


ဆက္ရန္


Wednesday, September 5, 2007

သစၥာနီ - လူ၏ကြန္တိုမ်ဥ္းမ်ား

ဆရာ သစၥာနီရဲ့ အေရးအသားေတြ အေတြးအေခၚေတြ၊ တင္ျပပုံေတြကို ေလးစားမိပါတယ္။

အျပည့္အစုံကို ဒီမွာ ဆက္ဖတ္ပါ။

Monday, September 3, 2007

39th Merdeka (Malaysia 3- 1)

Before Final



At final



္fouls



ဒီပြဲနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ဒီမွာ ေဆြးေႏြးထားပါတယ္...

ဒီမွာေတာ့ တစ္ဖက္သတ္ပဲ ၾကည့္ရေသးတယ္ဗ်ာ...ပြဲအျပည့္အစုံ ကိုတင္ေပးၾကရင္ေကာင္းမယ္

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကေတာ့ မေလးရွားေရာက္တုန္းမို႔လို႔ မာေဒးကားၾကည့္ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။

ဒီႏွစ္ေတာ့ ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းလြတ္သြားတယ္ဗ်ာ...

လိပ္္ႀကီး


မအိမ့္ရဲ့ တက္ခ်က္ကေတာ့ ရက္စက္လိုက္ျပန္ၿပီဗ်ိဳ႕။ ေျခမခ်ိဳးလည္းမမွီတဲ့အျဖစ္ပါဗ်ာ။ ၅ ခု။ အင္း အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိပါဘူးဗ်ာ။ ကိုယ့္စာေရးအားကို ကိုယ္သေဘာမက်ေသးပါဘူး။ တက္ေတာ့လည္း ခ်ိဳးရတာေပါ့ဗ်ာ။ ေျခမ...ေျခမ။ ကဗ်ာေတြအေၾကာင္းေတာ့ ထည့္မေရးေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အားလုံးႀကိဳက္လို႔ပါ...ဟီး ဟီး (ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေမာင္လိပ္ပါ ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ပဲယက္ပါတယ္ း)

၁။ ကိုစက္ (၁၊ ၂၊ ၃)

၂။ ထိန္းခ်ဳပ္မရျခင္း

၃။ ပင္လယ္မုဆိုး

၄။ စိမ္းျမႊာ

၅။ ကုေဠရွစ္ဆယ္ သူေဠးသားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္

အရွိန္မနည္း သတ္ထားရတယ္။ ႀကိဳက္တာ ကေတာ့ အကုန္ပဲ... ကိုယ္ေရးတာကိုး... း)

ဒါနဲ႔ ဒီလိပ္သီခ်င္းေလးဆိုျပခ်င္တယ္ဗ်ာ..

ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေမာင္လိပ္ပါ

ကိုယ့္ဘက္ကိုပဲ ယက္ပါတယ္

အေဖကေတာ့ ဦးဦးလိပ္ေပါ့

ေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ေပ်ာ္ပါတယ္

အေမကေတာ့ ေဒၚေဒၚလိပ္ေပါ့

လိပ္ဥ ေတြကို ဖြက္ပါတယ္...

ေရညွိထုပ္ေတြ ခိုးခိုးစားရင္

တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ့္ကိုရိုက္တယ္...